Jesteś w: Ostatni dzwonek -> Szewcy

Biografia Stanisława Ignacego Witkiewicza

Jednak za namową ojca już po roku Stanisław Ignacy powrócił do Zakopanego. W 1906 roku zamiast od Jana Stanisławskiego, który był pracownikiem krakowskiej ASP, Witkiewicz uczył się kunsztu malarskiego od Władysława Ślewińskiego w Poroninie. Nauczyciel zainteresował artystę twórczością Paula Gaugina. Wraz z Karolem Szymanowskim odbył krótką podróż do Włoch w odwiedziny pana Stanisława Witkiewicza, który przebywał w jednym z tamtejszych sanatoriów.

Bardzo ważnym wydarzeniem w życiu Stanisława Ignacego była podróż do Paryża, którą odbył w 1908 roku. Dzięki wizytom w muzeach, galeriach oraz Salonie Niezależnych Witkiewicz miał okazję zaznajomić się z najnowszymi wówczas trendami i kierunkami w malarstwie europejskim. Po powrocie z Francji Stanisław ponownie wstąpił do krakowskiej ASP. Tym razem trafił do pracowni Józefa Mehoffera. Pod wpływem poznanych w Paryżu trendach i tendencjach sztuki europejskiej porzucił dotychczasowe malarstwo pejzażowe na rzecz portretów i bardzo oryginalnych „potworów”. W Krakowie zorganizowano pierwszą wystawę prac artysty, przez co stał się osobą znaną w towarzystwie.

Okresem, który miał ogromny wpływ na twórczość i poglądy Witkiewicza był trudny i długi związek ze znaną wówczas aktorką Ireną Solską. W wyniku tej znajomości powstała pierwsza powieść w dorobku artysty, zatytułowana 622 upadki Bunga, czyli Demoniczna kobieta, którą ukończył w 1911 roku.

Ponownie udaje się do Paryża, gdzie gości na wystawie kubistów. W drodze powrotnej odwiedza przyjaciół: malarza Władysława Ślewińskiego w Bretanii oraz wybitnego etnologa Bronisława Malinowskiego w Londynie. Po powrocie do Polski postanowił ostatecznie porzucić studia na ASP. Cierpiał z powodu poważnego kryzysu psychicznego. Skorzystał z pomocy psychiatry-freudysty, doktora Karola de Beauraina, który zdiagnozował u niego tak zwany kompleks embriona. Stanisław postanowił wyzwolić się spod opieki ojca, czemu miało służyć powstanie pseudonimu artystycznego. Od roku 1913 podpisywał swoje dzieła kontaminacją swojego nazwiska i imienia – „Witkacy” (WITKiewicz + ignACY).


Chociaż sam artysta przeżywał wówczas trudny okres, to jego prace malarskie zyskiwały coraz większe uznanie w Warszawie i Krakowie. Witkacy postanowił zerwać toksyczny związek z Ireną Solską i zaręczył się z Jadwigą Janczewską z Zakopanego. Jednak ta znajomość okazuje się być jeszcze bardziej tragiczna, ponieważ 21 lutego 1914 roku narzeczona Witkacego popełniła samobójstwo.

Pomocną dłoń Stanisławowi, który popadł w głęboką depresję i sam był bliski targnięcia się na własne życie, podał przyjaciel, Bronisław Malinowski. Najwybitniejszy polski etnolog zabrał Witkacego ze sobą na Nową Gwineę w charakterze rysownika i fotografa. Podczas pobytu w Australii do artysty dotarła wiadomość o wybuchu pierwszej wojny światowej wyjechał do Petersburga, gdzie dzięki ingerencji rodziny wstąpił do elitarnej szkoły oficerskiej – Pawłowskiej Szkoły Wojskowej, przez co zraził do siebie ojca – zagorzałego przeciwnika caratu i zwolennika Józefa Piłsudskiego.

Już we wrześniu 1915 roku Witkacy został wysłany na front. Szkołę oficerską ukończył w stopniu podchorążego. Przez rok walczył z Niemcami jako dowódca kompanii. W 1916 został awansowany za zasługi na podporucznika. Tego samego roku, w lipcu, odniósł ciężką ranę w bitwie pod miejscowością Witniorz na Ukrainie. Aż do roku 1918 słuch o Witkacym zaginął, wiadomo jedynie, iż artysta przebywał w Rosji podczas rewolucji październikowej, której stał się naocznym świadkiem. Krążyły pogłoski, iż ranny Stanisław podczas pobytu w petersburskim szpitalu eksperymentował z narkotykami. Prawdopodobnie kontaktował się również wówczas z przedstawicielami rosyjskiego nihilizmu.

W 1918 roku powrócił do ukochanego Zakopanego. W głowie miał już wówczas koncepcję własnego systemu filozoficzno-estetycznego, której dał upust w pracy zatytułowanej Nowe formy w malarstwie i wynikające stąd nieporozumienia. Tego samego roku dzięki portretom i innym pracom, które namalował w Rosji, Witkacy został przyjęty do awangardowej grupy artystycznej Formistów, znanej wcześniej jako Ekspresjoniści Polscy.

strona:    1    2    3    4  


Szybki test:

Wiadomość o wybuchu pierwszej wojny światowej zastała Witkacego w:
a) Anglii
b) Rosji
c) Australii
d) Nowej Zelandii
Rozwiązanie

Witkacy popełnił samobójstwo:
a) 29 września 1939 roku
b) 17 września 1939 roku
c) 18 września 1939 roku
d) 1 września 1939 roku
Rozwiązanie

Witkacy został przyjęty do awangardowej grupy artystycznej:
a) Dadaistów
b) Karykaturzystów
c) Portrecistów
d) Formistów
Rozwiązanie

Więcej pytań

Zobacz inne artykuły:

StreszczeniaOpracowanie
„Szewcy” – streszczenie szczegółowe
Streszczenie „Szewców” w pigułce
Biografia Stanisława Ignacego Witkiewicza
Geneza „Szewców”
Problematyka „Szewców”
Czas i miejsce akcji „Szewców”
Język „Szewców” Witkacego
Struktura i kompozycja „Szewców”
Czysta Forma Witkacego
Problematyka władzy w „Szewcach” Witkacego
Krytyka ustrojów politycznych w „Szewcach” Witkacego
Obraz rewolucji w „Szewcach” Witkacego
Interpretacja tytułu „Szewców”
Motywy literackie obecne w „Szewcach”
Nuda i Nienasycenie w „Szewcach”
Biogram życia i twórczości Witkacego
Sceniczne dzieje „Szewców” dawniej i dziś
O Witkacym powiedzieli...
Cytaty z Witkacego
Najważniejsze cytaty „Szewców”
Bibliografia




Bohaterowie
Charakterystyka Księżny Iriny Wsiewołodownej Zbereźnickiej-Podberezkiej
Charakterystyka Sajetana Tempe
Charakterystyka prokuratora Scurviego
Charakterystyka pozostałych bohaterów „Szewców”



Partner serwisu:

kontakt | polityka cookies