Jesteś w: Ostatni dzwonek -> Hamlet

„Hamlet ”- streszczenie szczegółowe

Do komnaty wszedł szambelan, który niósł dobre i wesołe nowiny. Hamlet zwrócił uwagę swoim przyjaciołom, by przyjrzeli się Poloniuszowi, który według niego był wielkim dzieckiem, które nie wyrosło jeszcze z „pieluch”. Rozenkranc odparł, że ludzie na starość dziecinnieją. Szambelan ogłosił przybycie wyśmienitej trupy aktorskiej. Hamlet przyrównał Poloniusza do sędziego Jefte, postaci ze Starego Testamentu. Książę wyjaśnił, iż mężczyzna ten posiadał piękną córkę, którą nad życie miłował. Nie powiedział jednak, że był zmuszony ją zabić, ponieważ obiecał Bogu zabicie pierwszej napotkanej osoby, która stanie mu na drodze po powrocie do ojczyzny. Poloniusz, nie znając tej historii, zgodził się być nazywany Jefte. Hamlet powitał grupę aktorów niczym swoich najbliższych i długo oczekiwanych przyjaciół. Trupa składała się wyłącznie z mężczyzn, ponieważ kobiety nie miały prawa wykonywać tego zawodu. Książę poprosił artystów o zaprezentowanie próbki ich umiejętności. Gdy jeden z aktorów zapytał, co mają zagrać Hamlet popisał się swoimi zdolnościami teatralnymi. Przypomniał sobie widzianą w stołecznym teatrze sztukę, która wydawała mu się znakomita, ale nie spotkała się z uznaniem publiczności. Najbardziej podobała mu się scena, w której Eneasz opowiadał Dydonie o śmierci Priama. Hamlet zaczął z pamięci deklamować tekst Eneidy, opowiadający o krwawych wydarzeniach wojny trojańskiej i planowanym przez Pirrusa mordzie na królu Priamie. Hamlet poprosił aktora o podjęcie rozpoczętego przez niego fragmentu. Poloniusz wyraził swój zachwyt nad umiejętnościami deklamacyjnymi księcia. Artysta kontynuował, bardzo płynnie recytując Eneidę. Opowiadał o skradającym się do sypialni króla Pirrusie. Gdy już tam wszedł bez trudu powalił starego monarchę na ziemię i zamierzał zadać mu śmiertelny cios mieczem. Poloniusz przerwał aktorowi twierdząc, że sztuka jest zbyt długa. Hamlet poprosił artystę, by nie przejmował się słowami szambelana, dla którego najwyższą sztuką były jasełka. Książę polecił aktorowi, aby opowiedział teraz o „nieszczęsnej królowej”, Hekubie, żonie Priama. Przerażona kobieta natknęła się na Pirrusa, który klęcząc nad jej mężem krwawo się z nim rozprawiał. Hamlet uznał, że na razie wystarczy próbek umiejętności aktora. Polecił Poloniuszowi, aby zadbał o artystów najlepiej jak potrafi, ponieważ byli oni „żywą kroniką czasu”. Zanim aktorzy odeszli za szambelanem książę zapytał jednego z aktorów, czy mają w swoim repertuarze Zabójstwo Gonzagi. Artysta odparł, że zagranie tej sztuki nie będzie stanowiło dla nich problemu. Hamlet poprosił więc by to właśnie ten spektakl trupa zagrała, gdy będzie gotowa i zapytał, czy mógłby dopisać do roli aktora około piętnastu wierszy dodatkowego tekstu. Mężczyzna zgodził się na tę prośbę. Książę poprosił Rozenkranca i Gildensterna by pozostawili go samego w komnacie.


Hamlet zwracając się sam do siebie wyraził swój podziw dla kunsztu aktora, który potrafił nawet popłakać się nad losem Hekuby. Był przekonany, że gdyby artysta doświadczył tego, co on to:
„Zalałby łzami całą scenę, rozdarł
Uszy słuchaczów rażącymi słowy,
W występnych rozpacz wzbudził, dreszcz w niewinnych
Zmieszał prostaczków i sparaliżował
Ich wzrok pospołu ze słuchem”.

Nazywał siebie „gamoniem”, który nie potrafił pomścić śmierci swojego ojca. Zastanawiał się, czy znalazłby się ktoś, kto potrafiłby napluć mu w twarz i zarzucić tchórzostwo. Uważał, że zasługiwałby na takie potraktowanie. Ubolewał nad sobą:
„Muszę mieć chyba wnętrzności gołębia
I brak zupełny żółci, nadającej
Gorycz poczucia krzywdy (…)”

Był przekonany, iż miał święty obowiązek pomścić śmierć ojca, a zamiast tego tracił czas na wymyślanie obelg pod adresem stryja, niczym „karczemna dziewka”. Wpadł na pomysł, że dopilnuje, aby aktorzy odegrali przed królem scenę łudząco przypominającą mord, jakiego dopuścił się on na bracie. Hamlet miał nadzieję, że pod tak silnym wrażeniem stryj wyzna swoją zbrodnię. Chciał w ten sposób sprawdzić, czy słowa ducha były prawdziwe. Zaczynał podejrzewać, iż to nie ojciec, a szatan objawił się mu pamiętnej nocy i namawiał go do zbrodni. Książę postanowił:

strona:    1    2    3    4    5    6    7    8    9    10    11    12    13    14    15    16    17    18    19    20  


Szybki test:

Hamlet nie zabił ojczyma ponieważ ten:
a) modlił się
b) wystawił służbę
c) pokajał się
d) postanowił zrezygnować z korony
Rozwiązanie

Ofelia:
a) otruła się
b) przebiła się sztyletem
c) powiesiła się
d) utonęła
Rozwiązanie

Poloniusza pochował:
a) Laertes
b) Horacy
c) Hamlet
d) Rejnold
Rozwiązanie

Więcej pytań

Zobacz inne artykuły:

Inne
Charakterystyka Hamleta - „On sam jest rodu swego niewolnikiem”
Geneza „Hamleta”
„Hamlet ”- streszczenie szczegółowe
Czas i miejsce akcji „Hamleta”
Życiorys Szekspira
Problematyka „Hamleta”
Streszczenie „Hamleta” w pigułce
Charakterystyka Gertrudy
Charakterystyka Klaudiusza
Charakterystyka Ofelii
„Hamlet” jako przykład tragedii szekspirowskiej
Kompozycja, budowa i język „Hamleta”
Religia w „Hamlecie”
Filozofia w „Hamlecie”
„Być albo nie być...” - problematyka życia i śmierci w „Hamlecie”
Charakterystyka pozostałych bohaterów „Hamleta”
Motywy literackie w „Hamlecie”
Plan wydarzeń „Hamleta”
Motyw kobiety w „Hamlecie”
Psychoanaliza „Hamleta”
Nawiązania do „Hamleta” w sztuce
Ekranizacje „Hamleta”
Kalendarium życia i twórczości Szekspira
Zdania o twórczości Szekspira
Twórczość Szekspira
Najważniejsze cytaty „Hamleta”
Bibliografia



Partner serwisu:

kontakt | polityka cookies