Charakterystyka pozostałych bohaterów „Pieśni o Rolandzie”

Opracowanie

Arcybiskup Turpin – duchowny, który zginął walcząc u boku Rolanda w wąwozie Roncevall. Postać ta symbolizuje militarne zaangażowanie kościoła chrześcijańskiego w wyprawy krzyżowe. Odwaga, męstwo z jakim Turpin walczył z poganami odzwierciedla poglądy papieża Urbana II, pomysłodawcę pierwszej wyprawy krzyżowej z 1095 roku. Postać ta cechowała się wielką charyzmą. To on zagrzewał do walki w imię Boga francuskie oddziały.

O tym, iż arcybiskup był wyśmienitym wojownikiem świadczy następujący fragment: „Jedzie polem arcybiskup Turpin. Nie było człeka z wygoloną tonsurą i śpiewającego msze, który by dokazał tylu znamienitych czynów. Rzecze do poganina: «Niech Bóg na ciebie ześle wszystko nieszczęście! Zabiłeś męża, którego serce me żałuje. » Wypuszcza przed siebie dzielnego rumaka i wali poganina w tarczę toledańską takim ciosem, że kładzie go martwego na zieloną murawę”.

Gdy zorientował się, iż Roland umierał popędził co sił po wodę dla przyjaciela, lecz wtedy zadano mu śmiertelny cios. Jego ciało, wraz ze zwłokami Rolanda i Oliwiera, Karol Wielki zabrał do Francji, aby pochować je w rodzimej ziemi.

Tiery – „brat Gotfryda, diuka andegaweńskiego. Ciało ma chude, wątłe, smukłe, włosy czarne, twarz dosyć ciemną. Nie jest zbyt wielki, ale i niezbyt mały”. Jako jedyny z sędziów podczas procesu Ganelona uznał oskarżonego za winnego zdrady. Ku uciesze króla Karola, wyzwał na pojedynek Pinabela, krewnego ojczyma Rolanda, któremu ten zawdzięczał wyrok ułaskawiający. Chociaż przeciwnik był potężniejszy i bardziej doświadczony, to Tiery z pomocą samego Boga wygrał pojedynek, chociaż otrzymał niezwykle poważny cios w głowę. Dzięki niemu sprawiedliwości stało się zadość, a cała rodzina Ganelona została skazana na śmierć.

Pinabel – krewny Ganelona, o którym czytamy: „Jest jeden, któremu dają posłuch wszyscy - to Pinabel z sorenckiego zamku. Umie dobrze mówić i powiedzieć swoje racje, jak się godzi. Jest dzielny, gdy chodzi o to, aby bronić swego herbu”. To do niego zwrócił się ojczym Rolanda z prośbą o wstawiennictwo w procesie o zdradę ojczyzny. Pinabel był na tyle wpływowym obywatelem, iż wszyscy sędziowie, poza Tierym, uznali, że skoro swoim słowem gwarantował niewinność Ganelona, to należy to uznać za prawdę.

Wyzwany na pojedynek przez Tierego w obronie dobrego imienia rodu, bez wahania postawił w zakład trzydziestu krewnych i przyjął wyzwanie. Chociaż Pinabel był „wielki i silny, dzielny i zwinny”, a „kogo jego cios kiedy dosięgnął, ten zakończył życie”, to jednak nie poradził sobie w starciu z mniejszym i słabszym od siebie Tierim, któremu sprzyjała opatrzność boska. Przez swoją porażkę, Pinabel skazał na śmierć trzydziestu krewnych oraz Ganelona, który zginął śmiercią zdrajcy.

Diuk Naim – to niezwykle rozważny doradca Karola Wilkeigo. Swoim wyglądem baron przypominał samego cesarza: „Wówczas wysunął się Naim; brodę miał białą, włos na głowie siwy, nie było na dworze lepszego wasala”. Jego rady były nieocenione dla władcy Franków: „Tyś jest człowiek dobrej rady; na tę moją brodę, nie odjedziesz w tej chwili tak daleko ode mnie”, powiedział do niego Karol Wielki.

To on razem z Żozeranem był odpowiedzialny za formowanie chorągwi armii francuskiej. Postać ta pojawia się w niektórych średniowiecznych legendach jako mądry i roztropny doradca władców.

