Jesteś w: Ostatni dzwonek -> Chłopi
Mateusz
Był trzydziestoletnim kawalerem, cieślą, a przede wszystkim drugim po Antku, najsilniejszym mężczyzną w Lipcach. Mieszkał w biednej chałupie z matką i siostrą.
CieszyÅ‚ siÄ™ powodzeniem u dziewczÄ…t, którymi siÄ™ bawiÅ‚, nie spieszÄ…c do małżeÅ„stwa. Oto fragment wprowadzajÄ…cy tÄ™ postać do powieÅ›ci: „Parobek byÅ‚ starszy, bo mu już dobrze byÅ‚o po trzydziestce, kawaler jeszcze, ale żenić siÄ™ nie chciaÅ‚, że to siostry miaÅ‚ nie powydawane, a jak Jagustynka plotkowaÅ‚a, że mu to dzieuchy abo i cudze żony lepiej smakowaÅ‚y... ChÅ‚op byÅ‚ rozrosÅ‚y jak dÄ…b, mocny, dufajÄ…cy w siebie i przez to tak harny i nieustÄ™pliwy, że maÅ‚o kto siÄ™ go nie bojaÅ‚. A sposobna jucha byÅ‚a do wszystkiego; na fleciku grywaÅ‚, że aż do duszy szÅ‚o, wóz zrobić zrobiÅ‚, chaÅ‚upy stawiaÅ‚, piece wylepiaÅ‚, wszystko robiÅ‚ tak sprawnie, że ino mu siÄ™ robota w garÅ›ciach paliÅ‚a; grosz go siÄ™ ino nie trzymaÅ‚ caÅ‚kiem, choć zarabiaÅ‚ sporo bo wszystko zaraz przepiÅ‚ i przefundowaÅ‚ albo i rozpożyczyÅ‚... GoÅ‚Ä…b byÅ‚o mu za przezwisko, choć i do jastrzÄ™bia prÄ™dzej byÅ‚ podobien z twarzy i z onej zapalczywoÅ›ci...”.
Miał słabość do Jagny, powaznie myślał o małżeństwie z nią, a właściwie z jej morgami. Jako jedyny bronił później Jagny przed ludźmi z wioski, gdy wywozili ją na wozie oraz płakał, gdy postradała zmysły.
Jacek
ByÅ‚ zdziwaczaÅ‚ym, starym, posiwiaÅ‚ym bratem dziedzica z Woli: „Ubiór też miaÅ‚ prawie paÅ„ski, szary z zielonym, jaki to noszÄ… strzelcy dworscy! a to znowu kożuch chÅ‚opski i czapkÄ™ też! Cudak ci jakiÅ› abo ten obieżyÅ›wiat' A może i co drugie! (…)Nieznajomy odziaÅ‚ siÄ™ w kożuch i przez dÅ‚ugÄ… chwilÄ™ staÅ‚ na Å›rodku izby, gdzieÅ› przed siÄ™ zapatrzony. Stary juź byÅ‚, przygarbiony nieco, siwy, suchy jak wiór; twarz miaÅ‚ poradlonÄ… i ziemistÄ…, dziurÄ™ w prawym policzku, stary Å›lad od kuli, a czerwonÄ…, dÅ‚ugÄ… krychÄ™ nad okiem, nos dÅ‚ugi, krzaczastÄ…, rzadkÄ… bródkÄ™ i ciemne oczy, gÅ‚Ä™boko wpadniÄ™te i jarzÄ…ce mocno; fajki z zÄ™bów nie popuszczaÅ‚ ani na chwilÄ™ i ciÄ™giem jÄ… zapalaÅ‚”.
Mówiono o nim, że jest „chory na gÅ‚owÄ™”, co później okazaÅ‚o siÄ™ nieprawdÄ… dla ludzi, którym pozwoliÅ‚ siÄ™ bliżej poznać. MiaÅ‚ dobre serce, pomagaÅ‚ innym, czego przykÅ‚adem może byÅ‚ zaÅ‚atwienie drzewa na nowÄ… „chaÅ‚upÄ™” Weronce, pomoc przy budowie domu, podarowanie mÅ‚odym krowy: „Naraz pan Jacek siÄ™ podniósÅ‚ i gÅ‚oÅ›no rzekÅ‚: - Nie pÅ‚aczcie, Weronka, drzewo siÄ™ na chaÅ‚upÄ™ znajdzie. OsÅ‚upieli stajÄ…c z rozdziawionymi gÄ™bami, aż dopiero Mateusz pierwszy siÄ™ pomiarkowaÅ‚ i Å›miechem gruchnÄ…Å‚: - MÄ…dry obiecuje, a gÅ‚upi siÄ™ raduje! To gÅ‚owy nie ma kaj przytulić, a chaÅ‚upy bÄ™dzie drugim rozdawaÅ‚! - powiedziaÅ‚ ostro, spode Å‚ba patrzÄ…c na niego, ale pan Jacek już siÄ™ nie ozwaÅ‚, siadÅ‚ znowuj na progu, zakurzyÅ‚ papierosa i jak przódzi, skubiÄ…c bródkÄ™, po niebie wodziÅ‚ oczyma”. LubiÅ‚ palić fajkÄ™. Po kilkuletnim pobycie w dalekich krajach nie zamieszkaÅ‚ u brata, lecz chodziÅ‚ od wioski do wioski, szukajÄ…c Kuby Sochy. W koÅ„cu zamieszkaÅ‚ w rozwalonej sieni „chaÅ‚upy” Bylicy. Charakterystyka pozostaÅ‚ych bohaterów „ChÅ‚opów”
Autor: Karolina MarlêgaMateusz
Był trzydziestoletnim kawalerem, cieślą, a przede wszystkim drugim po Antku, najsilniejszym mężczyzną w Lipcach. Mieszkał w biednej chałupie z matką i siostrą.
