aa
aaaJesteś w: Ostatni dzwonek -> Barok
róża biała – cnota, czystość, dziewictwo, pobożność;
złota róża – ofiarowywana przez papieży osobom zasłużonym w czwartą niedzielę wielkiego postu to symbol osiągnięcia doskonałego;
żółta róża – zazdrość, niewierność;
błękitna róża – rzecz niemożliwa;
czarna róża – rzecz nieosiągalna” (Alicja Nowakowska, „Róża w języku i kulturze”, „Język a kultura”, tom 16, Wrocław 2001).
Mnogość konotacji, nasuwających się w związku z wyborem róży na świąteczny „prezent” dla Karola Radziwiłła oraz na „bohaterkę” wiersza może wskazywać na chęć jak największego uczczenia przez Naborowskiego swego władcy. Nie istnieje przecież lepsza pochwała, niż ta wymagająca popisaniem się naszą erudycją, oczytaniem, znajomością kultury. „Róża” wypełniona jest skojarzeniami oraz analogiami, od mitycznego Bachusa (jego grecki odpowiednik to Dionizos), Kupidyna (w mitologii rzymskiej bóg i uosobienie miłości ), Tęczy (grecka bogini tęczy Iris) czy Jowisza (w mitologii rzymskiej: władca bogów i najważniejszy bóg panteonu), poprzez wzmianki o brytyjskiej dynastii królewskiej i jej herbie, w którym widnieje róża, a skończywszy na nawiązaniu do „Metamorfoz” Apulejusza. Naborowski skutecznie udowadnia, iż nie istnieje lepszy prezent dla księcia, niż właśnie napisana trzynastozgłoskowcem „Róża”, źródło licznych kulturowych nawiązań:
„Różą, mrozem spłodzoną Tryjonu zimnego” - wplecenie obcej nazwy mitycznej krainy zimnej północy,
„Przed wiosną, przed Zefirem Muza ją rozwiła” - wspomnienie Zefiru, w mitologii greckiej bóg i uosobienie wiatru zachodniego, syn Astrajosa,
„Godna rymu jest róża: sam Tytan, gdy wschodzi,
różaną twarz podaje, lubo też zachodzi,
różane lice kryje w oceańskie morze;
różane są tak ranne, jak wieczorne zorze (...)” - przywołana postać Tytana, w mitologii greckiej boga kalendarza,
„Róża wargi i śliczną płeć Wenus maluje” - refleksja nad urodą Wenus, rzymskiej bogini miłości.
strona: 1 2
Partner serwisu: 
kontakt | polityka cookies
Róża - interpretacja i analiza
róża biała – cnota, czystość, dziewictwo, pobożność;
złota róża – ofiarowywana przez papieży osobom zasłużonym w czwartą niedzielę wielkiego postu to symbol osiągnięcia doskonałego;
żółta róża – zazdrość, niewierność;
błękitna róża – rzecz niemożliwa;
czarna róża – rzecz nieosiągalna” (Alicja Nowakowska, „Róża w języku i kulturze”, „Język a kultura”, tom 16, Wrocław 2001).
Mnogość konotacji, nasuwających się w związku z wyborem róży na świąteczny „prezent” dla Karola Radziwiłła oraz na „bohaterkę” wiersza może wskazywać na chęć jak największego uczczenia przez Naborowskiego swego władcy. Nie istnieje przecież lepsza pochwała, niż ta wymagająca popisaniem się naszą erudycją, oczytaniem, znajomością kultury. „Róża” wypełniona jest skojarzeniami oraz analogiami, od mitycznego Bachusa (jego grecki odpowiednik to Dionizos), Kupidyna (w mitologii rzymskiej bóg i uosobienie miłości ), Tęczy (grecka bogini tęczy Iris) czy Jowisza (w mitologii rzymskiej: władca bogów i najważniejszy bóg panteonu), poprzez wzmianki o brytyjskiej dynastii królewskiej i jej herbie, w którym widnieje róża, a skończywszy na nawiązaniu do „Metamorfoz” Apulejusza. Naborowski skutecznie udowadnia, iż nie istnieje lepszy prezent dla księcia, niż właśnie napisana trzynastozgłoskowcem „Róża”, źródło licznych kulturowych nawiązań:
„Różą, mrozem spłodzoną Tryjonu zimnego” - wplecenie obcej nazwy mitycznej krainy zimnej północy,
„Przed wiosną, przed Zefirem Muza ją rozwiła” - wspomnienie Zefiru, w mitologii greckiej bóg i uosobienie wiatru zachodniego, syn Astrajosa,
„Godna rymu jest róża: sam Tytan, gdy wschodzi,
różaną twarz podaje, lubo też zachodzi,
różane lice kryje w oceańskie morze;
różane są tak ranne, jak wieczorne zorze (...)” - przywołana postać Tytana, w mitologii greckiej boga kalendarza,
„Róża wargi i śliczną płeć Wenus maluje” - refleksja nad urodą Wenus, rzymskiej bogini miłości.
strona: 1 2
Zobacz inne artykuły:
kontakt | polityka cookies