Ambroży Kleks: charakterystyka
Opracowanie
Ambroży Kleks był wybitnym uczonym i dyrektorem Akademii dla chłopców. Przez niektórych uważany był za dziwaka. Mieszkał na drugim piętrze szkoły wraz ze szpakiem Mateuszem. Przyjaźnił się z wieloma postaciami z bajek, najwspanialsi nawet królewicze okazywali mu szczególny szacunek i jego zaproszenie uważali dla siebie za zaszczyt. Miał wiele tajemnic i sekretów, które znajdowały się na ostatnim piętrze Akademii.
Głowa pana Kleksa pokryta była ogromną czupryną, mieniącą się wszystkimi barwami tęczy, i okolona bujną zwichrzoną brodą, czarną jak smoła. Nos zajmował większą część twarzy nauczyciela, był bardzo ruchliwy i przekrzywiony w prawo albo w lewo, w zależności od pory roku. Na nosie tkwiły srebrne binokle, bardzo przypominające mały rower, pod nosem zaś rosły długie sztywne wąsy koloru pomarańczy. Oczy pana Kleksa były jak dwa świderki i, gdyby nie binokle, które je osłaniały, na pewno przekłuwałby nimi na wylot.
Twarz pana Kleksa była upstrzona była piegami, które codziennie zmieniały swe położenie. Wynikało to z roztargnienia uczonego, który na noc je zdejmował i chował do złotej tabakierki, a rankiem, zapomniawszy o ich pierwotnych miejscach, umieszczał w nowych. Nigdy nie rozstawał się ze swoją tabakierką, w której miał mnóstwo zapasowych piegów rozmaitej wielkości i barwy. Jego zdaniem nie było nic piękniejszego niż duże, czerwone lub żółte piegi, które znakomicie działały na rozum i chroniły od kataru.
Pan Kleks był średniego wzrostu. Nikt nie wiedział czy był gruby, czy chudy, albowiem cały tonął w swoim ubraniu. Nosił szerokie spodnie, które chwilami, zwłaszcza podczas wiatru, przypominały balon. Miał obszerny, długi surdut koloru czekoladowego lub bordo, aksamitną cytrynową kamizelkę, zapinaną na szklane guziki wielkości śliwek, sztywny, bardzo wysoki kołnierzyk oraz aksamitną kokardkę zamiast krawata. Szczególną osobliwość stroju pana Kleksa stanowiły kieszenie, których miał niezliczoną ilość. W spodniach można było naliczyć szesnaście kieszeni, w kamizelce zaś dwadzieścia cztery. W surducie była tylko jedna kieszeń przeznaczona dla Mateusza, który miał prawo przebywać w niej, kiedy mu się tylko podobało. W kieszeniach kamizelki pana Kleksa mieściły się rozmaite przedmioty. Była tam flaszka z zielonym płynem, tabakierka z zapasowymi piegami, powiększająca pompka, senny kwas, kolorowe szkiełka, kilka płomyków świec, pigułki na porost włosów, złote kluczyki oraz rozmaite inne osobliwości. Wydawało się, że kieszenie nie miały dna, a właściciel może w nich schować wszystko, co tylko zechce. Na specjalne okazje pan Kleks zakładał tabaczkowy frak z zielonymi wyłogami.
Codziennie wieczorem pan Kleks młodniał i zmieniał się w niemowlę. Gdy wstawał rano za pomocą pompki powiększającej zmieniał się do normalnych rozmiarów, a dzięki pastylkom na porost włosów przybierał swój normalny wygląd. Na pierwsze śniadanie pan Kleks zjadał zazwyczaj kilka kulek z kolorowego szkła i popijał je zielonym płynem. Był to płyn, który przywracał nauczycielowi pamięć, bo podczas snu pan Kleks wszystko zapominał.
Dyrektor Akademii jadał tylko to, co było kolorowe, a więc motyle, kwiaty, różne kolorowe szkiełka oraz potrawy, które sam malował na smaczny kolor. Kleks częstował gości pigułkami na porost włosów, które sam miał zwyczaj nieustannie łykać. Największą jego pasją było przesiadywanie godzinami w fotelu lub w powietrzu i wiązanie supełków na szpulkach czarnych nici, które uczniowie przygotowywali podczas lekcji przędzenia. W ten sposób przepuszczał litery przez palce i mógł przeczytać całą książkę, nie męcząc wzroku. Na lekcje Kleks zjeżdżał po poręczy, siedząc na niej jak na koniu i przytrzymując sobie oburącz binokle na nosie. Potrafił także wjeżdżać na górę wcześniej nabrawszy powietrza w usta. Nieodzowną część pożywienia pana Kleksa stanowiły motyle, szczególnie drugie śniadanie nie mogło się bez nich obejść.
Uczniowie wierzyli, że nie było takiej rzeczy, której by nie potrafił. Umiał na przykład odgadywać myśli chłopców. Na lekcje z kolei zjeżdżał po poręczy, siedząc na niej jak na koniu i przytrzymując sobie oburącz binokle na nosie. Potrafił także wjeżdżać na górę wcześniej nabrawszy powietrza w usta. Zamiast siedzenia w fotelu umiał utrzymywać się w powietrzu. Na przykład podczas obiadu unosił się w powietrzu ponad stołem z polewaczką w ręce i polewał uczniom potrawy rozmaitymi sosami o wielu właściwościach. Jednak Kleks nie uważał się za wszechmocnego czarownika. Mówił, że zna się trochę na wynalazkach i bajkach. Wszyscy uczniowie bardzo szanowali i kochali pana Kleksa, gdyż nigdy się nie gniewał i był nadzwyczajnie dobrym człowiekiem.
Po burzliwej przygodzie z golarzem Filipem wychowawca Akademii zmienił się nie do poznania. Przygarbił się, chodził zamyślony i po całych dniach zajęty był reperowaniem swojej powiększającej pompki. Coraz częściej podczas wykładów wyręczał się Mateuszem, w kuchni przez roztargnienie przypalał potrawy i malował je na nieodpowiednie kolory, a na każdy odgłos dzwonka przy bramie podbiegał do okna i nerwowo szarpał brwi. Wszystko się w nim psuło i coraz trudniej było mu zachować normalny wzrost. Malał z dnia na dzień, a mi większość z jego kieszeni pozarastała. Był bezsilny wobec mechanizmu – lalki Alojzego –skonstruowanego przez golarza Filipa. Z czasem przestał zażywać pigułki na porost włosów, wskutek czego całkiem niemal wyłysiał i stracił zarost na twarzy. Ostatecznie okiełznał sztucznego chłopca i rozebrał go na części. Nie pomogło to jednak w jego kurczeniu. Na sam koniec był bardzo malutki, a ostatecznie zmienił się w guzik.
Pan Kleks to wyjątkowy i wspaniały wychowawca. Prowadził szkołę, do której chciałby uczęszczać każdy uczeń. Był wyrozumiały i bardzo kochał swoich podopiecznych. Pokazywał im, że świat może być kolorowy i ze wszystko zależy od wyobraźni. Bardzo chciałbym spotkać w swoim życiu takiego nauczyciela, jak pan Kleks.
Szybki test
Na którym piętrze Akademii mieszkał pan Kleks?
Poprawna odpowiedź: c) na drugim
Ambroży Kleks jadł tylko to, co było:
Poprawna odpowiedź: a) kolorowe
Na co dzień pan Kleks nosił:
Poprawna odpowiedź: d) surdut