aa
aaaJesteś w: Ostatni dzwonek -> Śluby panieńskie
Gustaw, Albin
Albin dziękuje Gustawowi za udzielone rady. Choć Klara zaczęła traktować go inaczej, nadal obiecywał milczenie i obojętność.
Do Gustawa dołączył Albin, wdzięczny za rady otrzymane kilka godzin temu: „Dzięki, Gustawie, za twoje rozkazy, / Spojrzała na mnie już dwanaście razy”, a westchnęła aż cztery… Albin nie mógł uwierzyć w swe szczęście. Gustaw jeszcze raz przypomniał, by młodzieniec nie wydał się ani jednym słowem ze swych uczuć do Klary, bo w przeciwnym razie wszystko pójdzie na marne, a zmierza w jak najlepszym kierunku: „Lecz ja ci ręczę - zmiękczać się zaczyna. / Wszakże tysiączne daje ci dowody: / Patrzy za tobą, sama ciebie szuka... / Tylko wytrzymaj - na tym cała sztuka. / Choćby tu przyszła, chciała szczerej zgody, / Choćby najczulsza była jej rozmowa, / Ty „tak” albo „nie” - więcej ani słowa”.
Albin obiecał dalej milczeć i traktować Klarę obojętnie, po czym serdecznie uściskał towarzysza. Scena ta została przerwana nagłym pojawieniem się Klary, która, ujrzawszy Gustawa, zatrzymała się.
Scena trzecia
Klara, Gustaw, Albin
Gustaw zaczął nazywać Klarę „stryjenką”, doprowadzając ją do płaczu. Gdy w końcu się uspokoiła, wyznała, że młodzieniec może liczyć na wzajemność ze strony Anieli.
Klara, zmieszana obecnością Gustawa udała, że szuka Anieli, a bratanek Radosta przykazał Albinowi: „Siądź sobie w kącie, nie strzelaj oczyma! / Ja wprzód nastroję, rzecz całą ułożę”, który zajął miejsce w głębi pokoju tak, że nie słyszał dalszej rozmowy.
Gustaw zaczął gratulować Klarze nowego kochanka (Radosta) i nazywać „stryjenką”, czym wywołał jej gniew i… płacz! Uspokoiła się dopiero na słowa młodzieńca zapewniającego, że mogą sobie wzajemnie pomóc. Wzruszona tym zapewnieniem wyznała, ze Gustaw może liczyć na szczere uczucie Anieli. Szczęśliwy takim zapewnieniem, poradził Klarze, by rozkochała na powrót w sobie siedzącego w kącie Albina, po czym pożegnał się i odszedł do swego pokoju.
Scena czwarta„Śluby panieńskie” – streszczenie szczegółowe
Gustaw, Albin
Albin dziękuje Gustawowi za udzielone rady. Choć Klara zaczęła traktować go inaczej, nadal obiecywał milczenie i obojętność.
Do Gustawa dołączył Albin, wdzięczny za rady otrzymane kilka godzin temu: „Dzięki, Gustawie, za twoje rozkazy, / Spojrzała na mnie już dwanaście razy”, a westchnęła aż cztery… Albin nie mógł uwierzyć w swe szczęście. Gustaw jeszcze raz przypomniał, by młodzieniec nie wydał się ani jednym słowem ze swych uczuć do Klary, bo w przeciwnym razie wszystko pójdzie na marne, a zmierza w jak najlepszym kierunku: „Lecz ja ci ręczę - zmiękczać się zaczyna. / Wszakże tysiączne daje ci dowody: / Patrzy za tobą, sama ciebie szuka... / Tylko wytrzymaj - na tym cała sztuka. / Choćby tu przyszła, chciała szczerej zgody, / Choćby najczulsza była jej rozmowa, / Ty „tak” albo „nie” - więcej ani słowa”.
Albin obiecał dalej milczeć i traktować Klarę obojętnie, po czym serdecznie uściskał towarzysza. Scena ta została przerwana nagłym pojawieniem się Klary, która, ujrzawszy Gustawa, zatrzymała się.