Diuk walczył mężnie podczas walki na równinie hiszpańskiej. Gdy został zraniony przez króla Kanabeja i już miał „paść trupem”, na ratunek przybył mu sam cesarz Karol.

Ogier Duński – rycerz rodem ze Skandynawii, który dzielnie walczył w szeregach armii Karola Wielkiego. Pod jego dowództwo diuk Naim oddał trzeci szyk bojowy, składający się z dwudziestu tysięcy rycerzy bawarskich. Ciężko znaleźć w utworze innego rycerza, który byłby tak wyśmienitym wojownikiem: „Hrabia Ogier nie znał nigdy tchórzostwa; nigdy mężniejszy baron nie oblókł pancerza”. Olgierd potrafił nawet przywołać do porządku samego cesarza: „Patrz na tych pogan, jak oni zabijają twoich! Nie daj Bóg, aby twoja głowa nosiła koronę, jeśli nie natrzesz w tej chwili, aby pomścić nasz wstyd!”.

„Ogier duński najwaleczniejszy jest ze wszystkich” na polu walki zgładził między innymi Ambora, który niósł sztandar królewski. To wydarzenie sprawiło, iż Baligant, widząc upadek podobizny Mahometa uznał, że „nie ma słuszności, a prawo jest z Karolem”.

Bazan i Bazyli – zanim doszło do wydarzeń opisanych w Pieśni o Rolandzie, król Marsylla wysłał do Karola Wielkiego posłów z propozycją zawarcia pokoju. Gdy cesarz wysłał w odpowiedzi swoich emisariuszy, Bazana i Bazylego, aby negocjowali pokój, król pogan rozkazał ściąć im głowy. Wydarzenie to odegrało ważną rolę, ponieważ uniemożliwiło rozejm pomiędzy Francuzami a Hiszpanami. Śmierć Bazana i Bazylego była również powodem, dla którego Ganelon uważał, iż Roland pragnął jego śmierci, wyznaczając go na posła do króla Marsyla.

Oda – siostra Oliwiera oraz narzeczona Rolanda. Owa „piękna panienka”, która oczekiwała na powrót swojego ukochanego w pałacu w Akwizgranie, umarła na wieść o jego śmierci. Chociaż Karol Wielki proponował jej swojego syna – Ludwika, dziewczyna nie przyjmowała do świadomości, iż nie ujrzy już nigdy Rolanda żywego, padła do nóg cesarza i zmarła. Władca Franków rozkazał pochować piękną niewiastę pod ołtarzem w klasztorze mniszek, co uważano wówczas za wielkie wyróżnienie.

Baligant – „był to emir, starzec brzemienny laty, który żył dłużej od Wergilego i Homera”. Król Marsyl zwrócił się do niego z prośbą o wsparcie w kampanii przeciwko Karolowi Wielkiemu. Człowiek ten był emirem Babilonu, najszlachetniejszym wojownikiem islamu. Gdy jego armia wreszcie przypłynęła do Hiszpanii w niesłychanie pokaźnej liczbie doszło do wielkiej walki pomiędzy Arabami a wojskami Karola Wielkiego na hiszpańskiej równinie. Emir doczekał się pojedynku z samym cesarzem. Walczyli ze sobą jak równy z równym, lecz Baligant musiał przegrać, dzięki boskiej interwencji archanioła Gabriela.

Król Marsyl – to pogański władca Saragossy, który nie uznaje Boga, a swoje modły kieruje do Mahometa. Jego twierdza to ostatni bastion, którego nie podbiły wojska Karola Wielkiego. Władca jest przeciwieństwem wspaniałego cesarza. Często ucieka się do podstępu i oszustwa, aby osiągnąć swój cel. Nie jest tak zręcznym rycerzem jak Karol Wielki, co udowodnił podczas pojedynku z Rolandem, z którego cudem uszedł z życiem, ale bez dłoni. Jego nienawiść do Francuzów była tak wielka, że nie zawahał się oddać kluczy do miasta emirowi Baligantowi w zamian za jego pomoc w walce z wojskami cesarza. Osłabiony z powodu rany, król Marsilla zmarł z żalu, gdy dowiedział się o klęsce emira.

