aa
aaaJesteś w: Ostatni dzwonek -> Przedwiośnie
Mieszkanie Seweryna Baryki zarekwirowano. Cezary z matką dzielili je teraz z rzeszą innych ludzi. Barykowie zajmowali wspólnie najmniejszy pokój, który dawniej należał do pokojówki. Cezary nie mógł odnaleźć nigdzie ulubionej książeczki ojca, którą rodzinna tradycja nakazywała pilnować jak oka w głowie. Przeszukał cały gabinet Seweryna i doszedł do wniosku, że ten musiał ją zabrać ze sobą na wojnę.
Wszelkie wyrzeczenia, jakie niósł za sobą komunizm, czyli wyrzeczenie się wszystkich dóbr i rozrywek spowodowały, że Cezary spoważniał. Dzięki temu zauważył w końcu swoją matkę. Chłopaka uderzyło to, że chociaż kobieta miała czterdzieści lat, to wyglądała na sześćdziesiąt: „Zgarbiła się, skuliła, zmalała. Była siwa, pomarszczona, żółta, odziana w dawną, wyświechtaną sukienczynę”. Cezary postanowił zacząć jej pomagać w ciężkich pracach. Tłumaczył jej to tym, że w komunizmie każdy musi pracować, ale tak naprawdę robił to z poczucia winy. Gdy odkrył największy sekret matki, że wymyka się na prowincję po zboże, zrobiło mu się jej tak żal, iż się rozpłakał. Cezary postanowił zaopiekować się matką tak, jak ona opiekowała się do tej pory nim.
Między panią Jadwigą a Cezarym wreszcie wszystko zaczęło się układać. Chłopak stał się dla matki bardzo opiekuńczy. Barykowie raz w tygodniu udawali się do portu w nadziei, że z wojny wróci Seweryn. Oboje na niego czekali, ale ten wciąż się nie pojawiał. Cezary dowiedział się w urzędzie, że ojciec zginął na froncie, ale chłopak nie miał serca przekazać tej wiadomości matce i dalej chodził z nią do portu. Kobieta za każdym razem, gdy przybijał okręt pełen żołnierzy wypatrywała wśród nich swojego męża. Cezary z czasem zaczął nazywać tych żołnierzy „kałem Rosji”, uważał ich za uciekinierów i tchórzy. Wiedział, że uciekną z kraju, ponieważ są przeciwnikami rewolucji, parszywymi kapitalistami.
Pewnego dnia ze statku wysiadła rodzina składająca się z dwóch córek i matki. Kobiety były bardzo skromnie ubrane, wyglądały wręcz jak nędzarki, ale ich twarze wskazywało na to, że wywodzą się ze szlachty. Pani Jadwiga podeszła do nich i rozpoczęła rozmowę. Okazało się, że kobiety to księżna i księżniczki Szczerbatow-Mamajew, uciekające z kraju. Ich majątek został skonfiskowany przez rewolucjonistów, a one zostały skazane na tułaczkę, więc postanowiły uciec. Pani Barykowa zaprosiła je do swojego mieszkania, gdzie pozwoliła im się przespać i odpocząć. Podczas, gdy księżniczki spały, księżna odbyła bardzo szczerą rozmowę z panią Jadwigą. Arystokratka na nogach miała zapięte złote bransolety w celu ukrycia ich przed rewolucjonistami. Nie ściągała ich od tygodni, toteż ich ucisk sprawiał jej wielki ból. Pani Barykowa pomogła jej zdjąć ozdobne „kajdany”. Podczas, gdy księżna zasnęła do mieszkania zawitała rewizja i za znalezione złoto karę ponieśli Cezary z matką. Obydwoje dostali się na czarną listę. Sytuację złagodził fakt, iż chłopak cieszył się względami bolszewików.
* * *„Przedwiośnie” – szczegółowe streszczenie
Mieszkanie Seweryna Baryki zarekwirowano. Cezary z matką dzielili je teraz z rzeszą innych ludzi. Barykowie zajmowali wspólnie najmniejszy pokój, który dawniej należał do pokojówki. Cezary nie mógł odnaleźć nigdzie ulubionej książeczki ojca, którą rodzinna tradycja nakazywała pilnować jak oka w głowie. Przeszukał cały gabinet Seweryna i doszedł do wniosku, że ten musiał ją zabrać ze sobą na wojnę.
Wszelkie wyrzeczenia, jakie niósł za sobą komunizm, czyli wyrzeczenie się wszystkich dóbr i rozrywek spowodowały, że Cezary spoważniał. Dzięki temu zauważył w końcu swoją matkę. Chłopaka uderzyło to, że chociaż kobieta miała czterdzieści lat, to wyglądała na sześćdziesiąt: „Zgarbiła się, skuliła, zmalała. Była siwa, pomarszczona, żółta, odziana w dawną, wyświechtaną sukienczynę”. Cezary postanowił zacząć jej pomagać w ciężkich pracach. Tłumaczył jej to tym, że w komunizmie każdy musi pracować, ale tak naprawdę robił to z poczucia winy. Gdy odkrył największy sekret matki, że wymyka się na prowincję po zboże, zrobiło mu się jej tak żal, iż się rozpłakał. Cezary postanowił zaopiekować się matką tak, jak ona opiekowała się do tej pory nim.