Scena trzecia
Klara, Gustaw, Albin
Gustaw zaczął nazywać Klarę „stryjenką”, doprowadzając ją do płaczu. Gdy w końcu się uspokoiła, wyznała, że młodzieniec może liczyć na wzajemność ze strony Anieli.
Klara, zmieszana obecnością Gustawa udała, że szuka Anieli, a bratanek Radosta przykazał Albinowi: „Siądź sobie w kącie, nie strzelaj oczyma! / Ja wprzód nastroję, rzecz całą ułożę”, który zajął miejsce w głębi pokoju tak, że nie słyszał dalszej rozmowy.
Gustaw zaczął gratulować Klarze nowego kochanka (Radosta) i nazywać „stryjenką”, czym wywołał jej gniew i… płacz! Uspokoiła się dopiero na słowa młodzieńca zapewniającego, że mogą sobie wzajemnie pomóc. Wzruszona tym zapewnieniem wyznała, ze Gustaw może liczyć na szczere uczucie Anieli. Szczęśliwy takim zapewnieniem, poradził Klarze, by rozkochała na powrót w sobie siedzącego w kącie Albina, po czym pożegnał się i odszedł do swego pokoju.
Klara, Albin
Zrozpaczona Klara wyznaje Albinowi, że zapewne wkrótce zostanie zmuszona przez ojca do ślubu ze starym Radostem. Wściekły młodzieniec wybiega z pokoju w poszukiwaniu mężczyzny. Ma zamiar wyzwać go na pojedynek.
Po krótkim milczeniu Klara uświadomiła sobie, że zdradziła Anielę i śluby, które zawarły. Zaczęła znowu płakać, co wywołało konsternację czułego Albina. Gdy panna wyznała mu, że jest zmuszana do małżeństwa z Radostem i że prędzej umrze, niż poślubi dużo starszego mężczyznę, kawaler krzyknął, że pójdzie się z nim rozmówić, po czym pospiesznie opuścił pokój. Za nim wybiegła przerażona Klara.
Scena piąta
Dobrójska, Radost, Aniela
Zdenerwowany Radost wbiega do pokoju w poszukiwaniu Gustawa, a gdy go nie zastaje, udaje się w dalszym pościgu za „ladaco”. W ślad za nim biegnie zdyszana pani Dobrójska, zamierzająca przeciwdziałać nadchodzącej tragedii.
Do pokoju prędko wchodzi zdenerwowany Radost, za nim pani Dobrójska i Aniela. Stryj Gustawa szukał bratanka, a kobiety próbowały go uspokoić. Gdy okazało się, że pokój panicza jest pusty, Dobrójska doradziła przyjacielowi zachowanie trzeźwego umysłu: „Słuchaj mnie łaskawie, / Trzeba się trochę porozumieć wprzódy”, lecz on nie zamierzał posłuchać: „Co porozumieć? - Tu jasne dowody”.
Panie pytały o tożsamość tajemniczej Anieli, lecz mężczyzna nie potrafił odpowiedzieć powtarzając, że kobietę o takim imieniu zna tylko jedną. Nie potrafił też opowiedzieć o pojedynku z ojcem ukochanej bratanka, ponieważ w takowym nie uczestniczył… Panie jednak nie dawały wiary jego zapewnieniom, dlatego też w pośpiechu opuścił ich towarzystwo, udając się w dalszym poszukiwaniu „ladaco”.
strona: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14
Szybki test:
Dorożka Radosta była zaprzężona do kobyły o maści:a) dereszowatej
b) siwej
c) kasztanowej
d) pstrokatej
Rozwiązanie
Albin dowiedziawszy się, że Radost chce poślubić Klarę:
a) pragnie wyzwać go na pojedynek
b) chce się otruć
c) ucieka z domu Dobrójskiej
d) planuje otrucie konkurenta
Rozwiązanie
Klara zapewnia Radosta, że będzie żoną:
a) najwspanialszą
b) najgorszą
c) najokrutniejszą
d) najwybredniejszą
Rozwiązanie
Więcej pytań
Zobacz inne artykuły:
kontakt | polityka cookies