Jesteś w: Ostatni dzwonek -> Kordian

„Kordian” na deskach teatrów – najciekawsze inscenizacje i opinie o nich

„Zastosowane przez Hanuszkiewicza rodzaje dramatyzacji pozwoliły wydzielić z literackiej roli Kordiana czysto ludzki nurt. Bohater stał się prostszy i bardziej nam bliski, nic nie tracąc ze swojego bogactwa, którym obdarzył swych sobowtórów i swoje widma. Andrzej Nardelli mógł grać romantycznego bohatera bez koturnu. Wątły, nerwowy chłopiec i nieszczęśliwy młodzieniec. Budził współczucie w swoich wahaniach i raczej niepokój niż podziw w swoich porywach. [...]
Inna sprawa z drabiną, która w koncepcji Hanuszkiewicza miała być najpierw trawestacją (parafrazą, przeróbką) patriotycznego czynu na Mont Blanc, a potem karykaturalną Golgotą Kordiana w scenie z Imaginacją i Strachem. To podwójne nieporozumienie: interpretacyjne i inscenizacyjne. Monolog na iglicy Mont Blanc bynajmniej nie jest jednoznaczny. To przykład romantycznej dialektyki. Owa scena jest wyrazem szczerego porywu bohatera i równocześnie zapowiada jego nieuchronną w przyszłości klęskę. [...] Dlatego nie można tłumaczyć tego monologu jednostronnie. To nie tylko romantyczne szczudła czy w nowoczesnej świadomości zwyczajna drabina Kordiana. To także Mont Blanc poetyckiego natchnienia i romantycznego patosu. [...]”

(W. Kubacki, Dramat osób i widm, „Miesięcznik Literacki”, czerwiec 1970, nr 6)

Ze współczesnych realizacji warto wymienić tę, która miała miejsce 29 listopada 2006 roku w krakowskim teatrze im. Juliusza Słowackiego. Spektakl reżyserował Janusz Wiśniewski. Kostiumy przygotowała Małgorzata Tesławska, muzykę skomponował Jerzy Satanowski, a choreografię opracował Jerzy Wesołowski.

W bohaterów dramatu wcielili się Grzegorz Mielczarek (Kordian) Anna Cieślak (Laura), Natalia Strzelecka, Krzysztof Zawadzki, Marcin Kuźmiński. Reżyser potraktował utwór bardzo luźno i nader specyficznie. Pominął część scen lub nadał im inną wymowę. Wiele wątków splatało się z sobą. Dłuższe sceny zastąpiono kilkudziesięcioma krótszymi, co dodało spektaklowi energii, lecz wprowadziło nieco zamętu. Inscenizator (Wiśniewski) zmienił zakończenie sztuki – nadał mu kompozycję zamkniętą: Kordian zmarł w szpitalu wariatów, a Laura – jako już starsza kobieta (w tej roli Halina Gryglaszewska) odczytała Testament mój Słowackiego. Tą sceną reżyser przypomniał o specyficznej biografii Słowackiego oraz podkreślił indywidualny charakter tejże inscenizacji. (w oparciu o artykuł zamieszczony na stronie internetowej ITHINK – kultura, sztuka, teatr).




strona:    1    2    3    4    5    6  


Zobacz inne artykuły:

StreszczeniaOpracowanie
„Kordian” – streszczenie szczegółowe
Streszczenie „Kordiana” w pigułce
Geneza „Kordiana”
Czas i miejsca akcji w „Kordianie”
Losy Kordiana
Znaczenie motta „Kordiana”
Znaczenie tytułu - „Kordian. Część pierwsza trylogii. Spisek koronacyjny.”
Juliusz Słowacki życiorys
„Kordian” - historia dojrzewania głównego bohatera
Obraz polskiego społeczeństwa w „Kordianie” Słowackiego (sąd nad Polakami)
Ocena powstania listopadowego w „Przygotowaniu” i portrety przywódców – „Kordian” Słowackiego
„Kordian” jako dramat romantyczny
Kompozycja i struktura „Kordiana”
Artyzm „Kordiana” - stylistyka i język
Konflikt wartości w „Kordianie” Słowackiego
Mesjanizm a winkelriedyzm – spór wieszczów o losy narodu polskiego
Spór Słowackiego i Mickiewiczem o rolę poezji
Obraz narodów europejskich w „Kordianie”
O roli poety i poezji w „Kordianie”
Motyw spisku w „Kordianie” Słowackiego
Motywy literackie w „Kordianie” Słowackiego
Plan wydarzeń „Kordiana”
Nawiązania historyczne „Kordiana” - powstanie listopadowe i jego słynne bitwy
„Kordian” na deskach teatrów – najciekawsze inscenizacje i opinie o nich
Skok Kordiana w aspekcie historycznym
Książę Konstanty i jego stosunek do Polaków
Krytyka literacka o „Kordianie”
Twórczość Słowackiego - kalendarium
Najważniejsze cytaty z „Kordiana” Słowackiego
Bibliografia




Bohaterowie
Charakterystyka Kordiana - kliniczny przypadek romantyka
„Kordian” charakterystyka pozostałych bohaterów



Partner serwisu:

kontakt | polityka cookies