Jesteś w: Ostatni dzwonek -> Wesele

„Wesele” - streszczenie szczegółowe


„Jeszcze spadniesz ka do rowu…”.


Gospodarz w końcu wyznaje jej prawdę: że właśnie przybył do nich Wernyhora i powierzył mu świętą misję, a on przysiągł jej wypełnienie. Gospodyni reaguje na te wieści bardzo gwałtownie:

„Widmo z Piekła!
Gwałtu, rety, jesteś chory,
Cosi, gdziesi, kasji, ktosi --
piłeś duza.


Scena 26
Gospodarz, Jasiek


Gospodarz rozkazuje Jaśkowi, swojemu szwagrowi, by ten siodłał konia i wyruszał zwoływać chłopów. Jasiek nie chce teraz nigdzie jechać, boi się zabłądzenie w ciemnej nocy. Gospodarz przywołuje go do porządku i nakazuje:
"Przeleć, przeleć w cztery strony;
pukaj w okna, zakrzycz »musi«;
niech tu staną przed świtem,
niech tu staną przed kaplicą
chłopy z ostrzem rozmaitem”.


W końcu udaje mu się zarazić zapałem Jaśka, który ma nie ulegać żadnym pokusom po drodze, tylko skupić się na zadaniu, bo od niego teraz wszystko zależy. Młody chłop otrzymuje także złoty róg, podarunek od Wernyhory. Ma go dobrze przywiązać sznurem i mocno trzymać. Do tego Gospodarz instruuje Jaśka, by wrócił zanim wstanie świt, zadął w róg, a wtedy:

„(…) to się taki wzmoże Duch,
jaki nie był od lat stu”.


Jeszcze raz przestrzega szwagra, by nie zgubił drogocennego przedmiotu:

„Ino nie zgub, bo róg złoty
Bo go zseła Jasny Bóg”.


Gospodarz mówi, że bez dźwięku złotego rogu cały trud pójdzie na marne. Jasiek obiecuje, że go nie zgubi i wybiega, ale po chwili wraca by schylić się po swoją czapkę z pawim piórem, która spadła mu na podłogę. W końcu opuszcza izbę.

Scena 27
Gospodarz, Staszek


Do Gospodarza zagaduje parobek Staszek, mówiąc, że odkąd odjechał stary, tajemniczy gość, zaczął wiać straszny wicher. Podczas rozmowy okazuje się, że spotkał wcześniej Wernyhorę (wskazał mu drogę do domu Gospodarza). Opowiada też, jak wraz z Kubą próbowali nakarmić konia przybysza oraz o tym, że gdy na konia wsiadł właściciel i odjeżdżał to miała miejsce niewiarygodna rzecz – nagle jeździec wraz z koniem przebili się przez płot i zniknęli, a towarzyszył temu błysk, ogień i łoskot. Staszek wręcza Gospodarzowi złotą podkowę, którą znalazł w miejscu, gdzie Wernyhora zniknął mu z oczu. Właściciel chaty uznał podkowę za wymowny znak:


„Wymowniejsze niźli słowa:
znak widoczny, oczywisty,
że zawitał gość ognisty
na stepowym siwym koniu,
z lirą dzwoniącą u siodła:
orły, kosy, szable, godła!”.


Scena 28
Gospodarz, Gospodyni, Staszek


Gospodarz pokazuje małżonce złotą podkowę, która także uznaje ją za symbol szczęścia, a jednocześnie za piękną rzecz, którą należy jak najszybciej schować. Gospodarz jednak nie słucha się małżonki, uznając, że musi ją pokazać wszystkim zgromadzonym na weselu.

Scena 29
Gospodarz, Gospodyni


Gospodyni uważa, że zgodnie ze zwyczajem, znalezione szczęście należy ukryć, nie można go nikomu pokazywać. Kto tak nie postąpi, ściągnie na siebie nieszczęście zamiast szczęścia. Zirytowany Gospodarz nakazuje jej w końcu wrzucenie podkowy do skrzyni. Jego zdaniem szczęście będzie im potrzebne, ponieważ nadszedł czas, by:

„(…) skończyć nędzę – zacząć dzieła”.

Żona nie rozumie jego słów. Mąż mówi jej, że:

„(…) wszystko było maska podła:
chłopy, pany, pany, chłopy,
szable, godła, herby, kosy,
wszystko było podła maska
farbiona – jak do obrazka:
cały świat zaczarowany”.


Gospodyni uznaje, że jej mąż jest albo chory albo pijany. Gospodarz ponownie poddaje się uniesieniu patriotycznemu i oznajmia, że musi jechać i że zaprzysiągł swą duszę sprawie ojczyzny. Gospodyni wykrzykuje:

strona:    1    2    3    4    5    6    7    8    9    10    11    12    13    14    15    16    17    18    19    20    21  


Szybki test:

Jakiego koloru są ściany izby opisanej w didaskaliach?
a) niebieskiego
b) jasnożółtego
c) białego
d) zielonkawego
Rozwiązanie

Dzwon Zygmunta to wg Stańczyka symbol:
a) tchórzostwa Polaków
b) mądrości Polaków
c) władzy Polaków
d) potęgi Polaków
Rozwiązanie

Stańczyk nazywa dziennikarza:
a) Krukiem
b) Puszczykiem
c) Sową
d) Bocianem
Rozwiązanie

Więcej pytań

Zobacz inne artykuły:

StreszczeniaOpracowanie
„Wesele” - streszczenie szczegółowe
Geneza „Wesela” Wyspiańskiego
Stanisław Wyspiański - biografia
Struktura dramatu (dramat realistyczny, obyczajowy, fantastyczny, psychologiczny, symboliczny, narodowy)
Zestawienia gości weselnych ze zjawami
Cechy dramatu Wyspiańskiego na przykładzie „Wesela”
Wydarzenia historyczne poruszone w „Weselu”
Stylizacja na gwarę w „Weselu”
„Teatr mój widzę ogromny”, czyli koncepcja teatru ogromnego
Czas i miejsce akcji w „Weselu” Stanisława Wyspiańskiego
Kalendarium życia i twórczości Stanisława Wyspiańskiego
Symbolika w „Weselu”
Nawiązanie do „Wesela” w kulturze
Najważniejsze cytaty „Wesela”
Bibliografia
Premiera spektaklu „Wesele”




Bohaterowie
Panna Młoda - charakterystyka
Pan Młody - charakterystyka
Gospodarz - charakterystyka
Fantastyczne osoby dramatu
Bohaterowie „Wesela” i ich pierwowzory
Chłopi i inteligencja w „Weselu”



Partner serwisu:

kontakt | polityka cookies