Jesteś w: Ostatni dzwonek -> Hamlet

„Hamlet ”- streszczenie szczegółowe

„(…) Zamierzona sztuka
Będzie probierzem, którym, jak na wędę,
Sumienie króla na wierzch wydobędę”.


AKT III

SCENA PIERWSZA


W jednej z zamkowych komnat para królewska rozmawiała z przyjaciółmi Hamleta. Rozenkranc przyznał, iż jeszcze nie udało im się skłonić księcia do wyjawienia powodu swojego „rozprężenia”. Gildenstern dodał, że pasierb Króla trzymał ich na dystans, gdy orientował się, iż ci próbowali z niego coś „wyciągnąć”. Królowa zapytała, czy zorganizowali jakąś rozrywkę dla jej syna. Rozenkranc z zadowoleniem odparł jej, że sprowadzili ulubioną trupę aktorską Hamleta, która specjalnie dla niego wystawi spektakl. Stojący z boku Poloniusz dodał, iż książę nakazał mu przekazać zaproszenie dla królewskiej pary na wieczorne przedstawienie. Władca zgodził się z radością, wynikającą z poprawy humoru swojego pasierba. Po wyjściu z komnaty Rozenkranca i Gildensterna, Król zwrócił się do małżonki, by poszła w ich ślady, ponieważ w pomieszczeniu mieli zjawić się lada moment Hamlet i Ofelia. Monarcha miał zamiar ukryć się wraz z Poloniuszem i obserwować tę schadzkę. Królowa usłuchała słów męża, opuszczała komnatę w nadziei, że to właśnie wdzięki Ofelii były powodem szaleństwa jej syna i to one go uzdrowią. Szambelan wręczył córce książkę i nakazał jej, by sprawiała pozór, że jest zaczytana. Dodał, że właśnie w taki sposób
„(…) my, grzesznicy,
Rzekomo świętą miną, uczynkami
Budującymi pocukrzamy nieraz
Samego diabla”.

Król na stronie skomentował te słowa swojego szambelana:
„Prawda! Jakże srodze
Bicz tych wyrazów chłoszcze mi sumienie!
Twarz nierządnicy, różem upiększona,
Nie tak jest szpetna obok tej powłoki
Jak czyn mój obok pokostu słów moich.
O, ciężkież moje brzemię!”


Nagle rozległ się dźwięk kroków Hamleta, który zmusił monarchę i Poloniusza do ukrycia się. Książę pojawił się w komnacie i wypowiedział słowa:
„Być albo nie być, to wielkie pytanie”.
Bohater rozważał, czy lepsze jest życie spolegliwe wobec losu, czy stawiające mu opór. Gdyby miał pewność, że śmierć jest prawdziwym końcem, snem, w którym człowiek cieszy się niezmąconym spokojem, uznałby ją za jedyny pożądany cel ludzkiego życia. Uznał, że jeśli tak by faktycznie było, to ludzie zamiast znosić niedole, pogardę, „zniewagi świata” masowo pozbawialiby się życia, aby spocząć w wiecznym spokoju. Wtedy przyszło mu do głowy, iż może to sny, które nękają umarłych odstraszają ludzkość od śmierci. Hamlet wywnioskował, że taka rozwaga „czyni nas tchórzami”.


