aa
aaaJesteś w: Ostatni dzwonek -> Szewcy
Jednak za namową ojca już po roku Stanisław Ignacy powrócił do Zakopanego. W 1906 roku zamiast od Jana Stanisławskiego, który był pracownikiem krakowskiej ASP, Witkiewicz uczył się kunsztu malarskiego od Władysława Ślewińskiego w Poroninie. Nauczyciel zainteresował artystę twórczością Paula Gaugina. Wraz z Karolem Szymanowskim odbył krótką podróż do Włoch w odwiedziny pana Stanisława Witkiewicza, który przebywał w jednym z tamtejszych sanatoriów.
Bardzo ważnym wydarzeniem w życiu Stanisława Ignacego była podróż do Paryża, którą odbył w 1908 roku. Dzięki wizytom w muzeach, galeriach oraz Salonie Niezależnych Witkiewicz miał okazję zaznajomić się z najnowszymi wówczas trendami i kierunkami w malarstwie europejskim. Po powrocie z Francji Stanisław ponownie wstąpił do krakowskiej ASP. Tym razem trafił do pracowni Józefa Mehoffera. Pod wpływem poznanych w Paryżu trendach i tendencjach sztuki europejskiej porzucił dotychczasowe malarstwo pejzażowe na rzecz portretów i bardzo oryginalnych „potworów”. W Krakowie zorganizowano pierwszą wystawę prac artysty, przez co stał się osobą znaną w towarzystwie.
Okresem, który miał ogromny wpływ na twórczość i poglądy Witkiewicza był trudny i długi związek ze znaną wówczas aktorką Ireną Solską. W wyniku tej znajomości powstała pierwsza powieść w dorobku artysty, zatytułowana 622 upadki Bunga, czyli Demoniczna kobieta, którą ukończył w 1911 roku.
Ponownie udaje się do Paryża, gdzie gości na wystawie kubistów. W drodze powrotnej odwiedza przyjaciół: malarza Władysława Ślewińskiego w Bretanii oraz wybitnego etnologa Bronisława Malinowskiego w Londynie. Po powrocie do Polski postanowił ostatecznie porzucić studia na ASP. Cierpiał z powodu poważnego kryzysu psychicznego. Skorzystał z pomocy psychiatry-freudysty, doktora Karola de Beauraina, który zdiagnozował u niego tak zwany kompleks embriona. Stanisław postanowił wyzwolić się spod opieki ojca, czemu miało służyć powstanie pseudonimu artystycznego. Od roku 1913 podpisywał swoje dzieła kontaminacją swojego nazwiska i imienia – „Witkacy” (WITKiewicz + ignACY).
Chociaż sam artysta przeżywał wówczas trudny okres, to jego prace malarskie zyskiwały coraz większe uznanie w Warszawie i Krakowie. Witkacy postanowił zerwać toksyczny związek z Ireną Solską i zaręczył się z Jadwigą Janczewską z Zakopanego. Jednak ta znajomość okazuje się być jeszcze bardziej tragiczna, ponieważ 21 lutego 1914 roku narzeczona Witkacego popełniła samobójstwo. Biografia Stanisława Ignacego Witkiewicza
Jednak za namową ojca już po roku Stanisław Ignacy powrócił do Zakopanego. W 1906 roku zamiast od Jana Stanisławskiego, który był pracownikiem krakowskiej ASP, Witkiewicz uczył się kunsztu malarskiego od Władysława Ślewińskiego w Poroninie. Nauczyciel zainteresował artystę twórczością Paula Gaugina. Wraz z Karolem Szymanowskim odbył krótką podróż do Włoch w odwiedziny pana Stanisława Witkiewicza, który przebywał w jednym z tamtejszych sanatoriów.
Bardzo ważnym wydarzeniem w życiu Stanisława Ignacego była podróż do Paryża, którą odbył w 1908 roku. Dzięki wizytom w muzeach, galeriach oraz Salonie Niezależnych Witkiewicz miał okazję zaznajomić się z najnowszymi wówczas trendami i kierunkami w malarstwie europejskim. Po powrocie z Francji Stanisław ponownie wstąpił do krakowskiej ASP. Tym razem trafił do pracowni Józefa Mehoffera. Pod wpływem poznanych w Paryżu trendach i tendencjach sztuki europejskiej porzucił dotychczasowe malarstwo pejzażowe na rzecz portretów i bardzo oryginalnych „potworów”. W Krakowie zorganizowano pierwszą wystawę prac artysty, przez co stał się osobą znaną w towarzystwie.
