Jesteś w: Ostatni dzwonek -> Konrad Wallenrod

„Konrad Wallenrod” – streszczenie szczegółowe

Autor: Karolina Marl�ga

Choć kapłani długo nie chcieli zezwolić na zamknięcie dziewczyny, to wreszcie, „stałością prośby przełamani / Dali jej w wieży samotne schronienie”. I tak, od dziesięciu już lat, została sama z myślami i Bogiem, przysypana cegłami i kamieniami. Pożywienie pobożny lud dostarczał jej przez małe, zakratowane okienko, a „wietrzyk i dzienne promienie” było darem nieba. Narrator w pewnej chwili opowieści o Pustelnicy zwraca się do niej słowami „Biedna grzesznico”, pytając, czy to nienawiść świata pomieszała jej młody umysł tak, że bała się słońca i pogody… Nikt nie widział jej przy okienku od momentu, gdy przestąpiła próg wieży… Wiedziano tylko, że żyła, ponieważ nieraz, gdy jakiś pielgrzym zabłądził przy wieży, słyszał dźwięk „zapewne pobożnej piosenki”, a dzieci z pruskich wiosek, bawiąc się w cieniu pobliskiej dąbrowy, widziały czasem, iż: „(…) z okna cóś białego świeci, / Jak gdyby promyk wschodzącej jutrzenki: / Czy to jej włosa pukiel bursztynowy, / Czyli to połysk drobnej, śnieżnej ręki, / Błogosławiącej niewiniątek głowy?”.

Właśnie wtedy, gdy spacerowicze wracali do zamku, komtur skierował się w stronę wieży, a za nim rycerze. Wszyscy usłyszeli wtedy głos pustelnicy: „Tyś Konrad, przebóg! spełnione wyroki, / Ty masz być mistrzem, abyś ich zabijał! / Czyż nie poznają? - ukrywasz daremnie, / Chociażbyś, jak wąż, inne przybrał ciało, / Jeszcze by w twojej duszy pozostało / Wiele dawnego, - wszak zostało we mnie! / Chociażbyś wrócił, po twoim pogrzebie / Jeszcze Krzyżacy poznaliby ciebie”. Gdy zdziwieni spojrzeli na kratę, odkryli, że w oknie stała Pustelnica. Trochę pochylona, wyciągała ramiona ku ziemi tak, jakby z kimś rozmawiała. Jeszcze większe zdziwienie w obserwatorach wywołał fakt, iż nie ujrzeli w dole nikogo. Po dokładniejszym przyjrzeniu się dostrzegli z daleka jakiś blask: „Na kształt płomyka stalowej przyłbicy” i cień na ziemi: „(…) czy to płaszcz rycerza? / Już znikło - pewnie złudzenie źrenicy, / Pewnie jutrzenki błysnął wzrok rumiany, Po ziemi ranne przemknęły tumany”.

„Konrad Wallenrod” – streszczenie szczegółowe

Szybki test:

Zobacz inne artykuły: