Bohaterowie „Szatana z siódmej klasy”

Opracowanie

Adaś Cisowski - główny bohater powieści. Uczęszcza do siódmej klasy jednej z warszawskich szkół. Jest synem lekarza i gospodyni domowej, ma czwórkę rodzeństwa. W szkole jest ceniony za bystrość, przenikliwość, koleżeńskość, opanowanie i pomoc w rozwiązywaniu wszelkich konfliktów. Zdolności swego analitycznego umysłu pokazuje podczas wakacji w Bejgole, gdzie na prośbę profesora historii rozwiązuje tajemnicę rodu Gąsowskich, a także rozprawia się z opryszkami, którzy chcą przejąć pozostawiony podczas wojen napoleońskich skarb. Jego ukochaną jest Wanda.

Paweł Gąsowski - profesor historii w jednej z warszawskich szkół. Znany jest ze swego roztargnienia. Od lat w szkole stosuje te same metody pedagogiczne. Wśród bohaterów historycznych ma swoich ulubieńców oraz osoby, o których nie chce wspominać. Jest kawalerem, ma jednak brata i wspiera jego rodzinę, żyjącą w upadającym majątku w Bejgole. To oczytany człowiek o wszechstronnym wykształceniu reprezentujący idee humanistyczne.

Wanda Gąsowska - bratanica profesora historii nazywana przez niego „kozą” , córka Iwo Gąsowskiego.. Po przyjeździe do Warszawy „latała po mieście jak kot z pęcherzem i oglądała fatałaszki”. Wysoka i smukła panienka o fiołkowych oczach. Miała drobne usta, z których nie schodził uśmiech oraz wysportowaną figurę, co zdradzało jej zamiłowanie do sportu. Jej kondycja przydała się, gdy Adaś został ranny, a dziewczyna na plecach przyniosła go do domu. Była wrażliwą osobą. Zakochała się w Adasiu Cisowskim, czemu dawała wyraz dziwnie się zachowując. Martwiła się o niego, unikała rozmów z nim wprost, często płakała.

Iwo Gąsowski – ojciec Wandy i brat profesora Gąsowskiego. Był niepozornego wzrostu, jednak jego głos potężnie dudnił. Nosił czarną, zbójecką brodę. Był właścicielem rodzinnego majątku Gąsowskich, a ze względu na brak organizatorskiego talentu doprowadził go do ruiny. Zajmował się wszystkim, byle nie gospodarstwem. Pasjonował się matematyką i głowił nad rozwiązaniem jednej z wielkich matematycznych zgryzot – „wielkim twierdzeniem Fermata”.

Wielki matematyk wstawał późno, gdyż pracował długo w noc, grzmiąco pokrzykując wśród nocnej ciszy, bardzo mu to bowiem pomagało do myślenia. Każdej nocy bliski był piorunującego zwycięstwa i każdego dnia zjawiał się kwaśny, ponury i skrzywiony jak błędny rachunek. Szarpał brodę w lwim gniewie i pomrukiwał tak, że szklanki drżały. W roztargnieniu zjadał śniadanie, nie patrząc na to, co je, taki jest bowiem zwyczaj ludzi genialnych zmuszonych przez podłą naturę do czynności tak niskiej, jaką jest napełnianie żołądka. Czasem, jak gdyby straszliwy demon matematyki, najmędrszy i najbardziej okrutny z całej trupy geniuszów i demonów, co polatują nad światem jak milczące sępy, ukazał mu na białej ścianie bladą złudę nadziei, pan Iwo wykrzykiwał upiornym basem jakieś niezrozumiałe słowa i wybiegał do swej komnaty.

Zabraniał wchodzenia do swego pokoju komukolwiek. Po poważnej rozmowie z bratem – historykiem spalił swoje notatki i obiecał zająć się rodzinnym majątkiem. Mimo pozornej oschłości był wrażliwy. Przez lata nie dostrzegał osób w swoim otoczeniu i ich uczuć, jednak po porzuceniu matematycznej pasji zobowiązał się zmienić.

Pani Gąsowska - była kobietą cichą i zapracowaną. Miała anielską duszę i nieustający katar. Musiała myśleć o wszystkim: i o chudym mająteczku, i o brodatym mężu, o i jedynej córce, rosnącej z równą zapamiętałością co i bankowe długi. Zajmowała się całym gospodarstwem, ponieważ jej mąż całkowicie poświęcił się matematyce. Była gościnna i każdego w Bejgole przyjmowała z serdecznością. Miała świadomość, że majątek funkcjonuje jedynie dzięki pomocy jej szwagra – historyka. Nie narzekała na swój los i dzielnie znosiła to, co przynosił.