Bramimonda – małżonka króla Marsyla, królowa Saragossy. Ta piękna kobieta popadła w wielką rozpacz, gdy dowiedziała się o porażce męża w walce z Frankami. Przeczuwała, iż wartości, którym hołdowała wkrótce upadną. Przeklinała pogańskich bogów za to, że nie pomogli Marsylowi obronić islamu przed chrześcijaństwem, reprezentowanym przez Karola Wielkiego. Gdy Francuzi pojawiają się w Saragossie, ich cesarz postanowił pojmać kobietę jako swoją brankę, a po powrocie do ojczyzny ochrzcić. Tak też się stało, Brimamonda, po przyjęciu sakramentu siłą zmieniła imię na Julianna.

Blankandryn – „Ten-ci (…) najmędrszy był śród pogan; męstwem swym dzielny rycerz; rozumem dobry rajca swego pana”. To on uknuł plan, jak pozbyć się Karola Wielkiego z Hiszpanii: „Prześlij Karolowi (…) słowa powolnej służby i wielkiej przyjaźni. Dasz mu niedźwiedzie i lwy, i psy; i siedemset wielbłądów, i tysiąc wypierzonych sokołów; czterysta mułów ładownych złotem i srebrem i pięćdziesiąt wozów, z których on złoży tabor; i daj mu szczerego złota tyle, aby mógł hojnie opłacić swoich najemników. Przekaż mu, że dość długo wojował już w tej ziemi; że powinien by wracać do Francji, do Akwizgranu, że pośpieszysz tam za nim na święty Michał, że przyjmiesz i tam prawo chrześcijan i zostaniesz jego wiernym lennikiem. A zechce zakładników, to poślij mu ich, dziesięciu albo dwudziestu, aby go natchnąć ufnością. Poślijmy mu synów naszych żon; ja poślę mego, choćby miał i zginąć. Lepiej, by tam potracili swoje głowy, a my żebyśmy nie stracili naszej swobody i państwa i nie przyszli do torby żebraczej!” – doradzał Marsylowi. Najmądrzejszy wasal i doradca pogańskiego króla porozumiał się następnie z Ganelonem w sprawie zaplanowania zasadzki na tylną straż wojsk Karola Wielkiego.

Aelrot – siostrzeniec króla Marsyla. Stanowił odpowiednik Rolanda po stronie pogan, co widać nie tylko w stopniu pokrewieństwa z monarchą, ale także w tym, iż mianowano go przywódcą ofensywy na tylną straż. W bezpośredniej konfrontacji siostrzeńców Karola Wielkiego i króla Marsyla Roland nie dał Aelrotowi najmniejszych szans, pokonując go jednym niesłychanie silnym uderzeniem kopią.

Falsaron – „Był to brat króla Marsyla, dzierżył ziemię od Dathana i Abirona. Pod słońcem nie ma gorszego ladaco. Czoło ma tak szerokie, że między oczami można by odmierzyć dobre pół stopy”. Wojownik pogański zginął z ręki Oliwiera podczas bitwy na hiszpańskiej równinie.

Korsalis – saraceński król Barbarii, który wznosił podczas bitwy okrzyki oczerniające Francuzów: „Możemy łacno wygrać tę bitwę; Francuzów jest tak mało, możemy gardzić nimi: Karol nie ocali ani jednego! Oto dzień, w którym trzeba im umrzeć!”. Jak dowiadujemy się Korsalis znał „czarnoksięskie sztuki”, a śmierć, jaką poniósł z ręki arcybiskupa Turpina symbolizuje zwycięstwo chrześcijańskiego kapłaństwa nad islamską czarną magią.

Margarys z Sewilli – niezwykle przystojny rycerz pogański: „Damy rade go widzą dla jego piękności; nie masz takiej, która by na jego widok nie rozjaśniła się i nie śmiała się do niego”. Margarys, który był „bardzo dzielny i piękny, i silny, i zwinny, i lekki” o mało co nie zrzucił Oliwiera z jego konia, ale cios, który zadał kopią okazał się zbyt słaby.

Jurfal Płowy – „był to syn króla Marsyla”, który zginął z ręki Rolanda. Tytułowy bohater w bezpośrednim pojedynku na polu walki odciął Durendalem głowę syna władcy Saracenów.