Wizyty w bajkach i przygody Adasia
W „Akademii pana Kleksa” Adaś odwiedza kilka bajek i przeżywa niezwykłe przygody. Artykuł zbiera streszczenia wizyt w bajkach, zabawy w poszukiwaczy skarbów, psiego raju i snu o siedmiu szklankach.
Wizyta w bajce „Dziewczynka z zapałkami”
Pewnego razu, gdy panu Kleksowi zabrakło zapałek, wręczył Adasiowi złoty kluczyk i wysłał go do bajki Andersena „O dziewczynce z zapałkami”. Adaś bardzo się ucieszył i, nie wiedząc jak, od razu trafił do właściwej bramy w murze okalającym Akademię.
Po drugiej stronie zobaczył ulicę nieznanego miasta, po której snuło się mnóstwo ludzi. Padał tam śnieg, mimo że po drugiej stronie bramy było lato. Adaś jednak nie czuł zimna. Podszedł do niego starszy pan i przedstawił się jako Andersen. Spytał o powód jego wizyty w bajce. Przywołał małą zziębniętą dziewczynkę z zapałkami. Wziął jedno pudełko i podał chłopcu.
Pocieszył Adasia, by nie płakał i nie wzruszał się losem zmarzniętej osóbki, ponieważ była to tylko bajka. Wszystko było w niej zmyślone i nieprawdziwe. Dziewczynka uśmiechnęła się do Adasia, skinęła ręką na pożegnanie, a pan Andersen odprowadził go z powrotem do furtki. Koledzy z Akademii zazdrościli Adasiowi spotkania z panem Andersenem.
Wizyta w bajce „O śpiącej królewnie i siedmiu braciach”
Pewnego dnia zjawił się w Akademii obcy człowiek w szerokim aksamitnym kaftanie, w krótkich aksamitnych spodniach, w kapeluszu z piórem i kazał zaprowadzić się do pana Kleksa. Po długiej rozmowie dyrektor wytłumaczył chłopcom, że gość pochodzi z bajki o śpiącej królewnie i siedmiu braciach. Dwaj z nich nie wrócili z lasu i bajka nie mogła się skończyć. Wskazał na Andrzeja i Adasia, mówiąc, że na dwie godziny wypożycza ich do bajki.
Po drodze dowiedzieli się, że także będą musieli się przebrać w aksamitne stroje. Byli ciekawi widoku królewny, dlatego chętnie się zgodzili. Po przebudzeniu królewna zaprosiła ich na podwieczorek. Lokaje wnieśli na tacach ogromne stosy ciastek z kremem, a oprócz tego sam krem na dużych srebrnych misach. Do ciastek podano czekoladę, a w każdej szklance po wierzchu pływała ponadto czekolada w kawałkach. Na stole na dużych półmiskach leżały marcepanowe zwierzątka i lalki oraz marmoladki, cukierki i owoce w cukrze. Zaś na kryształowych talerzach i wazach ułożone były winogrona, brzoskwinie, mandarynki, truskawki i rozmaite inne owoce oraz przeróżne gatunki lodów w czekoladowych foremkach.
Jedzenie w żadnej ilości nie mogło im zaszkodzić, ponieważ znajdowali się w bajce, gdzie nieznane były choroby z przejedzenia. Królewna uśmiechała się do nich i namawiała, by jedli jak najwięcej. Adaś schował lody dla kolegów do kieszeni, jednak te roztopiły się. Po podwieczorku królewna kazała zaprząc parę kucyków do małego powozu i odwiozła gości pod sam mur Akademii pana Kleksa. Zapraszała dyrektora na motylki w czekoladzie.
Zabawa Adasia i Artura w poszukiwaczy skarbów
Pan Kleks zaproponował uczniom zabawę w poszukiwaczy skarbów. Adaś wraz z Arturem zaczął planować wyprawę. Park otaczający Akademię był bardzo rozległy i łatwo było w nim można się pogubić. Niektóre części parku przypominały dżunglę, gdzie ludzka noga nie postała od wielu lat i skąd po nocach dolatywały tajemnicze odgłosy i szumy. Chłopcy po naradzie wzięli: latarki, sznury, ostry nóż myśliwski, kilka innych pożytecznych przedmiotów oraz garść kolorowych szkiełek, na wypadek głodu. Ruszyli w kierunku wschodniej części parku.
