Zbrodnia i karaFiodor Dostojewski

Dymitr Razumichin: charakterystyka

Dymitr Prokofiewicz Razumichin jest przyjacielem Raskolnikowa z czasów studiów, ubogim, ale pogodnym i uczciwym młodzieńcem. W powieści opiekuje się chorym przyjacielem, broni go przed podejrzeniami i zakochuje się w jego siostrze Duni.

Wygląd i charakter

Opis narratora możemy znaleźć, gdy Rodia wspomina przyjaciela: „Był to chłopiec nadzwyczaj wesoły i wylewny, poczciwy aż do prostoduszności. Najlepsi spośród kolegów rozumieli to, wszyscy go lubili. Był całkiem niegłupi, choć niekiedy w rzeczy samej naiwny. Miał charakterystyczną powierzchowność – wysoki, chudy, czarnowłosy, zawsze nie dogolony. Czasem wyprawiał brewerie i uchodził za osiłka. Kiedyś w nocy, w wesołej kompanii, jednym uderzeniem pięści unieszkodliwił olbrzymiego stróża bezpieczeństwa. Pić potrafił jak smok, ale mógł też i nie pić wcale; czasem broił niedopuszczalnie, lecz potrafił wcale nie broić. Ponadto Razumichin odznaczał się tym, że żadne niepowodzenia go nie peszyły, i zdawało się, iż najgorsze tarapaty nie dadzą mu rady. Mógł mieszkać chociażby na dachu, znosić piekielna głodówkę i podbiegunowe mrozy. Ubogi był jak mysz, sam jak palec; z niczyjej pomocy nie korzystał zdobywając środki utrzymania różnymi pracami. Znał co niemiara źródeł zarobków – uczciwych, naturalnie.”

Przyjaciel Raskolnikowa

Raskolnikow poznał tego przystojnego i zdolnego młodzieńca podczas studiów, a potem odnowił tę znajomość po dokonaniu zbrodni. Choć Razumichin był ubogi, chciał podzielić się z przyjacielem pracą nad tłumaczeniami. Dał dowody swego oddania i życzliwości troskliwie opiekując się Rodionem podczas czterech dni po morderstwie, a później zaciekle broniąc go przed atakami śledczego Porfirego. Jego ciepło i wrażliwość ujawniły się w kontaktach z matką i siostrą Rodiona.

Gdy Raskolnikow leży w gorączce, Razumichin sprowadza do niego lekarza Zosimowa, wyszukuje go w biurze adresowym i kupuje mu ubranie za pieniądze od matki. W mieszkaniu Porfirego oburza się na teorię o prawie niezwykłych ludzi do krwi: według niego takie zezwolenie sumienia jest straszniejsze od urzędowego pozwolenia na zabijanie.

Razumichin i Dunia

W Duni zakochał się od pierwszego wejrzenia i był potem dobrym mężem. Nie tolerował obłudy i cwaniactwa Łużyna, któremu w twarz wygarnął swoją odrazę. Nie zapomniał o przyjacielu, gdy ten poszedł na katorgę – regularnie pisał do niego listy, podtrzymując skazanego na duchu.

Gdy Raskolnikow wychodzi od rodziny, prosi przyjaciela o opiekę nad matką i siostrą, a Razumichin staje się dla nich synem i bratem. W epilogu ślub Duni i Razumichina jest cichy i smutny, a młodzi planują wyjazd na Syberię, żeby zamieszkać blisko Raskolnikowa. Razumichin wraca też na uniwersytet, by skończyć kurs.

Pytania i odpowiedzi

Kim jest Razumichin dla Raskolnikowa?

Przyjacielem ze studiów, który nigdy go nie opuszcza. Dzięki niemu Raskolnikow w gorączce ma opiekę lekarza, a matka i siostra mają oparcie w Petersburgu.

Dlaczego Razumichin broni Raskolnikowa?

Nie wierzy w jego winę i kocha jego rodzinę. Coś podejrzewa dopiero po dziwnej rozmowie z Raskolnikowem, który prosi go o opiekę nad matką i siostrą. Razumichin blednie, ale potem uspokaja obie kobiety.

Czy Razumichin żeni się z Dunią?

Tak, w epilogu. Ślub jest cichy i smutny, a młodzi zamierzają za kilka lat zamieszkać na Syberii.