Jesteś w: Ostatni dzwonek -> Quo vadis

„Quo vadis”- streszczenie szczegółowe

Tego dnia Neron, śpiewający hymn na cześć Pani Cypru, czuł, że jego muzyka porywa zebranych. Zdawał się być tak natchnionym, że po raz pierwszy nie wysłuchał pochwał, tylko zapragnął wyjść na taras. Poprosił Winicjusza, aby podał mu rękę, a Petroniusz miał mówić o muzyce. Wyznał, że zdaje sobie sprawę, że w Rzymie wypisują na niego obelgi na murach, że nazywają go matkobójcą i żonobójcą. Lud miał go za potwora i okrutnika. On natomiast czuł, że muzyka sprawia, iż staje się lepszym, że otwiera jego serce, a ono jest dobre. Ludzie posądzają go o szaleństwo, lecz on jedynie szuka sposobów, aby przewyższyć wszystko i wszystkich. Pragnął być większym niż człowiek, bo tylko w ten sposób mógł być największym jako artysta. Dlatego też skazał na śmierć matkę i żonę – aby złożyć ofiarę tak wielką, jakiej nie złożył nikt inny. Lecz to jednak nie wystarczyło. Było w nim dwóch ludzi – jeden, jakiego ludzie znali, a drugi, artysta, który robił wszystko, by zdławić mierność i powszedniość życia. Petroniusz zapewnił go, że on i Winicjusz miłują cezara. Postanowił wykorzystać zadowolenie władcy i poprosił, aby pozwolił wyjechać młodzieńcowi do Rzymu, ponieważ zakochał się i usycha z tęsknoty za ligijską królewną, którą niegdyś podarował mu cezar. Neron rozkazał Markowi, aby następnego dnia wrócił do Rzymu.

Wrócili do willi. Miedzianobrody wybrał ze złotej skrzyni naszyjnik z wielkich opali, podał Winicjuszowi i oznajmił, że ma go podarować Ligii. Rozgniewana Augusta przyglądała się mężczyznom, aż w końcu utkwiła spojrzenie w Petroniuszu. Tymczasem Winicjusz, podziękowawszy za prezent, zwrócił się do eleganta z pytaniem, jak może mu się odwdzięczyć. Wuj kazał mu ofiarować parę łabędzi Euterpe i poprosił, aby już nie martwił się złymi wróżbami. Młodzieniec był już jednak spokojny. Neron chciał rozpocząć swój śpiew, lecz wbiegł jego wyzwoleniec, Faon, wołając, że w Rzymie wybuchł pożar. Wiadomość ta ucieszyła cezara, który oznajmił, że w końcu ujrzy płonące miasto i będzie mógł dokończyć Troikę. Chciał natychmiast wyjechać. Przerażony Winicjusz wybiegł z pałacu.


XLII. Przerażony Winicjusz rusza do Rzymu, aby ratować Ligię. Zaczyna podejrzewać, że miasto zostało podpalone z rozkazu Nerona. W drodze spotyka senatora, który opowiada mu, że widział ludzi, którzy celowo rozniecali ogień i nie pozwalali gasić pożaru.
Winicjusz konno ruszył w stronę Rzymu. Ogarnął go szał, nie wiedział, co się z nim dzieje. Za Ardeą wydawało mu się, że niebo po północno – wschodniej stronie powleczone jest różowym blaskiem. Stracił nadzieję, że zdoła uratować Ligię. Zatybrze, zbudowane głównie z drewnianych domów, mogło spłonąć jako pierwsze. Obawiał się również buntu niewolników. Pomyślał z przerażeniem, że na dworze Nerona od jakiegoś czasu uporczywie powracał temat pożaru, przypomniał sobie skargi władcy, że nigdy nie widział płonącego miasta i Tygellina, który wiele razy chciał podpalić Ancjum. Strach spotęgowała myśl, że władca mógł kazać wymordować ludność. Minął go jakiś jeździec z okrzykiem, że Rzym ginie. Winicjusz podniósł głowę i nagle zaczął się modlić, błagając Chrystusa o uratowanie Ligii. Trakt nie był już pusty. W kolejnym mieście dowiedział się od pretorianów, że pożar w Rzymie wybuchł przy Wielkim Cyrku i na razie nie dotarł do Zatybrza.

