Konrad Wallenrod

Jesteś w: Ostatni dzwonek -> Konrad Wallenrod

„Konrad Wallenrod” – streszczenie szczegółowe

Autor: Karolina Marl�ga

Konrad powstał, wzniósł oczy ku wieży, i, spoglądając boleśnie na kratę, opuścił przyłbicę, twarz owinął w szerokie zwoje płaszcza, skinieniem ręki pożegnał Pustelnicę i zniknął w krzakach.

IV. UCZTA

Od 1 do 757 wersu. 23 kwietnia, czyli w dzień patrona Zakonu, św. Jerzego), wielki mistrz Konrad Wallenrod wyprawia wielką ucztę, na którą przybywają znakomici goście. Wajdelota śpiewa Pieśń (w. 151 – 246) i Powieść (w. 255 – 595), a pijany Wallenrod balladę Alpuhara (w. 646 - 717).

W dniu patrona Zakonu – św. Jerzego (23 kwietnia) na zamkowych wieżach pojawiły się białe chorągwie, a Konrad miał być gospodarzem wielkiej biesiady rycerskiej. Za ogromnym stołem usiadło stu rycerzy, każdy miał na sobie biały płaszcz z czarnym krzyżem. Za każdym z braci stał jego wierny giermek, gotowy do posługi.

Na czele towarzystwa stanął Wallenrod, po lewicy tronu litewski książę Witold ze swymi ludźmi („Dawniej był wrogiem, dziś gościem Zakonu, / Przeciwko Litwie sojuszem związany”), który za życia swego ojca – Kiejstuta – walczył z Krzyżakami, by po śmierci rodzica pokłócić się z wielkim księciem Jagiełłą i zbiec do zakonników. Mistrz dał hasło rozpoczynające ucztę: „Cieszmy się w Panu!” i od tego momentu błysły w górze unoszone puchary, pełne najrozmaitszych trunków.

Witold (syn Kiejstuta i brat stryjeczny Władysława Jagiełły) był od 1401 roku wielkim księciem litewskim. Był bardzo waleczny. Do historii przeszły jego potyczki z Moskwą i Krzyżakami oraz boje o panowanie na Litwie z Jagiełłą, który objął tam władzę. Witold rozpoczął wojnę przeciwko bratu. W wyniku tego Jagiełło uwięził Witolda i Kiejstuta w Krewie, skąd ten pierwszy uciekł do Malborka. W 1383 roku został przez Krzyżaków ochrzczony i przyjął imię Wiganda. Następnie podpisał z zakonnikami układ i wyprawił się z nimi na Litwę. Losy tego władcy są bogate w ciekawe wydarzenia (przyczynił się na przykład do podpisania unii w Krewie).

Wallenrod usiadł i, wsparłszy się na łokciu, słuchał z pogardą odgłosów zabawy. Gdy w pewnym momencie umilkła wrzawa, zawołał, by bracia cieszyli się, a nie milczeli, ponieważ nie są mnichami i zbójcami, lecz dzielnymi rycerzami. Poprosił nawet o jakiegoś barda, który zaśpiewałby wesołą piosenkę. W tym momencie powstali różni śpiewacy, a każdy z nich zaśpiewał Mistrzowi swą kompozycję („Tam Włoch otyły słowiczymi tony / Konrada męstwo i pobożność chwali; / Ówdzie trubadur od brzegów Garony / Opiewa dzieje miłośnych pasterzy, / Zaklętych dziewic i błędnych rycerzy”). W czasie słuchania melodii, Konrad zdrzemnął się. Obudziło go dopiero ustanie melodii.