Po przebiciu się przez gęste chaszcze i przeczołganiu pod gałęziami dotarli do środka tajemniczej gęstwiny. Wokół słyszeli tajemnicze szmery. Nad głowami rozpościerał się wielki dąb, a w nim widać było szeroką dziuplę. Za pomocą sznura i pętli chłopcy wdrapali się na drzewo i weszli w głąb drzewa. We wnętrzu ujrzeli kręcone, prowadzące w dół schody. Zaczęli schodzić w dół. Po kwadransie ujrzeli wąski korytarz. po drodze czuli strach.
Dotarli w końcu do ogromnej sali, oświetlonej jaskrawym zielonym światłem. Pośrodku stały trzy żelazne skrzynie z pięknymi okuciami. W pierwszej z nich Adaś ujrzał zieloną żabkę z maleńką złotą koroną na głowie. Okazało się, że to Królewna Żabka. Ostrzegła, by jej nie dotykali, bo zmienią się w żaby. Jej bajka nie miała zakończenia. W zamian za zostawienie jej w spokoju ofiarowała im to, co znajdowało się w pozostałych skrzyniach. W drugiej znajdował się złoty gwizdek, który wziął Artur, zaś w trzeciej mały złoty kluczyk.
Po zagwizdaniu gwizdkiem chłopcy znaleźli się u stóp dębu. Dziupla zniknęła. Adaś z Arturem ruszyli w drogę powrotną. Przy stawie zobaczyli skarby znalezione przez innych: złote monety, sznur pereł, skrzypce ze złotymi strunami, kubek z ametystu, tabakierki, pierścienie z drogimi kamieniami, srebrne talerze, posążki z bursztynu i kości słoniowej i mnóstwo rozmaitych cennych przedmiotów. Gdy pokazali panu Kleksowi, co znaleźli ten wytłumaczył, że to nieocenione skarby - kluczyk otwierał wszystkie bez wyjątku zamki, a gwizdek posiadał taką właściwość, że wystarczyło na nim zagwizdać, aby znaleźć się tam, gdzie się pragnęło znaleźć. Dzielni poszukiwacze otrzymali specjalne wyróżnienie - pan Kleks zdjął sobie z nosa dwie duże piegi i przylepił po jednej każdemu z nich.
Wizyta Adasia w psim raju
Pewnej niedzieli Adaś nabrał dużo powietrza, wydął policzki i nagle poczuł się bardzo lekki i gotowy do lotu. Zaczął się wznosić ponad Akademię, a jego koledzy niknęli w oczach. Przestraszył się, gdy uświadomił sobie, że nie potrafi kierować lotem. Wznosił się jak balon, a o kierunku lotu decydowały podmuchy wiatru. Znalazł się nad miastem z domkami niczym z zapałek i mikroskopijnymi tramwajami. Wzbudził zaciekawienie przechodniów. Wszyscy zadzierali głowy i obserwowali dziwny lot. Gdy zapadł zmrok i zrobiło się chłodno uczeń Akademii przeraził się nie na żarty. Wyczerpany lotem zasnął.
Obudziło go uderzenie w plecy. Okazało się że znalazł się przy jakimś murze, jednak ziemia była przezroczysta i błękitna jak niebo, zaś mur zbudowany był z niebieskiego matowego szkła. Wkrótce odnalazł szklaną bramę i zapukał. Przez otwór wyjrzał buldog, a następnie przyjazny biały pudel. Adaś zagwizdał tak, jak niegdyś przywoływał swego psa Reksa. Po chwili ulubiony przyjaciel pojawił się i przywitał z chłopcem, a bramy otworzyły się. Wewnątrz widać było szeroką ulicę z umiejscowionymi przy niej małymi domkami – budami dla psów. Przechadzały się po niej psy przeróżnych ras.
Adaś, by upodobnić się do psów, zaczął chodzić na czworaka. Okazało się, że rozumie mowę psów i umie się nią posługiwać. Dowiedział się, że jest w psim raju, który znajduje się w połowie drogi do raju ludzkiego. Adaś opowiedział, jak się tu dostał. Reks kilka miesięcy temu wpadł pod samochód, a za swą wierność trafił do raju. Pies przedstawił mu buldoga Toma, pudla Glu-Glu i wiele innych psów. Wszystkie zwierzęta żyły w zgodzie i przyjaźni. Adama zaczepił pies Lord uskarżający się, że ludzie nie rozumieją zwierząt, a czasem są dla nich źli. Ulicą Białego Kła dotarli do pałacu doktora Dolittle. Pomnik weterynarza zrobiony był z czekolady i Adaś zaczął go ze smakiem jeść, podobnie jak psy.