Między panią Jadwigą a Cezarym wreszcie wszystko zaczęło się układać. Chłopak stał się dla matki bardzo opiekuńczy. Barykowie raz w tygodniu udawali się do portu w nadziei, że z wojny wróci Seweryn. Oboje na niego czekali, ale ten wciąż się nie pojawiał. Cezary dowiedział się w urzędzie, że ojciec zginął na froncie, ale chłopak nie miał serca przekazać tej wiadomości matce i dalej chodził z nią do portu. Kobieta za każdym razem, gdy przybijał okręt pełen żołnierzy wypatrywała wśród nich swojego męża. Cezary z czasem zaczął nazywać tych żołnierzy „kałem Rosji”, uważał ich za uciekinierów i tchórzy. Wiedział, że uciekną z kraju, ponieważ są przeciwnikami rewolucji, parszywymi kapitalistami.
Pewnego dnia ze statku wysiadła rodzina składająca się z dwóch córek i matki. Kobiety były bardzo skromnie ubrane, wyglądały wręcz jak nędzarki, ale ich twarze wskazywało na to, że wywodzą się ze szlachty. Pani Jadwiga podeszła do nich i rozpoczęła rozmowę. Okazało się, że kobiety to księżna i księżniczki Szczerbatow-Mamajew, uciekające z kraju. Ich majątek został skonfiskowany przez rewolucjonistów, a one zostały skazane na tułaczkę, więc postanowiły uciec. Pani Barykowa zaprosiła je do swojego mieszkania, gdzie pozwoliła im się przespać i odpocząć. Podczas, gdy księżniczki spały, księżna odbyła bardzo szczerą rozmowę z panią Jadwigą. Arystokratka na nogach miała zapięte złote bransolety w celu ukrycia ich przed rewolucjonistami. Nie ściągała ich od tygodni, toteż ich ucisk sprawiał jej wielki ból. Pani Barykowa pomogła jej zdjąć ozdobne „kajdany”. Podczas, gdy księżna zasnęła do mieszkania zawitała rewizja i za znalezione złoto karę ponieśli Cezary z matką. Obydwoje dostali się na czarną listę. Sytuację złagodził fakt, iż chłopak cieszył się względami bolszewików.
Pani Barykowa była prześladowana przez rewolucjonistów. W końcu zmarła z przemęczenia podczas przymusowej pracy w porcie. Na jej pogrzebie Cezary zauważył, że skradziono matce ślubną obrączkę z palca.
„Gościna udzielona księżnej Szczerbatow-Mamajew nie wyszła matce Cezarego na zdrowie”. Pani Barykowa była śledzona i wkrótce rewolucjoniści odkryli jej skrytkę, gdzie znajdowały się drogocenne przedmioty. Kobieta musiała oddać precjoza, a na dodatek została pobita i skierowana do robót publicznych w miejskim porcie. Stan jej zdrowia znacznie się pogorszył. Cezary wykorzystał swoje znajomości i udało mu się umieścić ją w szpitalu. Jednak zaraz po jego opuszczeniu pani Jadwiga musiała wracać na roboty do portu. „Słaby i zniszczony organizm nie wytrzymał: pchnięta przez dozorcę, padła na drodze i skończyła życie”. Cezaremu udało się wyprosić, by nie chowano ją we wspólnej mogile dla kontrrewolucjonistów, ale w osobnej kwaterze na cmentarzu katolickim. Podczas pogrzebu syn pani Jadwigi zauważył, że ktoś ukradł złotą obrączkę matki, której nigdy nie zdejmowała z palca. W miejscu, gdzie niegdyś znajdował się ślubny pierścień widniała czarna rana. Widok oszpeconej dłoni matki zapadł Cezaremu w pamięci. Chłopak poprzysiągł sobie, że odnajdzie złodzieja obrączki i wymierzy mu sprawiedliwość kindżałem, który spoczywał w kryjówce w ruinach na obrzeżach miasta.
strona: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42
Szybki test:
Tatarzy odzyskawszy władzę w Baku mordowali:a) Rosjan
b) wszystkie odpowiedzi są poprawne
c) wszystkich sprzyjających Ormianom
d) Ormian
Rozwiązanie
Po powrocie z Nawłoci do Warszawy Baryka żył za pieniądze:
a) uzyskane ze sprzedaży fraka
b) pożyczone od Hipolita
c) zarobione w fabryce
d) pożyczone od Gajowca
Rozwiązanie
„Najreakcyjniejszym skirem ludzkości” Lulek nazywał:
a) Rosję
b) II Rzeczpospolitą
c) Moskwę
d) Warszawę
Rozwiązanie
Więcej pytań
Zobacz inne artykuły:
kontakt | polityka cookies