aa
aaaJesteś w: Ostatni dzwonek -> Świętoszek
Orgon jest postacią złożoną. Z treści dramatu wynika, że za młodu był walczącym u boku króla człowiekiem. Przed rozpoczęciem akcji Świętoszka był człowiekiem racjonalnym i szanowanym przez rodzinę. Można przypuszczać, że z wiekiem zapragnął zbliżyć się do Boga i poszukiwał osoby, która mu to ułatwi. Na swoje nieszczęście poznał Tartuffe’a. Orgon bardzo długo pozostawał pod wpływem swojego przyjaciela. Mężczyzna dawał się manipulować Świętoszkowi, który skłócił go z rodziną. Doszło nawet do tego, że Orgon postanowił złamać wcześniej dane słowo Waleremu i ofiarować Tartuffe’owi rękę swojej córki Marianny. Naiwnie zaślepiony powierzchowną pobożnością swojego gościa zwierzył mu się ze swoich największych tajemnic, a w akcie złości na swojego syna uczynił ze Świętoszka jedynego spadkobiercę swojego majątku.
Jako głowa rodziny jest bardzo stanowczy, a wręcz uparty. W jego sposobie kierowania domem można dopatrzyć się elementów tyranii. Narzucił swoją wolę Mariannie, każąc jej wyjść za Tartuffe’a i pozostał nieubłagany w tej kwestii, co świadczyło także o jego egoizmie. W kontaktach z synem był bardzo wybuchowy. Po jednej z kłótni (o Świętoszka, oczywiście), przepędza Damisa z domu i wydziedzicza go.
Jego zaślepienie Tartuffe’em trwało do momentu, gdy sam, na własne oczy przekonał się, kim naprawdę był Świętoszek. Jego przeszłość uratowała go przed teraźniejszością. Za zasługi wobec króla wszelkie umowy i dokumenty działające na jego niekorzyść zostały unieważnione przez księcia.
Tak postać tę scharakteryzował Jerzy Adamski: „Orgon, który ma ideały, który uparcie broni raz powziętych, głębokich przekonań, przegrywa; doprowadza siebie i innych do ruiny”.
Partner serwisu: 
kontakt | polityka cookies
Charakterystyka Orgona
Orgon jest postacią złożoną. Z treści dramatu wynika, że za młodu był walczącym u boku króla człowiekiem. Przed rozpoczęciem akcji Świętoszka był człowiekiem racjonalnym i szanowanym przez rodzinę. Można przypuszczać, że z wiekiem zapragnął zbliżyć się do Boga i poszukiwał osoby, która mu to ułatwi. Na swoje nieszczęście poznał Tartuffe’a. Orgon bardzo długo pozostawał pod wpływem swojego przyjaciela. Mężczyzna dawał się manipulować Świętoszkowi, który skłócił go z rodziną. Doszło nawet do tego, że Orgon postanowił złamać wcześniej dane słowo Waleremu i ofiarować Tartuffe’owi rękę swojej córki Marianny. Naiwnie zaślepiony powierzchowną pobożnością swojego gościa zwierzył mu się ze swoich największych tajemnic, a w akcie złości na swojego syna uczynił ze Świętoszka jedynego spadkobiercę swojego majątku.
Jako głowa rodziny jest bardzo stanowczy, a wręcz uparty. W jego sposobie kierowania domem można dopatrzyć się elementów tyranii. Narzucił swoją wolę Mariannie, każąc jej wyjść za Tartuffe’a i pozostał nieubłagany w tej kwestii, co świadczyło także o jego egoizmie. W kontaktach z synem był bardzo wybuchowy. Po jednej z kłótni (o Świętoszka, oczywiście), przepędza Damisa z domu i wydziedzicza go.
Jego zaślepienie Tartuffe’em trwało do momentu, gdy sam, na własne oczy przekonał się, kim naprawdę był Świętoszek. Jego przeszłość uratowała go przed teraźniejszością. Za zasługi wobec króla wszelkie umowy i dokumenty działające na jego niekorzyść zostały unieważnione przez księcia.
Tak postać tę scharakteryzował Jerzy Adamski: „Orgon, który ma ideały, który uparcie broni raz powziętych, głębokich przekonań, przegrywa; doprowadza siebie i innych do ruiny”.
Zobacz inne artykuły:
kontakt | polityka cookies