CieszyÅ‚ siÄ™ powodzeniem u dziewczÄ…t, którymi siÄ™ bawiÅ‚, nie spieszÄ…c do małżeÅ„stwa. Oto fragment wprowadzajÄ…cy tÄ™ postać do powieÅ›ci: „Parobek byÅ‚ starszy, bo mu już dobrze byÅ‚o po trzydziestce, kawaler jeszcze, ale żenić siÄ™ nie chciaÅ‚, że to siostry miaÅ‚ nie powydawane, a jak Jagustynka plotkowaÅ‚a, że mu to dzieuchy abo i cudze żony lepiej smakowaÅ‚y... ChÅ‚op byÅ‚ rozrosÅ‚y jak dÄ…b, mocny, dufajÄ…cy w siebie i przez to tak harny i nieustÄ™pliwy, że maÅ‚o kto siÄ™ go nie bojaÅ‚. A sposobna jucha byÅ‚a do wszystkiego; na fleciku grywaÅ‚, że aż do duszy szÅ‚o, wóz zrobić zrobiÅ‚, chaÅ‚upy stawiaÅ‚, piece wylepiaÅ‚, wszystko robiÅ‚ tak sprawnie, że ino mu siÄ™ robota w garÅ›ciach paliÅ‚a; grosz go siÄ™ ino nie trzymaÅ‚ caÅ‚kiem, choć zarabiaÅ‚ sporo bo wszystko zaraz przepiÅ‚ i przefundowaÅ‚ albo i rozpożyczyÅ‚... GoÅ‚Ä…b byÅ‚o mu za przezwisko, choć i do jastrzÄ™bia prÄ™dzej byÅ‚ podobien z twarzy i z onej zapalczywoÅ›ci...”.
Miał słabość do Jagny, powaznie myślał o małżeństwie z nią, a właściwie z jej morgami. Jako jedyny bronił później Jagny przed ludźmi z wioski, gdy wywozili ją na wozie oraz płakał, gdy postradała zmysły.
Jacek
ByÅ‚ zdziwaczaÅ‚ym, starym, posiwiaÅ‚ym bratem dziedzica z Woli: „Ubiór też miaÅ‚ prawie paÅ„ski, szary z zielonym, jaki to noszÄ… strzelcy dworscy! a to znowu kożuch chÅ‚opski i czapkÄ™ też! Cudak ci jakiÅ› abo ten obieżyÅ›wiat' A może i co drugie! (…)Nieznajomy odziaÅ‚ siÄ™ w kożuch i przez dÅ‚ugÄ… chwilÄ™ staÅ‚ na Å›rodku izby, gdzieÅ› przed siÄ™ zapatrzony. Stary juź byÅ‚, przygarbiony nieco, siwy, suchy jak wiór; twarz miaÅ‚ poradlonÄ… i ziemistÄ…, dziurÄ™ w prawym policzku, stary Å›lad od kuli, a czerwonÄ…, dÅ‚ugÄ… krychÄ™ nad okiem, nos dÅ‚ugi, krzaczastÄ…, rzadkÄ… bródkÄ™ i ciemne oczy, gÅ‚Ä™boko wpadniÄ™te i jarzÄ…ce mocno; fajki z zÄ™bów nie popuszczaÅ‚ ani na chwilÄ™ i ciÄ™giem jÄ… zapalaÅ‚”.
Witek
Witek był osieroconym chłopcem, chodzącym boso i w łachmanach, którego przygarnął na wychowanie Boryna i dał posadę pastucha (pasł jego krowy, kochał konie, sypiał w stodole). Cierpiał z powodu niewiedzy na temat rodziców. Opiekę i wychowanie nad nim przejął Kuba, ucząc pacierza. Marzeniem chłopca było kupienie prawdziwych butów w Warszawie, na które miał zarobić pracą parobka przy koniach.
Jambroży
ByÅ‚ koÅ›cielnym (pomocnikiem organisty), lubujÄ…cym siÄ™ w alkoholowych trunkach. MiaÅ‚ biaÅ‚e wÅ‚osy, pomarszczonÄ… twarz, drewnianÄ… nogÄ™, przez co podpieraÅ‚ siÄ™ kijem: „Jakoż i przyszedÅ‚ zaraz dziad może stuletni,prosty jak Å›wieca, twarz miaÅ‚ suchÄ…, pomarszczonÄ… jak kartofel na zwiesnÄ™ i szarÄ… takąż, wygolonÄ… i pociÄ™tÄ… szramami, wÅ‚osy biaÅ‚e jak mleko kosmykami opadaÅ‚y mu na czoÅ‚o i kark, bo byÅ‚ z goÅ‚Ä… gÅ‚owÄ…”.
strona: 1 2 3 4
Szybki test:
Roch przybył do Lipiec, by uczyć mieszkańców wsi i opowiadać im historie będące metaforą:a) gniewu pańskiego
b) sądu bożego
c) odkupienia i zmartwychwstania
d) boskiego miłosierdzia
RozwiÄ…zanie
Tereska pracowała jako pomoc w domu:
a) organistów
b) Borynów
c) wójtów
d) kowala
RozwiÄ…zanie
Pietrek grywał na:
a) harmonii
b) harmonijce
c) organkach
d) skrzypkach
RozwiÄ…zanie
Zobacz inne artykuły:
![](https://ostatnidzwonek.pl/klp.png)
kontakt | polityka cookies