aa
aaaJesteś w: Ostatni dzwonek -> Hamlet
Jedyną osobą, która spotykała się wyłącznie z życzliwością ze strony Hamleta był Horacy, o którym książę mawiał:
„Horacy, tyś najsprawiedliwszy z ludzi,
Z którymi kiedykolwiek przestawałem”.
Bohater zawsze mógł liczyć na swojego przyjaciela i zwracał się do niego o pomoc kilka razy. Ten pozostawał wobec niego lojalny i oddany, aż do śmierci.
W stosunku wobec siebie Hamlet był bardzo krytyczny i surowy. Często zarzucał sobie brak odwagi i słabość, ponieważ nie mógł zdobyć się na pomszczenie ojca:
„Muszę mieć chyba wnętrzności gołębia
I brak zupełny żółci, nadającej
Gorycz poczucia krzywdy, kiedym jeszcze
Nie napisał dotąd stada sępów ścierwem
Tego nędznika. O bezwstydny łotrze!
Zakamieniały, krwawy, sprośny łotrze!
Bodajżem! Mnież to przystoi, synowi,
Jedynakowi zamordowanego
Drogiego ojca, od nieba i piekła
Powołanemu do zemsty, jak baba
Marnymi słowy dawać folgę sercu
I na przekleństwach czas trawić jak prosta,
Karczemna dziewka?!”.
Przez tego typu wypowiedzi czytelnik odczuwa, iż Hamlet nienawidził siebie samego, a zwłaszcza swojej słabości. W innej wypowiedzi książę dał do zrozumienia, iż niczym nie różni się od zwykłego człowieka, typowego mężczyzny: „Jestem nadzwyczajnie dumny, mściwy, chciwy władzy; więcej mam przywar niż władz umysłowych do ich poznania, niż wyobraźni do dania o nich wyobrażenia i czasu do okazania ich w postępkach. Czego się takie figury tłuc mają pomiędzy ziemią i niebem?”. Tak nienawidził siebie i swojego losu, iż kilkakrotnie zastanawiał się nad popełnieniem samobójstwa.
Jeśli chodzi o stosunek wobec obowiązków to zastanawiający jest fakt, iż książę stosunkowo mało czasu poświęcał zagrożeniom bezpieczeństwa państwa duńskiego. Mało tego, swoją lekkomyślnością prowokował wewnętrzne zagrożenie dla tronu. Można z tego wywnioskować, iż intelektualista, jakim bez wątpienia był Hamlet, nie poradziłby sobie najlepiej jako władca.
Należy zastanowić się, czy Hamleta można nazwać bohaterem tragicznym. Arystoteles za archetyp takiego bohatera stawiał Edypa, wspaniałego człowieka, który u szczytu swojej władzy, poprzez fatum upada. Hamlet, co prawda nie był władcą, ale był nominalnym następcą Klaudiusza, dodatkowo cieszył się wielkim poparciem i sympatią ludu. Jego upadek był spowodowany zarówno czynnikami zewnętrznymi, jaki i pochodzącymi z jego charakteru. Należy przyznać, że stopniowo, z biegiem wydarzeń, zabierał ze sobą coraz większą liczbę żyć z najbliższego otoczenia, ostatecznie pozostawiając przy życiu jedynie Horacego. Charakterystyka Hamleta - „On sam jest rodu swego niewolnikiem”
Jedyną osobą, która spotykała się wyłącznie z życzliwością ze strony Hamleta był Horacy, o którym książę mawiał:
„Horacy, tyś najsprawiedliwszy z ludzi,
Z którymi kiedykolwiek przestawałem”.
Bohater zawsze mógł liczyć na swojego przyjaciela i zwracał się do niego o pomoc kilka razy. Ten pozostawał wobec niego lojalny i oddany, aż do śmierci.
W stosunku wobec siebie Hamlet był bardzo krytyczny i surowy. Często zarzucał sobie brak odwagi i słabość, ponieważ nie mógł zdobyć się na pomszczenie ojca:
„Muszę mieć chyba wnętrzności gołębia
I brak zupełny żółci, nadającej
Gorycz poczucia krzywdy, kiedym jeszcze
Nie napisał dotąd stada sępów ścierwem
Tego nędznika. O bezwstydny łotrze!
Zakamieniały, krwawy, sprośny łotrze!
Bodajżem! Mnież to przystoi, synowi,
Jedynakowi zamordowanego
Drogiego ojca, od nieba i piekła
Powołanemu do zemsty, jak baba
Marnymi słowy dawać folgę sercu
I na przekleństwach czas trawić jak prosta,
Karczemna dziewka?!”.
Przez tego typu wypowiedzi czytelnik odczuwa, iż Hamlet nienawidził siebie samego, a zwłaszcza swojej słabości. W innej wypowiedzi książę dał do zrozumienia, iż niczym nie różni się od zwykłego człowieka, typowego mężczyzny: „Jestem nadzwyczajnie dumny, mściwy, chciwy władzy; więcej mam przywar niż władz umysłowych do ich poznania, niż wyobraźni do dania o nich wyobrażenia i czasu do okazania ich w postępkach. Czego się takie figury tłuc mają pomiędzy ziemią i niebem?”. Tak nienawidził siebie i swojego losu, iż kilkakrotnie zastanawiał się nad popełnieniem samobójstwa.
Jeśli chodzi o stosunek wobec obowiązków to zastanawiający jest fakt, iż książę stosunkowo mało czasu poświęcał zagrożeniom bezpieczeństwa państwa duńskiego. Mało tego, swoją lekkomyślnością prowokował wewnętrzne zagrożenie dla tronu. Można z tego wywnioskować, iż intelektualista, jakim bez wątpienia był Hamlet, nie poradziłby sobie najlepiej jako władca.
Paradoks Hamleta polega na tym, że był wielkim obrazoburcą, który sam wygnał się ze społeczeństwa Elzynoru, jednocześnie będąc ulubieńcem ludu. Nie miał przyjaciół, aczkolwiek Horacy kochał go bezwarunkowo. Bywał wściekły, załamany, groźny, maniakalny, podniecony i energetyczny. Dodatkowo to mroczny człowiek z myślami samobójczymi, który nienawidził siebie i swojego losu. Jednocześnie był egzystencjalnym myślicielem, który zaakceptował to, że musi pogodzić się z życiem: „Daj pokój; drwię z wróżb. Lichy nawet wróbel nie padnie bez szczególnego dopuszczenia Opatrzności”.
Za każdym razem, gdy czytelnik spogląda na Hamleta, ten wydaje się być inny. Zrozumienie tej postaci, tak jak prawdziwego człowieka, zależy od naszej percepcji. Bohater przypomina przyjaciela lub członka rodziny, do którego nasz stosunek zmienia się po każdej wizycie.
strona: 1 2 3
Zobacz inne artykuły:
kontakt | polityka cookies