aa
aaaJesteś w: Ostatni dzwonek -> Śluby panieńskie
Scena dziewiąta
Dobrójska, Aniela, Klara, Albin, Gustaw
Niewłaściwe zachowanie Gustawa, który zasypia podczas rozmowy ze swą narzeczoną Anielą, jej matką, kuzynką i Albinem. Urażeni uczestnicy dyskusji opuszczają pokój, pozostawiając młodzieńca samego.
W pokoju przebywały Albin, Klara, Aniela i Dobrójska. Wszystkie panny zajęte były robótkami ręcznymi. Do rozmawiających dołączył Gustaw i, skłoniwszy się, postawił krzesło na środku i usiadł, z uwagą oglądając swój ubiór. W pewnym momencie oznajmił, że deszcz przestał padać, na co Albin z żalem stwierdził, że dla niego nadal jest pochmurno, ponieważ „nadzieja o względy ukochanej Klary” zgasła, a na dodatek ona cieszy się z jego smutku.
Gospodyni, chcąc zmienić temat, powiedziała do Gucia, że rozumie powód jego znudzenia wiejską ciszą: „o tej porze”, ponieważ nikt nie lubi takiej pogody, na co Gustaw „zapewniał”, że wieś ma swoje uroki i nie pozwala się nudzić. W pewnym momencie jednak zaczął ziewać, nie zwracając uwagi na damy …zasnął. Dobrójska, widząc to, wyszła, a za nią Klara i Aniela z Albinem. Ukochana Albina stwierdziła: niech śpi: „Wszakże się wyśpi, jak sobie pościele; / Tak sobie posłał, niechże śpi do woli”.
Scena dziesiąta
Gustaw, Radost
Gustaw zostaje obudzony przez przerażonego jego złymi manierami Radosta. Młodzieniec ponownie obiecuje poprawę i usprawiedliwia się faktem, iż uśpił go błogi głos kobiet.
Radost prawie z płaczem w głosie zaczął budzić śpiącego Gustawa. Gdy to się w końcu udało, kawaler myślał, ze nadal znajduje się w towarzystwie dam. Dopiero po krótkiej chwili otrzeźwiał, słysząc wymówki stryja. Choć obiecał poprawę zachowania – zasnął przy narzeczonej! Wuj prosił krewnego, by wytrzymał jeszcze tydzień.
Gustaw tłumaczył, że zasnął niechcący, ponieważ uśpił go błogi głos kobiet. Obiecał Radostowi, że będzie patrzył na Anielę: „jak niegdyś patrzał stryjaszek na panią…” (Gustaw nie dopowiada imienia, lecz należy się domyślać, że chodziło o panią Dobrójską – obiekt młodzieńczej miłości Radosta). Tłumaczył, ze chce mieć dobrą żonę: „I gdybym nie czuł przymiotów Anieli / Już byście mnie tu dotąd nie widzieli”, po czym wybiegł naprawić gafę, popełnioną względem dam. Radost poczuł się uspokojony obietnicą poprawy bratanka. Uwierzył w pomyślny obrót spraw.
AKT 2„Śluby panieńskie” – streszczenie szczegółowe
Scena dziewiąta
Dobrójska, Aniela, Klara, Albin, Gustaw
Niewłaściwe zachowanie Gustawa, który zasypia podczas rozmowy ze swą narzeczoną Anielą, jej matką, kuzynką i Albinem. Urażeni uczestnicy dyskusji opuszczają pokój, pozostawiając młodzieńca samego.
W pokoju przebywały Albin, Klara, Aniela i Dobrójska. Wszystkie panny zajęte były robótkami ręcznymi. Do rozmawiających dołączył Gustaw i, skłoniwszy się, postawił krzesło na środku i usiadł, z uwagą oglądając swój ubiór. W pewnym momencie oznajmił, że deszcz przestał padać, na co Albin z żalem stwierdził, że dla niego nadal jest pochmurno, ponieważ „nadzieja o względy ukochanej Klary” zgasła, a na dodatek ona cieszy się z jego smutku.
