Jesteś w: Ostatni dzwonek -> Hamlet

„Hamlet ”- streszczenie szczegółowe

„O, przestań, Hamlecie!
Ty oczy moje zwracasz w głąb mej duszy;
Widzę w niej czarne, szpetne plamy, których
Zmyć nie potrafię”.

Każde słowo syna raziło ją niczym sztylet. Błagała, by przestał się nad nią znęcać w ten sposób, lecz Hamlet nie słuchał. Zaczął obrażać stryja, nazywając go między innymi „nikczemnikiem” i „rzezimieszkiem”. Nagle w komnacie zjawił się Duch, ale był widoczny jedynie dla księcia. Gdy młodzieniec zapytał o cel nawiedzin, mara odpowiedziała, iż przybyła aby wzmocnić „nieco zwątlone przedsięwzięcie” syna. Duch nakazał Hamletowi przemówić do matki, ponieważ sprawiała wrażenie śmiertelnie przerażonej. Kobieta nie widziała widma i dziwiło ją, że jej potomek wpatrywał się w powietrze i rozmawiał sam ze sobą. Zdumiony bohater nie wiedział, że widmo ojca było widoczne i słyszalne tylko dla niego. Gdy powiedział matce, iż właśnie stał przed nimi Duch, kobieta odparła, że to jedynie wytwór jego chorego umysłu. Hamlet zapewniał ją, iż cieszył się doskonałym zdrowiem fizycznym, jak i psychicznym. Książę nalegał, że mara była wytworem nie jego szaleństwa, a wyrzutów sumienia Królowej. Kobieta przyznała:
„Hamlecie, na pół rozdarłeś mi serce”.
Syn prosił, by matka podążała za tą czystą i cnotliwą połową i rozpoczęła życie na nowo. Na początek zalecał jej, aby nie dzielenia łoża ze stryjem tej nocy, a żadnej następnej. Był zdania, że przyzwyczajenie może pokonać szatańskie pokusy. Hamlet wskazał na ciało Poloniusza i wyraził swoje ubolewanie z powodu jego śmierci, obiecał matce, iż osobiście wyprawi mu pogrzeb. Królowa zapytała syna, jak ma postępować. Książę odparł, że jeśli pewnego wieczora król będzie w dobrym humorze i najdzie go ochota na pieszczoty, kobieta powinna wtedy opowiedzieć mu o tej rozmowie, wyjawić mu, że Hamlet oszalał z powodu ich podstępu.

Bohater wiedział, że wkrótce czeka go podróż do Anglii wraz Rozenkrancem i Gildensternem. Książę nie ufał sowim rówieśnikom i nazwał ich „żmijami”. Wyjawił matce, iż doskonale wiedział, na czym miała polegać powierzona im misja i zapowiedział, że planuje wobec nich podstęp. Hamlet pożegnał się z matką i wlokąc ciało Poloniusza opuścił jej komnatę.


AKT IV

SCENA PIERWSZA


W tej samej komnacie, w której toczyła się ostatnia scena poprzedniego aktu Królowa rozmawiała z Rozenkrancem i Gildensternem. Gdy wszedł Król kobieta poprosiła rówieśników syna, aby pozostawili ją samą z mężem. Władca w całym zamku szukał Hamleta. Roztrzęsiona małżonka wyjawiła mu, że jej syn „Szaleje jak morze”, czego konsekwencją było zamordowanie Poloniusza. Król był wstrząśnięty tą nowiną, uznał pasierba za zagrożenie dla otoczenia. Władca obwiniał siebie za zachowanie Hamleta, ponieważ powinien był poskromić go wcześniej, lecz nie pozwalała mu na to wielka miłość, jaką do niego czuł. Zapytana o to gdzie był jej syn, Królowa odpowiedziała, że poszedł pochować Poloniusza. Dodała też, iż jego szaleństwo na moment osłabło, ponieważ płakał nad swoim postępkiem.

Król był zdania, że należy jak najszybciej wysłać Hamleta do Anglii, a jego niecny czyn odpowiednio „ubarwić” i usprawiedliwić w oczach podwładnych. Wezwał Gildensterna i Rozenkranca do komnaty. Rozkazał im odnaleźć księcia, przemówić grzecznie do niego i skłonić, by ciało zaniósł ciało Poloniusza do kaplicy. Gdy mężczyźni wybiegli z pomieszczenia, Król zwrócił się do swojej małżonki. Planował zgromadzić wszystkich najlepszych przyjaciół i wytłumaczyć im, taką wersję wydarzeń, w której para królewska miałaby możliwie jak najmniej wspólnego z morderstwem szambelana.

SCENA DRUGA

Rozenkranc i Gildenstern odnaleźli Hamleta w jednym z zamkowych pokoi. Prosili go, aby wskazał miejsce, w którym ukrył ciało Poloniusza, lecz książę nie miał zamiaru zdradzać swojej tajemnicy. Bohater wyjaśnił, iż nie będzie dopowiadał na pytania „gąbki”. Właśnie tak nazwał Rozenkranca, ponieważ według Hamleta mężczyzna działał jedynie dla nagród i pochwał, które chłonął niczym gąbka. Uważał swoich rówieśników za instrumenty, a nawet zabawki, w rękach króla, których ten pozbędzie się, gdy tylko wypełnią swoje zadanie. Rozenkranc nie rozumiał, o co chodziło księciu i wciąż nalegał, aby wskazał miejsce, gdzie ukrył ciało królewskiego szambelana. Hamlet odpowiedział na tę prośbę w zagadkowy sposób: „Ciało jest w posiadaniu króla, ale król nie jest w posiadaniu ciała; król jest czymś”. Po czym kazał zaprowadzić się do ojczyma.

strona:    1    2    3    4    5    6    7    8    9    10    11    12    13    14    15    16    17    18    19    20  


Szybki test:

Szambelan podsłuchując rozmowę królowej z Hamletem ukrył się:
a) za obiciem
b) pod łóżkiem
c) w szafie
d) za kotarą
Rozwiązanie

Młody Fortynbras był synem:
a) duńskiego księcia
b) angielskiego monarchy
c) norweskiego króla
d) francuskiego barona
Rozwiązanie

Zaciągi Fortynbrasa miły być rzekomo wymierzone przeciw:
a) Szwedom
b) Polakom
c) Rusinom
d) Niemcom
Rozwiązanie

Więcej pytań

Zobacz inne artykuły:

Inne
Charakterystyka Hamleta - „On sam jest rodu swego niewolnikiem”
Geneza „Hamleta”
„Hamlet ”- streszczenie szczegółowe
Czas i miejsce akcji „Hamleta”
Życiorys Szekspira
Problematyka „Hamleta”
Streszczenie „Hamleta” w pigułce
Charakterystyka Gertrudy
Charakterystyka Klaudiusza
Charakterystyka Ofelii
„Hamlet” jako przykład tragedii szekspirowskiej
Kompozycja, budowa i język „Hamleta”
Religia w „Hamlecie”
Filozofia w „Hamlecie”
„Być albo nie być...” - problematyka życia i śmierci w „Hamlecie”
Charakterystyka pozostałych bohaterów „Hamleta”
Motywy literackie w „Hamlecie”
Plan wydarzeń „Hamleta”
Motyw kobiety w „Hamlecie”
Psychoanaliza „Hamleta”
Nawiązania do „Hamleta” w sztuce
Ekranizacje „Hamleta”
Kalendarium życia i twórczości Szekspira
Zdania o twórczości Szekspira
Twórczość Szekspira
Najważniejsze cytaty „Hamleta”
Bibliografia



Partner serwisu:

kontakt | polityka cookies