aa
aaaJesteś w: Ostatni dzwonek -> Marcin Kozera
W 1910 roku Maria powróciła do Kalisza i podjęła pracę nauczycielki geografii na pensji Wandy Motylewskiej. W tym też roku miała swój debiut jako publicystka w „Gazecie Kaliskiej” i „Zaraniu” oraz wygłosiła pierwszy publiczny odczyt. Niedługo potem poślubiła Mariana Dąbrowskiego - działacza socjalistycznego poznanego za granicą, który przyjaźnił się z Józefem Piłsudskim. Niestety małżeństwo nie trwało długo i Dąbrowska wkrótce owdowiała. Kolejnym partnerem życiowym pisarki był Stanisław Stempowski. Z tym dawnym ziemianinem, bibliotekarzem, wybitnym współtwórcą masonerii (wolnomularstwa) w dwudziestoleciu międzywojennym, Dąbrowska spędziła resztę lat, nigdy jednak nie legalizując związku.
W międzyczasie aktywna działaczka społeczna rozpoczęła pracę w Ministerstwie Rolnictwa jako urzędniczka w Wydziale Reform Agrarnych. Brała czynny udział w organizowaniu oświaty ludowej i robotniczej, w ruchu spółdzielczym, działalności ZZLP i Pen Clubu. Była bardzo aktywna w życiu publicznym, nie zapominając przy tym o rozwijaniu publicystycznego talentu.
Maria Dąbrowska zajmowała w tamtym okresie życia mieszkanie przy ul. Polnej 40 w Warszawie, gdzie obecnie mieści się jej muzeum, będące oddziałem Muzeum Literatury.
Gdy wybuchła wojna, pisarka przebywała w Warszawie. Związana była z ruchem ludowym i niepodległościowym, współredagowała pisma „Chłopska Sprawa” i „Polska Ludowa”, brała aktywny udział w podziemnym życiu kulturalno - oświatowym i w powstaniu warszawskim. Po zakończeniu walk i śmierci Stempowskiego, Maria razem z poznaną podczas wojny pisarką Anną Kowalską, z którą łączyło ją najpierw uczucie lesbijskie, potem trudna przyjaźń - przeniosła się do mieszkania w Alei Niepodległości.
W czasach stalinowskich byłą ofiarą cenzury prewencyjnej. Po śmierci Stalina uległa prośbom polityków i prominentów i napisała utrzymany w chłodnym tonie nekrolog. Po 1956 roku, przyglądając się sytuacji w Polsce, pisarka przyłączyła się do wewnętrznej opozycji. Na kartach Dziennika wielokrotnie chwaliła dzieła wybitnych pisarzy osiadłych na emigracji. Wśród wymienianych przez nią twórców byli między innymi Witold Gombrowicz (Dzienniki) i Czesław Miłosz (tom esejów Rodzinna Europa).
W 1960 roku przyznano pisarce honorowe obywatelstwo Kalisza. Dwa lata później, w czasie sesji poświęconej jej twórczości i jubileuszowi 50-lecia pracy twórczej, podjęto inicjatywę, aby nadać nowo budowanej dzielnicy mieszkaniowej Kalisza nazwę „Kaliniec”, a jej głównej ulicy nazwę Bogumiła i Barbary. Biografia Marii Dąbrowskiej
W 1910 roku Maria powróciła do Kalisza i podjęła pracę nauczycielki geografii na pensji Wandy Motylewskiej. W tym też roku miała swój debiut jako publicystka w „Gazecie Kaliskiej” i „Zaraniu” oraz wygłosiła pierwszy publiczny odczyt. Niedługo potem poślubiła Mariana Dąbrowskiego - działacza socjalistycznego poznanego za granicą, który przyjaźnił się z Józefem Piłsudskim. Niestety małżeństwo nie trwało długo i Dąbrowska wkrótce owdowiała. Kolejnym partnerem życiowym pisarki był Stanisław Stempowski. Z tym dawnym ziemianinem, bibliotekarzem, wybitnym współtwórcą masonerii (wolnomularstwa) w dwudziestoleciu międzywojennym, Dąbrowska spędziła resztę lat, nigdy jednak nie legalizując związku.