Okresem, który miał ogromny wpływ na twórczość i poglądy Witkiewicza był trudny i długi związek ze znaną wówczas aktorką Ireną Solską. W wyniku tej znajomości powstała pierwsza powieść w dorobku artysty, zatytułowana 622 upadki Bunga, czyli Demoniczna kobieta, którą ukończył w 1911 roku.
Ponownie udaje się do Paryża, gdzie gości na wystawie kubistów. W drodze powrotnej odwiedza przyjaciół: malarza Władysława Ślewińskiego w Bretanii oraz wybitnego etnologa Bronisława Malinowskiego w Londynie. Po powrocie do Polski postanowił ostatecznie porzucić studia na ASP. Cierpiał z powodu poważnego kryzysu psychicznego. Skorzystał z pomocy psychiatry-freudysty, doktora Karola de Beauraina, który zdiagnozował u niego tak zwany kompleks embriona. Stanisław postanowił wyzwolić się spod opieki ojca, czemu miało służyć powstanie pseudonimu artystycznego. Od roku 1913 podpisywał swoje dzieła kontaminacją swojego nazwiska i imienia – „Witkacy” (WITKiewicz + ignACY).
Pomocną dłoń Stanisławowi, który popadł w głęboką depresję i sam był bliski targnięcia się na własne życie, podał przyjaciel, Bronisław Malinowski. Najwybitniejszy polski etnolog zabrał Witkacego ze sobą na Nową Gwineę w charakterze rysownika i fotografa. Podczas pobytu w Australii do artysty dotarła wiadomość o wybuchu pierwszej wojny światowej wyjechał do Petersburga, gdzie dzięki ingerencji rodziny wstąpił do elitarnej szkoły oficerskiej – Pawłowskiej Szkoły Wojskowej, przez co zraził do siebie ojca – zagorzałego przeciwnika caratu i zwolennika Józefa Piłsudskiego.
Już we wrześniu 1915 roku Witkacy został wysłany na front. Szkołę oficerską ukończył w stopniu podchorążego. Przez rok walczył z Niemcami jako dowódca kompanii. W 1916 został awansowany za zasługi na podporucznika. Tego samego roku, w lipcu, odniósł ciężką ranę w bitwie pod miejscowością Witniorz na Ukrainie. Aż do roku 1918 słuch o Witkacym zaginął, wiadomo jedynie, iż artysta przebywał w Rosji podczas rewolucji październikowej, której stał się naocznym świadkiem. Krążyły pogłoski, iż ranny Stanisław podczas pobytu w petersburskim szpitalu eksperymentował z narkotykami. Prawdopodobnie kontaktował się również wówczas z przedstawicielami rosyjskiego nihilizmu.
W 1918 roku powrócił do ukochanego Zakopanego. W głowie miał już wówczas koncepcję własnego systemu filozoficzno-estetycznego, której dał upust w pracy zatytułowanej Nowe formy w malarstwie i wynikające stąd nieporozumienia. Tego samego roku dzięki portretom i innym pracom, które namalował w Rosji, Witkacy został przyjęty do awangardowej grupy artystycznej Formistów, znanej wcześniej jako Ekspresjoniści Polscy.
strona: 1 2 3 4
Szybki test:
Witkacy został przyjęty do awangardowej grupy artystycznej:a) Formistów
b) Dadaistów
c) Karykaturzystów
d) Portrecistów
Rozwiązanie
W Petersburgu dzięki ingerencji rodziny Witkacy wstąpił do elitarnej szkoły:
a) artystycznej
b) technicznej
c) plastycznej
d) oficerskiej
Rozwiązanie
Witkacy popełnił samobójstwo:
a) 1 września 1939 roku
b) 29 września 1939 roku
c) 18 września 1939 roku
d) 17 września 1939 roku
Rozwiązanie
Więcej pytań
Zobacz inne artykuły:
kontakt | polityka cookies