Gospodyni, chcąc zmienić temat, powiedziała do Gucia, że rozumie powód jego znudzenia wiejską ciszą: „o tej porze”, ponieważ nikt nie lubi takiej pogody, na co Gustaw „zapewniał”, że wieś ma swoje uroki i nie pozwala się nudzić. W pewnym momencie jednak zaczął ziewać, nie zwracając uwagi na damy …zasnął. Dobrójska, widząc to, wyszła, a za nią Klara i Aniela z Albinem. Ukochana Albina stwierdziła: niech śpi: „Wszakże się wyśpi, jak sobie pościele; / Tak sobie posłał, niechże śpi do woli”.
Scena dziesiąta
Gustaw, Radost
Gustaw zostaje obudzony przez przerażonego jego złymi manierami Radosta. Młodzieniec ponownie obiecuje poprawę i usprawiedliwia się faktem, iż uśpił go błogi głos kobiet.
Radost prawie z płaczem w głosie zaczął budzić śpiącego Gustawa. Gdy to się w końcu udało, kawaler myślał, ze nadal znajduje się w towarzystwie dam. Dopiero po krótkiej chwili otrzeźwiał, słysząc wymówki stryja. Choć obiecał poprawę zachowania – zasnął przy narzeczonej! Wuj prosił krewnego, by wytrzymał jeszcze tydzień.
Gustaw tłumaczył, że zasnął niechcący, ponieważ uśpił go błogi głos kobiet. Obiecał Radostowi, że będzie patrzył na Anielę: „jak niegdyś patrzał stryjaszek na panią…” (Gustaw nie dopowiada imienia, lecz należy się domyślać, że chodziło o panią Dobrójską – obiekt młodzieńczej miłości Radosta). Tłumaczył, ze chce mieć dobrą żonę: „I gdybym nie czuł przymiotów Anieli / Już byście mnie tu dotąd nie widzieli”, po czym wybiegł naprawić gafę, popełnioną względem dam. Radost poczuł się uspokojony obietnicą poprawy bratanka. Uwierzył w pomyślny obrót spraw.
Scena pierwsza
Dobrójska, Radost
Radost i pani Dobrójska (starzy znajomi, a kiedyś nawet para), prowadzą rozmowę na temat wad i zalet charakteru młodego Gucia.
Między Radostem a panią Dobrójską trwa rozmowa na temat wad i zalet młodego Gustawa. Na pytanie o te mniej chlubne cechy charakteru, stryj młodzieńca odpowiada: „Ach, ma, ma, niestety!” i wymienia: „Roztargnienie, wesołość, pustota... / No, co mam obwijać - trzpiot!”. Gdy z kolei Dobrójska jest ciekawa zalet, dumny wuj zapewnia: „Ale ma serce dobre, głowę nie od rzeczy”, podkreślając stałość dobrego usposobienia: „To nie minie, jak płochość, z czasem nie uleci, / To jest szczęścia rękojmią dla żony i dzieci”.
W końcu mężczyzna wyznaje rozmówczyni, że kocha krewnego jak własnego syna, dodając po chwili z żalem: „Ale tylko - ja jeden” wypomina chłód Anieli, na co jej matka bierze dziewczynę w obronę. Wypomina Radostowi postępek kawalera. Po tych słowach relacjonuje przyjacielowi zachowanie Gustawa, który zasnął, zamierzając przeprosić panny.
Zatroskany wuj zaczął bronić bezpośredniości narzeczonego Anieli, kładąc ją na karb… nieśmiałości młodzieńca. Mowa obronna bardzo rozśmieszyła gospodynię: „O, biedny! biedny Gucio mały”. Poradziła Radostowi, by zaczął być dla bratanka bardziej surowy i wymagający: „Wziąć go lepiej w kluby`; / Bo, mówiąc między nami, ten Gustawek luby / Wyrabia ze stryjaszkiem, co mu się podoba”.
strona: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14
Szybki test:
Gustaw nazwał Klarę:a) żabką
b) muszką
c) żmijką
d) jaszczureczką
Rozwiązanie
Śluby panieńskie dziecinnymi zamiarami:
a) nazwał Gustaw
b) nazwała Dobrójska
c) nazwał Radost
d) nazwała Aniela
Rozwiązanie
Dorożka Radosta była zaprzężona do kobyły o maści:
a) dereszowatej
b) pstrokatej
c) kasztanowej
d) siwej
Rozwiązanie
Więcej pytań
Zobacz inne artykuły:
kontakt | polityka cookies