Bohater z zaskoczeniem spostrzegł pogrążoną w lekturze książki Ofelię. Kobieta serdecznie pozdrowiła księcia i oznajmiła, że nosi się z zamiarem oddania mu pamiątek, które od niego w przeszłości otrzymała. Hamlet zarzekał się, że nigdy nie sprawił jej żadnych podarków. Dziewczyna mówiła o upominkach, które książę uszlachetniał „Takimi słowy, które wszelkiej rzeczy | Wartość podnoszą”, lecz straciły one swoją „woń”, ponieważ on się od niej odwrócił. Hamlet zaśmiał się w głos i zapytał Ofelię, czy jest uczciwa, a następnie, czy uważa siebie za osobę piękną. Wyjaśnił jej, iż według niego piękność nie chodzi w parze z uczciwością. Uważał, iż urodziwość potrafi „na swoje kopyto przerobić” szczerość i prawdomówność. Hamlet wyznał Ofelii: „Kochałem dawniej waćpannę”. Po czym dodał: „(…) cnota nie daje się w stary nasz pień wszczepić tak, żebyśmy trącić nim przestali. Nie kochałem cię wcale”. Książę radził dziewczynie, że lepiej będzie, jeśli wstąpi ona do klasztoru. Uważał, że na świecie czyha na nią zbyt wielu grzeszników. On sam nie uważał się za jednego z nich, a potrafił wymienić więcej swoich przywar i wad niż zalet, a co dopiero grzesznicy. „Jesteśmy arcyhultaje, wszyscy bez wyjątku; żadnemu z nas nie ufaj”, przestrzegał Ofelię. Zapytał ją o to, gdzie znajduje się jej ojciec. Dziewczyna skłamała, że przebywa w domu. Hamlet polecił jej zamknąć go tam na klucz, aby tylko we własnym domu mógł grać „błazna”. Książę postanowił dać Ofelii radę na przyszłość, gdy będzie wychodziła za mąż: „Chociażbyś jak śnieg czysta była, jak lód nieskalana, przecież nie ujdziesz obmowy. Wstąp do klasztoru. Adieu. Albo jeżeli koniecznie potrzebować będziesz wyjść za mąż, to wyjdź za głupca, bo rozsądni ludzie wiedzą bardzo dobrze, jakie z nich czynicie potwory”. Dziewczyna na stronie prosiła niebiosa by zlitowały się nad Hamletem. Książę dodał, iż kobiecie nie przystoi się malować, ponieważ twarz dana od Boga powinna każdemu wystarczyć. Nie mógł znieść pozy, jaką przyjmowały kobiety, które swawole przykrywały „płaszczykiem naiwności”. Rozzłoszczony wykrzyknął, że mężczyźni od tej pory nie powinni się żenić. Wszystkim żonatym, poza jednym, życzył spokoju, a kawalerom rozkazywał pozostanie w tym stanie cywilnym. Po tych słowach Hamlet opuścił komnatę.

strona:    1    2    3    4    5    6    7    8    9    10    11    12    13    14    15    16    17    18    19    20  


Szybki test:

Klaudiusz wlał truciznę swemu śpiącemu bratu:
a) do gardła
b) do pucharu
c) do ucha
d) do kielicha
Rozwiązanie

Hamlet nie wrócił na studia ulegając prośbom:
a) Horacego
b) Ofelii
c) matki
d) ojczyma
Rozwiązanie

Klaudiusz postanowił zapobiec wiszącemu w powietrzu nieszczęściu i wysłać Hamleta pod pretekstem odebrania należnego Danii haraczu do:
a) Anglii
b) Szkocji
c) Francji
d) Norwegii
Rozwiązanie

Więcej pytań

Zobacz inne artykuły:

Inne
Charakterystyka Hamleta - „On sam jest rodu swego niewolnikiem”
Geneza „Hamleta”
„Hamlet ”- streszczenie szczegółowe
Czas i miejsce akcji „Hamleta”
Życiorys Szekspira
Problematyka „Hamleta”
Streszczenie „Hamleta” w pigułce
Charakterystyka Gertrudy
Charakterystyka Klaudiusza
Charakterystyka Ofelii
„Hamlet” jako przykład tragedii szekspirowskiej
Kompozycja, budowa i język „Hamleta”
Religia w „Hamlecie”
Filozofia w „Hamlecie”
„Być albo nie być...” - problematyka życia i śmierci w „Hamlecie”
Charakterystyka pozostałych bohaterów „Hamleta”
Motywy literackie w „Hamlecie”
Plan wydarzeń „Hamleta”
Motyw kobiety w „Hamlecie”
Psychoanaliza „Hamleta”
Nawiązania do „Hamleta” w sztuce
Ekranizacje „Hamleta”
Kalendarium życia i twórczości Szekspira
Zdania o twórczości Szekspira
Twórczość Szekspira
Najważniejsze cytaty „Hamleta”
Bibliografia



Partner serwisu:

kontakt | polityka cookies