Jesteś w: Ostatni dzwonek -> Hamlet

„Hamlet ”- streszczenie szczegółowe

„Nie ufaj jego przysięgom, bo one
Są jak kuglarze, czym innym, niż szaty
Ich pokazują: orędownicami
Bezbożnych chuci, biorącymi pozór
Świętości, aby tym łacniej usidlić
Naiwne serca”.

Na koniec rozmowy zalecił córce, by ograniczyła swoje kontakty z Hamletem. Ofelia pokornie obiecała wypełnić wolę ojca.

SCENA CZWARTA

Horacy i Marcellus przyprowadzili Hamleta na taras zamkowy. Wiał silny wiatr, który niósł ze sobą „przejmujące zimno”. Ponieważ było po północy w każdej chwili spodziewali się pojawienia się ducha. Nagle rozbrzmiał odgłos trąb i wystrzałów. Hamlet wyjaśnił Horacemu, że to huczne wiwaty na cześć nowego króla, który właśnie wyprawiał wielką ucztę. Książę zdawał sobie sprawę, iż wszystko odbywało się zgodnie z tradycją, ale w takich okolicznościach bardziej odpowiednie byłoby złamanie obyczaju, aby uczcić pamięć zmarłego króla. Według niego takie huczne świętowanie było nie na miejscu, a w dodatku przedstawiało państwo w złym świetle w oczach zagranicznych gości, którzy nazywali Duńczyków „beczkami” i porównywali ich do trzody chlewnej. Hamlet ubolewał, iż takie zachowanie dworu spowoduje, iż cały naród będzie obarczony przywarami w oczach sąsiadów. Zdawał sobie sprawę, że złe wrażenie bardzo ciężko zmienić:
„Jedna drachma złego
Niweczy wszelkie szlachetne pierwiastki”.

Oczom mężczyzn ukazał się duch. Przerażony Hamlet przemówił do zjawy swojego ojca, wypytywał je o przyczyny nawiedzenia świata żywych. Horacy zorientował się, iż upiór dawał Hamletowi znak, by ten poszedł za nim w miejsce, gdzie będą mogli porozmawiać sam na sam. Marcellus przestrzegał księcia, by jednak nie podążał za widmem, podobnego zdania był Horacy. Jednak Hamlet ich nie usłuchał, ponieważ nie bał się ducha:
„Czegóż bym się lękał?
To życie szpilki złamanej niewarte,
A dusza moja, jak on, nieśmiertelna”.

Horacy przestrzegał przyjaciela przed niebezpieczeństwem popadnięcia w obłęd, ponieważ upiór na miejsce spotkania wskazywał wysokie urwisko nad brzegiem morza. Klif sam w sobie budził „rozpaczliwe | Usposobienie w każdym”, ponieważ u jego podnóża fale morskie wytwarzały wielki huk. Pomimo protestów kompanów Hamlet ruszył za Duchem. Marcellus i Horacy pełni obaw o przyjaciela postanowili ruszyć za nim. Pierwszy z nich dostrzegł, że nagle zrobiło się jasno jak w dzień:
„Widno
Jest coś chorobliwego w państwie duńskim”.


SCENA PIĄTA

Podążający za widmem Hamlet zatrzymał się na tarasie i zażądał rozmowy. Duch ostrzegł go, iż wkrótce skończy się jego czas i będzie musiał powrócić w zaświaty. Ku zdziwieniu księcia upiór miał zamiar przekazać mu wskazówki dotyczące pomszczenia jego śmierci. Za dnia Duch poddawany był straszliwym mękom w zaświatach, gdzie traktowano go ogniem aż wypali się z niego „Kał popełnionych za żywota grzechów”. Nocą jego dusza tułała się po świecie żywych. Upiór nawoływał Hamleta do pomszczenia ukochanego ojca, który padł ofiarą mordu. Ta informacja zszokowała księcia, który nie podejrzewał nawet, iż jego rodzic zginął w ten sposób. Tytułowy bohater nalegał, by duch wyjawił mu imię mordercy:
„Abym na skrzydłach chyżych jak modlitwa
Lub myśl kochanka podążył ku zemście”.

Widmo ucieszyła gotowość syna do pomsty. Przypomniał, iż do wiadomości narodu podano kłamliwą wiadomość, iż podczas snu w ogrodzie śmiertelni ukąsił go jadowity wąż. Duch wyjawił Hamletowi, że:
„(…) ów wąż, który zabił twego ojca,
Nosi dziś jego koronę
”.

Młodzieniec przeczuwał, że właśnie tak było. Upiór nazwał swojego brata „cudzołożnym potworem” ubolewał, że udało mu się nakłonić do spisku jego „niby cnotliwą” żonę. Opowiedział Hamletowi, jak naprawdę wyglądała chwila jego śmierci. Podczas popołudniowej drzemki w ogrodzie, brat króla zakradł się do jego legowiska i wlał mu do ucha truciznę w postaci kropel blekotu, która w błyskawicznym tempie ścięła krew ofiary. Na jego ciele ukazał się wtedy „plugawy trąd”, który pokrył je niczym skorupa. Duch podsumował:

strona:    1    2    3    4    5    6    7    8    9    10    11    12    13    14    15    16    17    18    19    20  


Szybki test:

Zaciągi Fortynbrasa miły być rzekomo wymierzone przeciw:
a) Polakom
b) Niemcom
c) Rusinom
d) Szwedom
Rozwiązanie

Horacy podejrzewał, iż widmo było „prognostykiem” nadchodzących na Danię:
a) nieszczęść i zawirowań
b) czarnych chmur
c) klęsk żywiołowych
d) łask i szczęśliwości
Rozwiązanie

Szambelan podsłuchując rozmowę królowej z Hamletem ukrył się:
a) w szafie
b) za obiciem
c) za kotarą
d) pod łóżkiem
Rozwiązanie

Więcej pytań

Zobacz inne artykuły:

Inne
Charakterystyka Hamleta - „On sam jest rodu swego niewolnikiem”
Geneza „Hamleta”
„Hamlet ”- streszczenie szczegółowe
Czas i miejsce akcji „Hamleta”
Życiorys Szekspira
Problematyka „Hamleta”
Streszczenie „Hamleta” w pigułce
Charakterystyka Gertrudy
Charakterystyka Klaudiusza
Charakterystyka Ofelii
„Hamlet” jako przykład tragedii szekspirowskiej
Kompozycja, budowa i język „Hamleta”
Religia w „Hamlecie”
Filozofia w „Hamlecie”
„Być albo nie być...” - problematyka życia i śmierci w „Hamlecie”
Charakterystyka pozostałych bohaterów „Hamleta”
Motywy literackie w „Hamlecie”
Plan wydarzeń „Hamleta”
Motyw kobiety w „Hamlecie”
Psychoanaliza „Hamleta”
Nawiązania do „Hamleta” w sztuce
Ekranizacje „Hamleta”
Kalendarium życia i twórczości Szekspira
Zdania o twórczości Szekspira
Twórczość Szekspira
Najważniejsze cytaty „Hamleta”
Bibliografia



Partner serwisu:

kontakt | polityka cookies