W międzyczasie aktywna działaczka społeczna rozpoczęła pracę w Ministerstwie Rolnictwa jako urzędniczka w Wydziale Reform Agrarnych. Brała czynny udział w organizowaniu oświaty ludowej i robotniczej, w ruchu spółdzielczym, działalności ZZLP i Pen Clubu. Była bardzo aktywna w życiu publicznym, nie zapominając przy tym o rozwijaniu publicystycznego talentu.
Maria Dąbrowska zajmowała w tamtym okresie życia mieszkanie przy ul. Polnej 40 w Warszawie, gdzie obecnie mieści się jej muzeum, będące oddziałem Muzeum Literatury.
Gdy wybuchła wojna, pisarka przebywała w Warszawie. Związana była z ruchem ludowym i niepodległościowym, współredagowała pisma „Chłopska Sprawa” i „Polska Ludowa”, brała aktywny udział w podziemnym życiu kulturalno - oświatowym i w powstaniu warszawskim. Po zakończeniu walk i śmierci Stempowskiego, Maria razem z poznaną podczas wojny pisarką Anną Kowalską, z którą łączyło ją najpierw uczucie lesbijskie, potem trudna przyjaźń - przeniosła się do mieszkania w Alei Niepodległości.
W czasach stalinowskich byłą ofiarą cenzury prewencyjnej. Po śmierci Stalina uległa prośbom polityków i prominentów i napisała utrzymany w chłodnym tonie nekrolog. Po 1956 roku, przyglądając się sytuacji w Polsce, pisarka przyłączyła się do wewnętrznej opozycji. Na kartach Dziennika wielokrotnie chwaliła dzieła wybitnych pisarzy osiadłych na emigracji. Wśród wymienianych przez nią twórców byli między innymi Witold Gombrowicz (Dzienniki) i Czesław Miłosz (tom esejów Rodzinna Europa).
W końcowym okresie życia pisarka protestowała przeciw skierowanej w inteligencję polityce rządu komunistycznego. Podpisała się pod Listem 34, odwiedziła pod Paryżem Jerzego Giedroycia i redakcję „Kultury”, zafascynowała się humanizmem i miłosierdziem papieża Jana XXIII. Wyrazem powrotu na łono Kościoła była prośba o pogrzeb katolicki, zapisana w testamencie. Ostatnie lata życia spędziła samotnie we własnym domku w Komorowie pod Warszawą.
Maria Dąbrowska zasłużyła na miejsce w szeregu głównych polskich twórców. W 1957 roku Uniwersytet Warszawski przyznał jej tytuł doktora honoris causa, przez najwyższe władze została odznaczona Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski, Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Odrodzenia Polski oraz obywatelstwem honorowym miasta Kalisza. Pisarka zasłynęła również swymi tłumaczeniami z języka angielskiego, rosyjskiego czy duńskiego. Przełożyła między innymi Dziennik Samuela Pepysa oraz Nielsa Lyhne Jacobsena. Poza tym była miłośniczką muzyki klasycznej, osobą uzdolnioną plastycznie (pozostawiła akwarele: pejzaże i martwe natury).
Jeśli analizujemy poglądy Dąbrowskiej, to należy przyjrzeć się wielu wpływom, którym ulegała (należy jednak podkreślić, że umiała zachować „duchową niezależność”). Dorastała w kręgu polskiej tradycji, która ukształtowała w niej głęboki patriotyzm. Choć podzielała lewicowe myśli inteligencji, podziwiała organizację ruchu spółdzielczego oraz ideę spółdzielczości jako pośrednią formę własności, to jednak nigdy nie skłoniła się w stronę marksizmu (i komunizmu).
strona: 1 2 3
Szybki test:
Dąbrowska była tłumaczką literatury:a) wszystkie odpowiedzi są prawdziwe
b) duńskiej
c) angielskiej
d) rosyjskiej
Rozwiązanie
Filorecja to:
a) związek socjalistów
b) organizacja młodych literatów
c) organizacja niepodległościowa
d) związek rolniczy
Rozwiązanie
Pisarka przyłączyła się do wewnętrznej opozycji po roku:
a) 1956
b) 1949
c) 1953
d) 1948
Rozwiązanie
Więcej pytań
Zobacz inne artykuły:
kontakt | polityka cookies