Jesteś w: Ostatni dzwonek -> Hamlet

Geneza „Hamleta”

Saxo Grammaticus żył prawdopodobnie w latach 1150 – 1220. Był on średniowiecznym duńskim kronikarzem. Dzieło jego życia, czyli Gesta Danorum (Czyny Duńczyków), składa się z szesnastu ksiąg opisujących historię państwa duńskiego. Niewiele wiadomo o życiu tego człowieka, poza tym, że swego czasu był on Arcybiskupem Absalonu. Jego doskonała znajomość łaciny i wiedza, jaką wykazał się w swojej pracy świadczą o tym, iż najprawdopodobniej kształcił się poza Danią, przypuszczalnie we Francji. Jego prawdziwe dane nie są dziś znane, przydomek Grammaticus, oznaczający nauczyciela pisma, został mu nadany około roku 1342 w uznaniu za dobór słów, jakimi posługiwał się w swoich dziełach.

Dwiema najpopularniejszymi inspiracjami dla Saxo Grammaticusa były anonimowa skandynawska Saga Hrolf Kraki oraz rzymska legenda o Brutusie. W pierwszej historii bohaterami byli dwaj synowie zamordowanego króla: Hroar i Helgi, którzy dla niepoznaki zmienili swoje imiona na Ham i Hrn. Bracia większość czasu opowieści ukrywają się, a nie walczą z szaleństwem. Druga legenda opowiada o Luciusie, który zmienia swoje imię na Brutus i pozoruje obłęd, aby uniknąć losu swojego ojca i braci. Ostatecznie udaje mu się zgładzić mordercę członków swojej rodziny, Króla Tarquinusa. Grammaticus dodał do swojej historii, pisanej po łacinie, klasyczne dla literatury rzymskiej koncepcje heroizmu i siły. Opowieść duńskiego kronikarza została przetłumaczona na język francuski w roku 1570 przez Franois de Belleforest’a i znalazła miejsce w dziele Histoires Tragiques (Historie tragiczne). Belleforest znacznie wzbogacił dzieło Grammaticusa, niemal podwajając jego długość. Wersja Francuza zawierała liczne opisy melancholii głównego bohatera. Franois de Belleforest żył w latach 1530 – 1583. Ten francuski pisarz, poeta oraz tłumacz pozostawił po sobie znaczną liczbę dzieł. W roku 1568 został mianowanym historiografem króla Karola IX. Poza pisaniem moralitetów, prozy oraz prac historycznych Belleforest tłumaczył na język francuski dzieła między innymi Boccaccia, Antonio de Guevary, Sebastiana Mnstera, Cycerona czy Demostenesa. Jego najbardziej znaną pracą okazało się siedmiotomowe dzieło zatytułowane Histoires Tragiques (Historie tragiczne).


Główną inspiracją dla Szekspira najprawdopodobniej była sztuka Thomasa Kyda zatytułowana Ur-Hamlet, która nie zachowała się do dziś. Uważa się, iż Trupa Szambelana odkupiła dzieło, a po naniesieniu na nie poprawek Szekspira wystawiała spektakl w swojej wersji. Ponieważ żadna z kopii Ur-Hamleta nie przetrwała, niemożliwym jest porównanie dwóch dramatów. Co więciej, nie ma nawet pewności, czy Kyd faktycznie napisał taką sztukę. Podobnie, nie ma również dowodów, iż dzieło wyszło spod ręki Szekspira. Badacze nie są w stanie stwierdzić z zupełną pewnością ile najwybitniejszy dramaturg w historii zaczerpnął z dzieła Kyda, ile od Belleforesta i Grammaticusa czy innych dzieł (wymienia się również Tragedię Hiszpańską, autorstwa Kyda). Thomas Kyd urodził się 3 listopada 1558 roku, a zmarł 16 lipca 1594 roku. Za życia był bardzo popularnym dramaturgiem, jednym z najwybitniejszych w epoki teatru elżbietańskiego. Po śmierci popadł w niepamięć aż do roku 1773, gdy odkryto, że był on autorem Tragedii Hiszpańskiej. Po wielu latach badacze naukowi z Niemiec i Anglii odkryli, iż prawdopodobnie napisał dzieło zatytułowane Ur-Hamlet, które wystawiane było przed Hamletem Szekspira, przez co mogło posłużyć mu za inspirację.

Wiadomo jedynie, że niektóre z elementów są autorstwa Szekspira. W odróżnieniu od dzieł Belleforesta i Grammaticusa, Hamlet nie posiada wszechwiedzącego narratora, dzięki czemu odbiorcy mogli sami snuć domysły o intencjach bohaterów i motywach ich postępowania. Kolejną różnicą jest czas trwania akcji, u dwóch wcześniej wspomnianych autorów wynosił on po kilka lat, a u Szekspira zaledwie kilka miesięcy. Bohater u Belleforesta posiadał dokładny plan zemsty, podczas gdy znany nam Hamlet takowego nie miał. Szekspir dodał fakty, dzięki którym akcja przeniosła się z czasów pogańskich do piętnastowiecznej Danii. Innymi wprowadzonymi przez Anglika elementami, których nie można doszukać się w średniowiecznych dziełach Grammaticusa i Belleforesta, były: tajemnica wokół morderstwa poprzedniego króla, postaci Ducha, Laertesa i Fortynbrasa, wystawienie sztuki na zamku w Elzynorze przez trupę aktorską oraz tragiczna śmierć Hamleta w momencie, gdy wreszcie dokonał zemsty.

strona:    1    2  


Szybki test:

Pierwowzór Hamleta pochodzi ze średniowiecznej opowieści napisanej przez Saxo Grammaticusa, zatytułowanej Vita Amlethi napisanej około roku:
a) 1200
b) 1100
c) 1000
d) 1300
Rozwiązanie

Szekspir nazywany był:
a) Trubadurem Londynu
b) Artystą Wszechstron
c) Mistrzem Intuicji
d) Bardem Avonu
Rozwiązanie

Naukowcy odkryli, że dzieło Szekspira odnosiło się do pewnej legendy, w której oszalały główny bohater przypadkowo zabija królewskiego szambelana w sypialni swojej matki, a następnie krwawo rozprawia się ze swoim stryjem, ówczesnym władcą. B
a) norweska
b) walijska
c) islandzka
d) szkocka
Rozwiązanie

Więcej pytań

Zobacz inne artykuły:

Inne
Charakterystyka Hamleta - „On sam jest rodu swego niewolnikiem”
Geneza „Hamleta”
„Hamlet ”- streszczenie szczegółowe
Czas i miejsce akcji „Hamleta”
Życiorys Szekspira
Problematyka „Hamleta”
Streszczenie „Hamleta” w pigułce
Charakterystyka Gertrudy
Charakterystyka Klaudiusza
Charakterystyka Ofelii
„Hamlet” jako przykład tragedii szekspirowskiej
Kompozycja, budowa i język „Hamleta”
Religia w „Hamlecie”
Filozofia w „Hamlecie”
„Być albo nie być...” - problematyka życia i śmierci w „Hamlecie”
Charakterystyka pozostałych bohaterów „Hamleta”
Motywy literackie w „Hamlecie”
Plan wydarzeń „Hamleta”
Motyw kobiety w „Hamlecie”
Psychoanaliza „Hamleta”
Nawiązania do „Hamleta” w sztuce
Ekranizacje „Hamleta”
Kalendarium życia i twórczości Szekspira
Zdania o twórczości Szekspira
Twórczość Szekspira
Najważniejsze cytaty „Hamleta”
Bibliografia



Partner serwisu:

kontakt | polityka cookies