Malarz – jeden z bandytów, który chciał zdobyć skarb Francuza. Miał bystre i niespokojne oczy. Nosił dziwny strój odpowiedni dla artystycznych indywiduów. Miał z sobą tłumok, sztalugi i kasetę z farbami. Miał też, co zauważył Adaś, niezgrabne i grubokościste dłonie. Mówił stylem ozdobnym, pełnym wyszukanych fraz. Był podejrzliwy wobec Cisowskiego i bardzo interesowały go drzwi. Zdradził się, dokuczając chłopcu i wspominając jego rozbitą głowę. Był „grubołapym zwierzem, kąśliwym i złym”, zdolnym był do największych zbrodni. W Wilnie pobił się ze swoim kompanem i został ujęty przez policję. Okazało się, że ma na koncie wiele przestępstw. Drugi opryszek – ludzki szkielet, chudy i kościsty niczym śmierć. Syczał jak żmija. Adaś nazwał go „Latającą Grdyką”. Nie był zabójcą, jednak był złośliwy i sprytny. Zaproponował Adasiowi, że uwolni go, jeśli ten naprowadzi go na trop skarbu. Nie dotrzymał słowa. Przejął skrzynię z żelastwem przygotowaną przez Cisowskiego. Został ujęty ze swoim wspólnikiem w Wilnie po bójce. Poszukiwano go za inne przestępstwa.

Francuz – przez przypadek znalazł w jednej z książek w antykwariacie list Kamila de Berier. Postanowił przyjechać do Bejgoły i zdobyć skarb. Nie znał polskiego, jednak potrafił porozumiewać się po rosyjsku. Wynajął do pomocy opryszków, którzy jednak dowiedziawszy się o skarbie uwięzili go. Zgubiła go chciwość. Szczęśliwie został wraz z Adasiem uwolniony przez harcerzy. Z wdzięczności za gościnę u księdza Kazuro zostawił mu sto złotych i wyjechał do Francji.

Ksiądz Kazuro – poczciwy staruszek, który wszystkim co miał dzielił się z innymi. Oddawał biednym chleb, pomagał włóczęgom. Łowił ryby, jednak nie zakładał haczyka, by ich nie skrzywdzić. Mieszkał w ubogiej chatce przy małym kościółku. Miał słodki, rumiany uśmiech. Był także we wsi lekarzem – umiał nastawiać złamane i zwichnięte kończyny, pomagał też biednym ludziom i zwierzętom.

Klasa siódma – należało do niej trzydziestu dryblasów. Byli rozbrykani i ponad miarę weseli. Byli zżyci i serdeczni w stosunku do siebie. Gdy ktoś z nich był smutny, koledzy natychmiast go pocieszali. Kaczanowski – jeden z uczniów klasy siódmej, został zapytany przez profesora Gąsowskiego w dzień, gdy nie przypadała jego kolej. Ostrowicki – jeden z uczniów klasy siódmej, został zapytany przez profesora Gąsowskiego w dzień, gdy nie przypadała jego kolej. Zbyszek Jasiński, Józef Żeleski – chłopcy, którzy toczyli między sobą spór o zaginione pióro. Mimo silnego wzburzenia pogodzili się i podali sobie ręce, gdy Adaś zapewnił, że to nie Józek stoi za zniknięciem stalówki.

Stach Burski – kolega Adasia z pierwszej ławki; chłopiec zdolny i pracowity, wysoki i szczupły; popędliwy i lekkomyślny, czynił wszystko w nerwowym pośpiechu. Objawiało się to nawet i w charakterze jego pisma, nieporządnym i rozrzuconym. To on przez głupotę przywłaszczył sobie pióro Jasińskiego. Zrozumiał swój błąd i zapłakał. Adaś obiecał, że nie wyjawi jego sekretu nikomu. Dotrzymał słowa. Burski pomógł Adasiowi, gdy został uwięziony przez bandytów. Wraz z kolegami z zastępu uwolnił go, a następnie przewiózł do obozu. Pomagał też głównemu bohaterowi w przygotowaniu podstępu, który miał na celu pozbycie się opryszków.

A także: pani Niemczewska, właścicielka Wiliszek, jej córka i czworo rodzeństwa, Adam Gilewicz, pan Rozbicki, garbaty ogrodnik – pomocnik bandytów, Karol de Berier i jego młodszy kompan z francuskiej armii, ksiądz Koszyczek.

Szybki test

Pani Gąsowska, gospodyni w Bejgole cierpiała na:

Ojciec Adama Cisowskiego jest:

Główną cechą profesora Gąsowskiego było: