Jesteś w: Ostatni dzwonek -> Pieśń o Rolandzie

„Pieśń o Rolandzie” – streszczenie



211.
Gotfryd Andegaweński próbował podtrzymać cesarza na duchu. Sugerował, iż należy odnaleźć i ukarać sprawców tej okrutnej zborni. Karol odpowiedział mężczyźnie: „Zadzwoń w róg, aby dać rozkaz!”.

212.
„Gotfryd Andegaweński zadzwonił w róg”, na którego dźwięk Francuzi zsiedli z koni. Żołnierze zabrali się za pochówek zmarłych kompanów. Liczni kapłanie i biskupi, których w armii Karola było bardzo dużo udzielali ostatnich błogosławieństw.

213.
Cesarz rozkazał, aby z ciał Rolanda, Oliwiera i arcybiskupa Turpina żołnierze wycięli serca. Złożono je następnie w jedwabne całuny i pochowano w trumnie z białego marmuru. Ciała trzech baronów umyto, poczym złożono w czyste skóry jelenie. Na rozkaz króla umieszczono je na trzech wozach.

214.
Cesarz Karol już chciał zawracać swoje wojska z pola bitwy, gdy pojawili się na nim dwaj posłańcy pogan. Emisariusze emira oznajmili królowi Franków: „Karolu dumny, nie tak łatwo powrócisz! Widzisz Baliganta, który jedzie za tobą! Wielkie są wojska, które przywiódł z Arabii. Nim przyjdzie wieczór, ujrzymy, czy jesteś mężny!”. Karol Wielki zadumał się chwilę, przypomniał sobie stratę jaką poniósł, poczym pewnie i dumnie spojrzał na swój orszak. Z wielką siłą krzyknął: „Baronowie francuscy, na koń i do broni!”.

215.
Cesarz przywdział swoją zbroję jako pierwszy. Szybko oblekł się kolczugą, włożył hełm, chwycił za miecz i tarczę, poczym dosiadł swojego wspaniałego konia Tensendura. Karol Wielki pędził galopem na swym rumaku, oznajmiając Bogu i papieżowi, iż wolałby nie żyć. Widzący to żołnierze ponownie omdleli z rozpaczy.

216.
Sto tysięcy francuskich rycerzy, za przykładem swojego króla, w pośpiechu zaczęło wkładać zbroje. Widok wojska w pełnym rynsztunku był tak piękny i budujący, iż cesarz zawołał: „Na takich zuchach można polegać. Szalony byłby, kto by się trapił mając ich ze sobą! Jeżeli Arabowie nie wyrzekną się ataku, sprzedam im, jak sądzę, drogo śmierć Rolanda!”.217.
Karol Wielki wezwał do siebie Rabela i Ginemanta. Cesarz nakazał im, aby zajęli miejsca Rolanda i Oliwiera: „niech jeden niesie miecz, a drugi róg; i jedźcie przed innymi, a z wami piętnaście tysięcy Francuzów samej młodzieży, spośród najdzielniejszych. Po nich pójdzie drugie tyle”. Dowódcami drugiego szyku Karol Wielki ogłosił Gebwina i Laurenta.

218.
O ile pierwsze dwa szyki były czysto francuskie, to kolejny, trzeci, składał się z wasali bawarskich w liczbie dwudziestu tysięcy. Na ich dowódcę cesarz wyznaczył hrabiego Ogiera duńskiego. Ci żołnierze cieszyli nieposzlakowaną opinią u wielkiego cesarza. Uważał ich on za bardzo walecznych i niezwykle oddanych.

219.
Czwartym szykiem miał dowodzić wielki wojownik – Herman, diuk tracki. Składał się on z baranów rodem z Alemanii, również w liczbie dwudziestu tysięcy. Ci żołnierze słynęli z niezwykle trudnego do sforsowania szyku bojowego.

220.
„Diuk Naim i hrabia Żozeran utworzyli z Normanów piąty szyk bitewny”, podobnie jak poprzednie, i ten szyk liczył dwadzieścia tysięcy żołnierzy. Na ich czele stał Stary Ryszard. Znakiem rozpoznawczym Normanów była nieustępliwość i walka do końca.

221.
Szósty szyk został utworzony z Bretonów. Składał się on aż z trzydziestu pięciu tysięcy rycerzy. Ich dowódcą był Eudon. Ci dostojni żołnierze samym wyglądem wprawiali w strach wroga.

222.
Diuk Naim „złożył” siódmy szyk z Puatwenów i z baronów owemiackich. Jego liczebność szacowano na około czterdziestu tysięcy żołnierzy. Ustawili się oni po prawej stronie, u stóp wzgórza. Na ich czele stanęli Żozeran i Godzelm.

strona:    1    2    3    4    5    6    7    8    9    10    11    12    13    14    15    16    17    18    19    20    21    22    23    24  

Szybki test:

Po wykryciu zdrady Ganelona pilnowali:
a) kapłani
b) kucharze
c) zbrojni
d) giermkowie
Rozwiązanie

Oliwiera śmiertelnie ranił:
a) Marganis
b) Grandwin - syn Kapuela, króla Kapadocji
c) król Marsyl
d) Malkinat - Afrykanin przybyły z Afryki, syn króla
Rozwiązanie

Skłóconych Rolanda i Oliwiera pogodził:
a) Arcybiskup Turpin
b) Ganelon
c) diuk Naim
d) cesarz Karol
Rozwiązanie

Więcej pytań

Zobacz inne artykuły:

Inne
Czas i miejsce akcji „Pieśni o Rolandzie”
Charakterystyka Rolanda
„Pieśń o Rolandzie” – streszczenie
Problem autorstwa „Pieśni o Rolandzie”
Oliwier - charakterystyka
Streszczenie „Pieśni o Rolandzie” w pigułce
Problematyka „Pieśni o Rolandzie”
Ganelon - charakterystyka
Karol Wielki – charakterystyka
Średniowieczne wzorce osobowe na przykładzie „Pieśni o Rolandzie”
Prawda historyczna a fikcja literacka w „Pieśni o Rolandzie”
Środki stylistyczne i artystyczne zawarte w „Pieśni o Rolandzie”
Narracja „Pieśni o Rolandzie”
Budowa, struktura i kompozycja „Pieśni o Rolandzie”
Chansons de geste
Charakterystyka pozostałych bohaterów „Pieśni o Rolandzie”
Obraz obyczajów epoki w „Pieśni o Rolandzie”
Plan wydarzeń „Pieśni o Rolandzie”
Tło historyczne wydarzeń przedstawionych w „Pieśni o Rolandzie”
Motywy literackie w „Pieśni o Rolandzie”
Najważniejsze cytaty z „Pieśni o Rolandzie”
Bibliografia



Partner serwisu:

kontakt | polityka cookies