Jesteś w: Ostatni dzwonek -> Hamlet

„Hamlet ”- streszczenie szczegółowe

Lucjan stanął nad śpiącym królem i wlał mu do ucha sporządzoną przez siebie truciznę. Autorem kwestii tej postaci był Hamlet. Książę wyjawił widzom, że mężczyzna zamordował władcę, by przejąć jego królestwo poprzez ożenek z wdową po nim. Zapewniał, że to autentyczne wydarzenie było znakomicie opisane w utworze.

Nagle król wstał i nakazał aktorom przerwać przedstawienie. Oburzony monarcha opuścił komnatę wraz z całą świtą. W pomieszczeniu pozostali jedynie Hamlet z Horacym. Książę rzekł do przyjaciela:
„Niech ryczy z bólu ranny łoś,
Zwierz zdrów przebiega knieje,
Ktoś nie śpi, aby spać mógł ktoś.
To są zwyczajne dzieje”.

Bohater był zadowolony z powodzenia swojego podstępu. Do komnaty powrócili Gildenstern i Rozenkranc. Pierwszy z nich wyjawił księciu, iż Król po wyjściu ze spektaklu zaniemógł. Podobno przyczyną tego było wzburzenie żółci. Wiadomość ta jeszcze bardziej rozbawiła Hamleta. Jednak Gildenstern nalegał, by przyjaciel się uspokoił, ponieważ mają mu wraz z Rozenkrancem do przekazania ważną wiadomość. Wyjawili, że Królowa zleciła im rozpoznanie prawdziwego powodu szaleństwa jej syna. Hamlet odrzekł, że nie może udzielić na to pytanie zdrowej odpowiedzi, ponieważ chorował „na głowę”. Gildenstern przekazał przyjacielowi wiadomość, że matka życzy sobie spotkać się z księciem w jej komnacie jeszcze tego wieczora. Hamlet zapowiedział, że spełni jej życzenie. Rozenkranc próbował w jakiś sposób przemówić przyjacielowi z dzieciństwa do rozsądku i prosił, by ten zdradził mu prawdziwy powód swego dziwnego zachowania. Książę nie odpowiedział na tę prośbę. Zamiast tego Hamlet chwycił za flet należący do jednego z muzyków, wziął na stronę Gildensterna i zapytał, czemu ten bezczelnie „węszy” wokół niego. Bohater poprosił rówieśnika, by zagrał dla niego na instrumencie. Gdy ten odparł, że nie potrafi, Hamlet rzekł, że jeśli go kocha to zagra. Tłumaczył, że to tak proste jak kłamanie. Gildenstern jednak wciąż się bronił i utrzymywał, że nie ma pojęcia o muzyce i nie zna żadnych melodii. Wtedy Hamlet zwrócił się do niego zarzucając, że rówieśnik sądził, iż tak dobrze go zna, że bez problemu będzie na nim „grał”, jak na instrumencie, a w rzeczywistości nie potrafił wydobyć nawet prostego dźwięku ze zwykłego fletu.


Do komnaty wszedł Poloniusz, który oznajmił Hamletowi, że Królowa prosi go o natychmiastową wizytę. Książę wskazał na widoczną przez okno chmurę i zapytał szambelana, czy nie przypomina mu ona wielbłąda. Gdy mężczyzna odparł twierdząco, Hamlet zasugerował, że teraz obłok wydawał się być podobny do łasicy, Poloniusz ponownie mu przytaknął. Bohater jednak po chwili uznał, że chmura najbardziej przypomina kształtem wieloryba. Szambelan po raz kolejny przytaknął. Książę był zdania, że „Z tymi głupcami trzeba by zgłupieć naprawdę”. Bohater powiedział, że za chwilę uda się do matki, poprosił wszystkich, by pozostawili go samego w komnacie. Hamlet zwrócił się do siebie:
„Niech będę srogim, ale nie wyrodnym!
Sztylety w ustach mam, ale nie w dłoni!
Niechaj mój język będzie w tym spotkaniu
Obłudny względem serca i jakkolwiek
Słowa me będą miotać się i srożyć,
Pieczęci, duszo, nie daj doń przyłożyć!”.


SCENA TRZECIA

W innym zamkowym pokoju zebrali się Król, Rozenkranc i Gildenstern. Władca był zdania, że szaleństwu Hamleta trzeba stanowczo przeciwdziałać. Nakazał mężczyznom, by zaczęli przygotowania do natychmiastowego wspólnego wyjazdu do Anglii. Gildenstern był pełen podziwu dla troskliwości Króla, który w tak wspaniały sposób dbał o bezpieczeństwo swojego narodu. Władca był zdania, że będą musieli „spętać” Hamleta, który z własnej woli nie zgodzi się na wyjazd do Anglii. Mężczyźni obiecali posłuszeństwo wobec monarchy i opuścili pomieszczenie. Zaraz po tym pojawił się w nim Poloniusz. Szambelan wyjawił, że w pokoju Królowej wkrótce dojdzie do jej spotkania z synem. Zapowiedział, że ukryje się za obiciem i będzie podsłuchiwał. Był zdania, że matki bywają stronnicze wobec własnych dzieci, dlatego rozmowa będzie potrzebowała dodatkowego świadka, by Król dowiedział się dokładnie o jej przebiegu. Gdy szambelan opuścił komnatę, władca zawołał:

strona:    1    2    3    4    5    6    7    8    9    10    11    12    13    14    15    16    17    18    19    20  


Szybki test:

Kto uważał za „kaprys krwi gorącej” zaloty Hamleta do Ofelii:
a) Gertruda
b) Laertes
c) Poloniusz
d) Klaudiusz
Rozwiązanie

Lamond to światowej sławny francuski:
a) aktor
b) rycerz
c) lekarz
d) myśliciel
Rozwiązanie

Klaudiusz postanowił zapobiec wiszącemu w powietrzu nieszczęściu i wysłać Hamleta pod pretekstem odebrania należnego Danii haraczu do:
a) Anglii
b) Norwegii
c) Francji
d) Szkocji
Rozwiązanie

Więcej pytań

Zobacz inne artykuły:

Inne
Charakterystyka Hamleta - „On sam jest rodu swego niewolnikiem”
Geneza „Hamleta”
„Hamlet ”- streszczenie szczegółowe
Czas i miejsce akcji „Hamleta”
Życiorys Szekspira
Problematyka „Hamleta”
Streszczenie „Hamleta” w pigułce
Charakterystyka Gertrudy
Charakterystyka Klaudiusza
Charakterystyka Ofelii
„Hamlet” jako przykład tragedii szekspirowskiej
Kompozycja, budowa i język „Hamleta”
Religia w „Hamlecie”
Filozofia w „Hamlecie”
„Być albo nie być...” - problematyka życia i śmierci w „Hamlecie”
Charakterystyka pozostałych bohaterów „Hamleta”
Motywy literackie w „Hamlecie”
Plan wydarzeń „Hamleta”
Motyw kobiety w „Hamlecie”
Psychoanaliza „Hamleta”
Nawiązania do „Hamleta” w sztuce
Ekranizacje „Hamleta”
Kalendarium życia i twórczości Szekspira
Zdania o twórczości Szekspira
Twórczość Szekspira
Najważniejsze cytaty „Hamleta”
Bibliografia



Partner serwisu:

kontakt | polityka cookies