aa

Wallenrod usiadł i, wsparłszy się na łokciu, słuchał z pogardą odgłosów zabawy. Gdy w pewnym momencie umilkła wrzawa, zawołał, by bracia cieszyli się, a nie milczeli, ponieważ nie są mnichami i zbójcami, lecz dzielnymi rycerzami. Poprosił nawet o jakiegoś barda, który zaśpiewałby wesołą piosenkę. W tym momencie powstali różni śpiewacy, a każdy z nich zaśpiewał Mistrzowi swą kompozycję („Tam Włoch otyły słowiczymi tony / Konrada męstwo i pobożność chwali; / Ówdzie trubadur od brzegów Garony / Opiewa dzieje miłośnych pasterzy, / Zaklętych dziewic i błędnych rycerzy”). W czasie słuchania melodii, Konrad zdrzemnął się. Obudziło go dopiero ustanie melodii.

Zdenerwowany cisnął Włochowi złoto, po czym nakazał mu odejście i zażądał nowego barda, który zaśpiewa mu inną pieśń: „Niechaj mi będzie tak dzika i twarda / Jak hałas rogów i oręża szczęki, / I tak ponura jak klasztorne ściany, / I tak ognista jak samotnik pijany”. Umotywował swe pragnienie faktem, iż dla ludzi, którzy mordują, tylko taka piosenka jest odpowiednia: „Dla nas, co święcim i mordujem ludzi, / Mordercza piosnka niech świętość ogłasza, / Niechaj rozczula i gniewa, i nudzi, / I znowu niechaj znudzonych przestrasza. / Takie jest życie - taka piosnka nasza”.

Gdy Wallenrod zapytał, kto jest w stanie zaśpiewać taką pieśń, zgłosił się sędziwy starzec, siedzący między paziami i giermkami: „Prusak czy Litwin, jak widać ze strojów; / Brodę miał gęstą, wiekiem ubieloną, / Głowę obwiewa ostatek siwizny, / Czoło i oczy zakryte zasłoną, / W twarzy wyryte lat i cierpień blizny”. W prawej ręce trzymał starą pruską lutnię, a lewą wyciągnął ku Konradowi, czekając na jego pozwolenie. W końcu zaczął śpiewać, informując przedtem, że czynił to dawniej Prusom i Litwinom, a dziś jedni polegli w obronie ojczyzny, a drudzy nie chcą dłużej żyć po jej zniszczeniu i zniewoleniu – „Dobić się wolą nad jej martwym ciałem, / Jak sługi wierne w dobrym i złym losie / Giną na swego dobroczyńcy stosie; / Inni sromotnie po lasach się kryją, / Inni, jak Witołd, między wami żyją”. Swą wypowiedź zakończył ostrzeżeniem dla zdrajców, którzy po śmierci nie zaznają spokoju.

strona:    1    2    3    4    5    6    7    8    9    10    11    12  

Szybki test:

Książę Witold przyjechał do Malborka, bo:
a) Jagiełło zepchnął go z tronu
b) chciał zemścić się na Kiejstucie
c) chciał zostać zakonnikiem
d) zakochał się
Rozwiązanie

Winrich von Kniprode od 1351 roku był:
a) wielkim marszałkiem Zakonu Krzyżackiego
b) wielkim mistrzem Zakonu Krzyżackiego
c) komturem Gdańska
d) komturem Bałgi
Rozwiązanie

Nim Pustelnica wybrała samotny żywot, dorastała:
a) na królewskim dworze
b) w bogatym zamku
c) w bogatym mieście
d) w biednej chacie
Rozwiązanie

Więcej pytań

Zobacz inne artykuły:

Inne

Adam Mickiewicz - biografia „Konrad Wallenrod” – streszczenie szczegółowe Streszczenie „Konrada Wallenroda” w pigułce Czas i miejsce akcji „Konrada Wallenroda” „Konrad Wallenrod” jako powieść poetycka Konrad Wallenrod – szczegółowa charakterystyka Geneza „Konrada Wallenroda” „Szczęścia w domu nie znalazł, bo go nie było w ojczyźnie”, czyli rozprawa na temat źródeł tragizmu Konrada Wallenroda Tragizm Konrada Wallenroda „Pieśń wajdeloty”, czyli rola poezji w życiu narodu Historia tragicznej miłości Konrada i Aldony Konrad Wallenrod jako przykład bohatera bajronicznego Plan wydarzeń „Konrada Wallenroda” „Macie bowiem wiedzieć, że są dwa sposoby walczenia – trzeba być lisem i lwem” – interpretacja motta Aldona – szczegółowa charakterystyka Kompozycja i język „Konrada Wallenroda” Realia historyczne w utworze Rekonstrukcja losów Konrada Wallenroda Kalendarium życia i twórczości Adama Mickiewicza Najważniejsze utwory Mickiewicza Najważniejsze cytaty „Konrada Wallenroda: Słynne cytaty i opinie o Mickiewiczu Bibliografia

Partner serwisu:

kontakt | polityka cookies