aa
aaaJesteś w: Ostatni dzwonek -> Hamlet
Ofelia to cnotliwa córka Poloniusza. Piękna młoda dziewczyna, która kochała się w Hamlecie. Jak się później okazało królowa miała nadzieję, iż jej syn poślubi właśnie ją:
„Najmilsza z dziewic, bądź zdrowa! Myślałam
Widzieć cię żoną mojego Hamleta;
Prędzej się w kwiaty spodziewałam stroić
Twoje małżeńskie łoże niż mogiłę”.
Posłusznie wobec woli ojca dziewczyna odrzuciła zaloty miłosne Hamleta. Szambelan nie był przekonany, co do szczerości uczucia księcia, dlatego wolał, aby córka zachowała dziewictwo dla kogo innego. Podobnego zdania był brat Ofelii, Laertes. Była tak posłuszna wobec ojca, iż spełniała wszystkie jego polecenia, nawet te, które wykluczały się nawzajem i były ze sobą sprzeczne. Stało się tak, gdy ojciec zalecił córce, aby swoimi wdziękami „wyleczyła” Hamleta z jego szaleństwa. Gdy zamroczony po rozmowie z matką książę, pałający wstrętem do rodzaju żeńskiego, zalecił Ofelii, aby wstąpiła do zakonu, dziewczyna przeżyła załamanie, ponieważ kochała księcia. Po tym, jak tytułowy bohater zamordował Poloniusza Ofelia postradała rozum.
Dziewczyna chodziła po zamku ubrana na biało z kwiatami w rękach, śpiewając o zmarłym kochanku. Przez to, że jak wpadła do wody, nie próbowała się ratować, została posądzona o popełnienie samobójstwa. Z uwagi na ten fakt ksiądz nie chciał zgodzić się na pochowanie Ofelii zgodnie z katolickim obrządkiem.
Wiadomo, że bohaterka byłą wewnętrznie rozdarta pomiędzy miłością do Hamleta, a posłuszeństwem wobec ojca i brata. Dla Poloniusza i Laertesa Ofelia była wieczną dziewicą, której przeznaczone było zostać ustatkowaną i wierną żoną. Natomiast Hamlet widział w niej głównie obiekt pożądania. Przez to, że nie miała matki nie mogła przeciwstawić się sterującym jej życiem mężczyznom.
Podobnie jak tytułowy bohater uznawała zasadę, iż słowo ojca to świętość. Jednak renesansowy zmysł romantycznej miłości był w jej sercu równie silny. Dziewczyna nie wiedziała jak pogodzić te dwie wykluczające się w tym przypadku cechy. Gdy skłamała Hamletowi, że jej ojciec przebywał w domu, podczas gdy szambelan z ukrycia obserwował rozmowę młodych, dokonała wyboru między dwoma światami, w których żyła. Wybrała wierność wobec Poloniusza, za co zapłaciła najwyższą z możliwych cen.
Partner serwisu: 
kontakt | polityka cookies
Charakterystyka Ofelii
Ofelia to cnotliwa córka Poloniusza. Piękna młoda dziewczyna, która kochała się w Hamlecie. Jak się później okazało królowa miała nadzieję, iż jej syn poślubi właśnie ją:
„Najmilsza z dziewic, bądź zdrowa! Myślałam
Widzieć cię żoną mojego Hamleta;
Prędzej się w kwiaty spodziewałam stroić
Twoje małżeńskie łoże niż mogiłę”.
Posłusznie wobec woli ojca dziewczyna odrzuciła zaloty miłosne Hamleta. Szambelan nie był przekonany, co do szczerości uczucia księcia, dlatego wolał, aby córka zachowała dziewictwo dla kogo innego. Podobnego zdania był brat Ofelii, Laertes. Była tak posłuszna wobec ojca, iż spełniała wszystkie jego polecenia, nawet te, które wykluczały się nawzajem i były ze sobą sprzeczne. Stało się tak, gdy ojciec zalecił córce, aby swoimi wdziękami „wyleczyła” Hamleta z jego szaleństwa. Gdy zamroczony po rozmowie z matką książę, pałający wstrętem do rodzaju żeńskiego, zalecił Ofelii, aby wstąpiła do zakonu, dziewczyna przeżyła załamanie, ponieważ kochała księcia. Po tym, jak tytułowy bohater zamordował Poloniusza Ofelia postradała rozum.
Dziewczyna chodziła po zamku ubrana na biało z kwiatami w rękach, śpiewając o zmarłym kochanku. Przez to, że jak wpadła do wody, nie próbowała się ratować, została posądzona o popełnienie samobójstwa. Z uwagi na ten fakt ksiądz nie chciał zgodzić się na pochowanie Ofelii zgodnie z katolickim obrządkiem.
Wiadomo, że bohaterka byłą wewnętrznie rozdarta pomiędzy miłością do Hamleta, a posłuszeństwem wobec ojca i brata. Dla Poloniusza i Laertesa Ofelia była wieczną dziewicą, której przeznaczone było zostać ustatkowaną i wierną żoną. Natomiast Hamlet widział w niej głównie obiekt pożądania. Przez to, że nie miała matki nie mogła przeciwstawić się sterującym jej życiem mężczyznom.
Podobnie jak tytułowy bohater uznawała zasadę, iż słowo ojca to świętość. Jednak renesansowy zmysł romantycznej miłości był w jej sercu równie silny. Dziewczyna nie wiedziała jak pogodzić te dwie wykluczające się w tym przypadku cechy. Gdy skłamała Hamletowi, że jej ojciec przebywał w domu, podczas gdy szambelan z ukrycia obserwował rozmowę młodych, dokonała wyboru między dwoma światami, w których żyła. Wybrała wierność wobec Poloniusza, za co zapłaciła najwyższą z możliwych cen.
Zobacz inne artykuły:
kontakt | polityka cookies