Reks zaprosił go do siebie na szklankę mleka. W ogródku na drzewach rosła kiełbasa i serdelki, których gość spróbował, a następnie popił mlekiem o smaku śmietankowym. Reks opowiadał mu o innych mieszkańcach. Zaprowadził też człowieka na ulicę Dręczycieli. Po jej obu stronach stali chłopcy, którzy ze skruchą wyznawali swe przewinienia wobec psów. Dostawali się tu podczas snu. Następnie Adaś ze swym pupilem bawił się na placu Robaczków Świętojańskich, a potem posilił na ulicy Biszkoptowej. Zwiedził wiele innych ciekawych miejsc i dowiedział się o życiu w psim raju.
Po pewnym czasie psie przysmaki znudziły się Adasiowi. Tęsknił za Akademią. Pewnego dnia do chłopca przyleciał Mateusz z instrukcją od pana Kleksa, jak ma kierować swym lotem. Pożegnał się z psami, a przede wszystkim z Reksiem i wraz z Mateuszem opuścił psi raj. Po kilku godzinach dotarli do Akademii. Okazało się, że Niezgódki nie było dwanaście dni. Przyrzekł, że już nie będzie latał.
Sen o siedmiu szklankach
Adaś obudził się i zobaczył, że pan Kleks pozamieniał wszystkie meble w chłopców. Było ich przeszło stu. Powiedział, że zabiera ich na wycieczkę do Chin. Przed domem stał pociąg z pudełek od zapałek i czajnikiem zamiast lokomotywy. Wszyscy zmieścili się w środku. Nagle niebo zasłoniła wieka chmura i rozpętał się wicher, który porozrzucał wagony. Adaś pobiegł do kuchni wziął siedem szklanek i drabinę. Przystawił ją do dachu Akademii i wszedł na samą górę, aż sięgnął chmury. Najpierw zebrał z wierzchu cały deszcz i wlał go do pierwszej szklanki. Następnie zeskrobał pokrywający chmurę śnieg i wsypał do drugiej szklanki. Do trzeciej szklanki wrzucił grad, do czwartej - grzmot, do piątej - błyskawicę, do szóstej - wiatr.
Niebo się wypogodziło. Adaś zobaczył, że chłopcy zamienili się w srebrne widelce. Tylko pan Kleks wciąż mocował się z czajnikiem. Pan kleks krzyknął do niego, że zabrał chmurę i odtąd zapanuje susza. Niebo przemieniło się w wielki emaliowany, niebieski czajnik, z którego sączył się wrzątek. Pan Kleks zaczął się rozbierać, a z jego głowy buchnął dym. Adaś wylał więc szklankę z wodą na nauczyciela – deszcz zamiast z góry padał z dołu. Kleks zakrzyknął o śnieg. Po jego wypuszczeniu ze szklanki przykrył białym puchem cały park. Widelce zaczęły rzucać się śnieżkami. Zrobiła się istna śnieżyca, którą Adaś chciał przegonić za pomocą wiatru.
Wiatr dął we wszystkich kierunkach, a widelce zamieniły się w gwiazdy. Pan Kleks przypominał bałwana, dlatego bohater oblał go wrzątkiem. Nauczyciel zakwitł i pokrył się pierwiosnkami. Zleciały się pszczoły, które zaczęły go żądlić. Jego głowa przypominała wielki bąbel. Czajnik na niebie obrócił się i zapanowały ciemności. Niezgódka wtarł w bolące miejsca uczonego kilka grudek gradu, a Kleks rzucił mu głowę niczym piłkę. Potoczyła się ona w zarośla, a właściciel bezradnie wymachiwał rękoma.
Przyświecając sobie piorunem, Adaś odnalazł poparzoną przez pokrzywy zgubę i oddał Kleksowi, który stwierdził że jest głodny. Do zjedzenia pozostawał tylko grzmot. Uczony obrał go niczym owoc granatu i zjadł z apetytem, po czym rozpadł się na tysiąc małych części, z których każda była panem Kleksem w miniaturce. Jednego z nich Adam schował do siódmej szklanki i zaniósł do kuchni. Przez lufcik wpadły widelce i chciały dostać się do nauczyciela, więc bohater schował szklankę do kredensu. W tym momencie obudził się, a nad sobą zobaczył prawdziwego pana Kleksa.
Pytania i odpowiedzi
Do jakiej bajki Adaś idzie po zapałki?
Do bajki Andersena „Dziewczynka z zapałkami”.