Zdenerwowany cisnął Włochowi złoto, po czym nakazał mu odejście i zażądał nowego barda, który zaśpiewa mu inną pieśń: „Niechaj mi będzie tak dzika i twarda / Jak hałas rogów i oręża szczęki, / I tak ponura jak klasztorne ściany, / I tak ognista jak samotnik pijany”. Umotywował swe pragnienie faktem, iż dla ludzi, którzy mordują, tylko taka piosenka jest odpowiednia: „Dla nas, co święcim i mordujem ludzi, / Mordercza piosnka niech świętość ogłasza, / Niechaj rozczula i gniewa, i nudzi, / I znowu niechaj znudzonych przestrasza. / Takie jest życie - taka piosnka nasza”.

Gdy Wallenrod zapytał, kto jest w stanie zaśpiewać taką pieśń, zgłosił się sędziwy starzec, siedzący między paziami i giermkami: „Prusak czy Litwin, jak widać ze strojów; / Brodę miał gęstą, wiekiem ubieloną, / Głowę obwiewa ostatek siwizny, / Czoło i oczy zakryte zasłoną, / W twarzy wyryte lat i cierpień blizny”. W prawej ręce trzymał starą pruską lutnię, a lewą wyciągnął ku Konradowi, czekając na jego pozwolenie. W końcu zaczął śpiewać, informując przedtem, że czynił to dawniej Prusom i Litwinom, a dziś jedni polegli w obronie ojczyzny, a drudzy nie chcą dłużej żyć po jej zniszczeniu i zniewoleniu – „Dobić się wolą nad jej martwym ciałem, / Jak sługi wierne w dobrym i złym losie / Giną na swego dobroczyńcy stosie; / Inni sromotnie po lasach się kryją, / Inni, jak Witołd, między wami żyją”. Swą wypowiedź zakończył ostrzeżeniem dla zdrajców, którzy po śmierci nie zaznają spokoju.

strona: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12

Szybki test:

Pustelnica odrzuciła propozycję ucieczki z Wallenrodem po wypełnieniu przez niego przyrzeczenia, mówiąc, że:
a) chce umrzeć samotnie
b) nie może porzucić ślubów
c) nie kocha go już
d) upłynęło już zbyt wiele dni od czasów, gdy się poznali
Rozwiązanie

Nim Pustelnica wybrała samotny żywot, dorastała:
a) na królewskim dworze
b) w biednej chacie
c) w bogatym mieście
d) w bogatym zamku
Rozwiązanie

W jakim miesiącu nastąpił wybór Wallenroda na wielkiego mistrza Zakonu Krzyżackiego:
a) w listopadzie
b) w maju
c) w kwietniu
d) w lipcu
Rozwiązanie

Więcej pytań
Zobacz inne artykuły:
Inne
„Konrad Wallenrod” – streszczenie szczegółowe
Adam Mickiewicz - biografia
Streszczenie „Konrada Wallenroda” w pigułce
Czas i miejsce akcji „Konrada Wallenroda”
Konrad Wallenrod – szczegółowa charakterystyka
Geneza „Konrada Wallenroda”
„Konrad Wallenrod” jako powieść poetycka
Tragizm Konrada Wallenroda
„Pieśń wajdeloty”, czyli rola poezji w życiu narodu
Historia tragicznej miłości Konrada i Aldony
Konrad Wallenrod jako przykład bohatera bajronicznego
Plan wydarzeń „Konrada Wallenroda”
„Szczęścia w domu nie znalazł, bo go nie było w ojczyźnie”, czyli rozprawa na temat źródeł tragizmu Konrada Wallenroda
Aldona – szczegółowa charakterystyka
Kompozycja i język „Konrada Wallenroda”
„Macie bowiem wiedzieć, że są dwa sposoby walczenia – trzeba być lisem i lwem” – interpretacja motta
Realia historyczne w utworze
Rekonstrukcja losów Konrada Wallenroda
Kalendarium życia i twórczości Adama Mickiewicza
Najważniejsze utwory Mickiewicza
Słynne cytaty i opinie o Mickiewiczu
Najważniejsze cytaty „Konrada Wallenroda:
Bibliografia

Partner serwisu:

kontakt | polityka cookies