Wjechał na wzgórze i poczuł zapach dymu. Jego oczom ukazał się straszliwy widok. Cała nizina pokryta była dymem, tworzącym olbrzymią chmurę, zza której niczego nie można było dostrzec. Winicjusz miał wrażenie, że cały świat płonie. Rozpacz znów wypełniła jego serce. Miał nadzieję, że miasto nie spłonie od razu, że Ursus zdoła wynieść Ligię w bezpieczne miejsce. W Albanum ludność siedziała na drzewach i na dachach, by patrzeć na płonący Rzym. Marek pomyślał, że nad Ligią czuwa również Apostoł Piotr, którego od pierwszego spotkania uważał za istotę nieomal nadludzką i odzyskał spokój. Drogę tarasował tłum uciekinierów, przez który trudno się było przecisnąć. Ludzie byli zbyt przerażeni, żeby udzielić mu informacji. Jakaś gromada, złożona z niewolników i gladiatorów, zaczęła, walcząc z żołnierzami, rabować domy i wille. Winicjusz zauważył senatora Juliusza. Od niego dowiedział się, że pożar zaczął się przy Wielkim Cyrku i bardzo szybko się rozprzestrzenił. Widział ludzi z pochodniami, którzy podpalali kolejne domy. Marek nie słuchał go już. Wypadł z miasta i w oddali zobaczył płonący Rzym.

strona:    1    2    3    4    5    6    7    8    9    10    11    12    13    14    15    16    17    18    19    20    21    22    23    24    25    26    27    28    29    30    31    32    33    34    35    36    37    38    39    40    41    42    43    44    45  


Szybki test:

Na zgliszczach Rzymu Neron chciał wybudować nowe miasto. Jak miało się nazywać?
a) Nerus
b) Neronia
c) Neoromanus
d) Neropolia
Rozwiązanie

Ligia ofiarowała Winicjuszowi krzyż zrobiony z gałązek:
a) winorośli
b) drzewka cytrusowego
c) lauru
d) bukszpanu
Rozwiązanie

Apostoł Piotr był:
a) rzemieślnikiem
b) pielgrzymam
c) rybakiem
d) stolarzem
Rozwiązanie

Więcej pytań

Zobacz inne artykuły:

Inne
„Quo vadis”- streszczenie szczegółowe
Geneza „Quo vadis”
Biografia Henryka Sienkiewicza
Czas i miejsce akcji „Quo vadis”
Marek Winicjusz – charakterystyka postaci
Przemiana wewnętrzna Marka Winicjusza
Motywy literackie w „Quo Vadis” Henryka Sienkiewicza
Główne i poboczne wątki w „Quo vadis”
Chilon Chilonides – charakterystyka postaci
Neron – charakterystyka postaci
Ligia – charakterystyka postaci
Petroniusz – charakterystyka postaci
Przemiana wewnętrzna Chilona Chilonidesa
Prawda historyczna w „Quo vadis”
Ideologiczna wymowa „Quo vadis”
Artyzm „Quo vadis”
Charakterystyka pozostałych bohaterów
Plan wydarzeń „Quo vadis”
Obraz dwóch światów w „Quo vadis” – chrześcijańskiego i rzymskiego
Kalendarium życia Sienkiewicza
Ekranizacje „Quo vadis”
Krytyka literacka o „Quo vadis”
Kalendarium twórczości Sienkiewicza
Ciekawostki o Sienkiewiczu
„Quo vadis” – najważniejsze cytaty
O Sienkiewiczu powiedzieli…
Bibliografia



Partner serwisu:

kontakt | polityka cookies