aa
aaaJesteś w: Ostatni dzwonek -> Mloda Polska
Wśród środków poetyckiego wyrazu na pierwszy plan wysuwają się nasuwające ponure skojarzenia i podkreślające smutny, melancholijny nastrój epitety, np.:
„wieczorny mrok”,
„mgła ciemna”,
„cmentarz ciemny”,
„zbożnym łanie”,
„ciche cienie”,
„szare dymy”.
Ważną rolę pełnią także czasowniki, potęgujące wrażenie ciągłej płynności, zwolnionego tempa i zatracenia konturów przez opisywaną rzeczywistość, takie jak „włóczyć się”, „snuć”, „płynąć”, „wlec się”, „tracić się”.
Często występującym środkiem są poza tym wielokropki – „zaduma polna, osmętnica...”, „w niebiosach kędyś głos ich kona...”, „na niebie oparł się ponury...”. Wprowadzają one swego rodzaju niedomówienia i ścieżki interpretacyjne, podkreślają dominującą w utworze atmosferę niepewności.
Poeta stosuje również porównania, np. „smutek sieje, jako szron biały do księżyca” czy „idzie jak widmo potępione”. Ich rolą jest uplastycznienie opisywanych wydarzeń.
Przerwa-Tetmajer, jak często to czynił w swoich dziełach, pokusił się także o stworzenie nowych wyrazów. Przykładów neologizmów w „Aniele” jest mnóstwo, wystarczy wymienić chociażby „tęsknica” czy „osmętnica”.
Na zakończenie warto podkreślić, iż wszystkie użyte w liryku środki artystycznego wyrazu, symbole, alegorie czy znaki interpunkcyjne mają wprowadzić wrażliwego czytelnika w nastrój opisywanego wieczoru, zdominowanego przez uczucia przygnębienia i smutku – motyw dominujący w Młodej Polsce.
strona: 1 2 3
Partner serwisu: 
kontakt | polityka cookies
Anioł Pański - interpretacja i analiza
Wśród środków poetyckiego wyrazu na pierwszy plan wysuwają się nasuwające ponure skojarzenia i podkreślające smutny, melancholijny nastrój epitety, np.:
„wieczorny mrok”,
„mgła ciemna”,
„cmentarz ciemny”,
„zbożnym łanie”,
„ciche cienie”,
„szare dymy”.
Ważną rolę pełnią także czasowniki, potęgujące wrażenie ciągłej płynności, zwolnionego tempa i zatracenia konturów przez opisywaną rzeczywistość, takie jak „włóczyć się”, „snuć”, „płynąć”, „wlec się”, „tracić się”.
Często występującym środkiem są poza tym wielokropki – „zaduma polna, osmętnica...”, „w niebiosach kędyś głos ich kona...”, „na niebie oparł się ponury...”. Wprowadzają one swego rodzaju niedomówienia i ścieżki interpretacyjne, podkreślają dominującą w utworze atmosferę niepewności.
Poeta stosuje również porównania, np. „smutek sieje, jako szron biały do księżyca” czy „idzie jak widmo potępione”. Ich rolą jest uplastycznienie opisywanych wydarzeń.
Przerwa-Tetmajer, jak często to czynił w swoich dziełach, pokusił się także o stworzenie nowych wyrazów. Przykładów neologizmów w „Aniele” jest mnóstwo, wystarczy wymienić chociażby „tęsknica” czy „osmętnica”.
Na zakończenie warto podkreślić, iż wszystkie użyte w liryku środki artystycznego wyrazu, symbole, alegorie czy znaki interpunkcyjne mają wprowadzić wrażliwego czytelnika w nastrój opisywanego wieczoru, zdominowanego przez uczucia przygnębienia i smutku – motyw dominujący w Młodej Polsce.
strona: 1 2 3
Zobacz inne artykuły:
kontakt | polityka cookies