Jesteś w: Ostatni dzwonek -> Szewcy

Biografia Stanisława Ignacego Witkiewicza

Lata dwudzieste XX wieku to okres największej płodności twórczej artysty. Witkacy pisał bardzo dużo i w bardzo szybkim tempie. W samym roku 1920 napisał aż dziesięć dramatów. Do roku 1925 napisał ich około trzydziestu, ale zaledwie pięć z nich opublikował. Większość z dramatów nie stanowiła kompletnych utworów, a próby przelania pewnych koncepcji, myśli, pomysłów artysty na papier. Utwory scenicznie autorstwa Witkacego miały swoje premiery w teatrach w Warszawie, Krakowie i Toruniu. Poza dramatami Witkacy napisał wówczas również kilka powieści i traktatów filozoficznych.

30 kwietnia 1923 roku ożenił się z wnuczką Juliusza Kossaka – Jadwigą Unrug. Artysta nie przeprowadził się jednak do Warszawy, skąd pochodziła jego żona. Na przemian zamieszkiwał w stolicy i w Zakopanem u matki.

Wrzawa wokół nazwiska artysty z czasem zaczęła cichnąć. Od 1924 roku Witkacy zdecydował się porzucić eksperymenty malarskie na rzecz portretowania w celach zarobkowych. Rok później założył historyczną Firmę Portetową „S.I. Witkiewcz”. Dzięki dochodom z zakłady wraz z przyjaciółmi założył amatorski teatr eksperymentalny w Zakopanem – Teatr Formistyczny. Na jego scenie wystawiał między innymi sztuki swojego autorstwa.

W 1926 roku rozpoczął pracę w charakterze krytyka literackiego na łamach „Przeglądu Wieczornego”. W późniejszych latach pisał felietony również do innych pism, między innymi do „Gazety Polskiej” i „Pionu”.

W 1929 roku poznał Czesławę Konińską-Korzeniowską, z którą połączyła go silna więź emocjonalna. Kobieta ta odegra ważną rolę w ostatnich latach życia artysty. W 1931 roku zmarła matka Witkacego, a on sam przeniósł się do „Witkiewiczówki”, gdzie wynajmował pokój od swojej ciotki.

Rok przed tym wydarzeniem Witkiewicz w pełni zaangażował się w pracę filozoficzną. Po ukończeniu Szewców w 1934 roku zajął się opracowywaniem swojej teorii monadyzmu biologicznego. Rok później poniósł sromotną komercyjną klęskę, kiedy to z opublikowanych sześciuset pięćdziesięciu egzemplarzy jego głównego dzieła filozoficznego – Pojęcia i twierdzenia implikowane przez pojęcie Istnienia zostało sprzedanych zaledwie dwadzieścia. Dzięki wcześniejszym dokonaniom literackim w 1935 roku został uhonorowany Złotym Wawrzynem Polskiej Akademii Literatury.


Coraz bardziej niepokojące sygnały z Europy spowodowały, iż Witkacy żył w wielkim napięciu. Wraz z Czesławą Konińską-Korzeniowską wyruszył na wschód Polski. 18 września, gdy para znajdowała się we wsi Jeziory na Polesiu, dotarła do artysty wieść o wkroczeniu Armii Czerwonej na teren Polski. Załamani tym faktem Witkacy wraz z Czesławą Konińską-Korzeniowską postanowili popełnić samobójstwo. Kobieta jednak przeżyła, pomimo zażycia bardzo silnej dawki luminalu. Stanisław Ignacy Witkiewicz nie miał tyle szczęścia. Jego ciało zostało pochowane na wiejskim cmentarzu w Jeziorach.

Dorobek literacki Witkacego szacuje się na ponad trzydzieści dramatów i cztery powieści. Do najważniejszych utworów scenicznych należą: Pragmatyści (1920 rok), Tumor Mózgowicz (1921 rok), Kurka wodna (1922 rok), W małym dworku (1923 rok), Mątwa (1921 rok), Wariat i zakonnica (1924 rok), Matka (1924 rok), Nowe Wyzwolenie (1925 rok), Jan Maciej Karol Wścieklica (1925 rok), Metafizyka dwugłowego cielęcia (1928 rok), Szewcy (1934 rok), Straszliwy wychowawca (1935 rok), Sonata Belzebuba, czyli Prawdziwe zdarzenie w Mordowarze (1938 rok).

Cztery powieści autorstwa Witkacego zatytułowane są: 622 upadki Bunga, czyli Demoniczna kobieta (1911 rok), Pożegnanie jesieni (1927 rok) i Nienasycenie (1930 rok). Witkacy pozostawił również po sobie niedokończoną powieść Jedyne wyjście.

„Wariat z Krupówek”, jak o nim mówiono, był człowiekiem wyprzedzającym swoją epokę. Jego nowatorskie podejście do sztuki i artystyczny dorobek zostały docenione dopiero po upływie dziesięcioleci. Za życia posiadał złą sławę kobieciarza, narkomana, skandalisty, pijaka, erotomana, którego dzieła są niezrozumiałe dla odbiorców. Dodatkowo nie przysparzało mu zwolenników specyficzne pomieszanie literatury z filozofią, które było jego znakiem rozpoznawczym.

strona:    1    2    3    4  


Szybki test:

W Petersburgu dzięki ingerencji rodziny Witkacy wstąpił do elitarnej szkoły:
a) technicznej
b) artystycznej
c) oficerskiej
d) plastycznej
Rozwiązanie

Witkacy został przyjęty do awangardowej grupy artystycznej:
a) Dadaistów
b) Portrecistów
c) Formistów
d) Karykaturzystów
Rozwiązanie

Witkacy popełnił samobójstwo:
a) 17 września 1939 roku
b) 18 września 1939 roku
c) 29 września 1939 roku
d) 1 września 1939 roku
Rozwiązanie

Więcej pytań

Zobacz inne artykuły:

StreszczeniaOpracowanie
„Szewcy” – streszczenie szczegółowe
Streszczenie „Szewców” w pigułce
Biografia Stanisława Ignacego Witkiewicza
Geneza „Szewców”
Problematyka „Szewców”
Czas i miejsce akcji „Szewców”
Język „Szewców” Witkacego
Struktura i kompozycja „Szewców”
Czysta Forma Witkacego
Problematyka władzy w „Szewcach” Witkacego
Krytyka ustrojów politycznych w „Szewcach” Witkacego
Obraz rewolucji w „Szewcach” Witkacego
Interpretacja tytułu „Szewców”
Motywy literackie obecne w „Szewcach”
Nuda i Nienasycenie w „Szewcach”
Biogram życia i twórczości Witkacego
Sceniczne dzieje „Szewców” dawniej i dziś
O Witkacym powiedzieli...
Cytaty z Witkacego
Najważniejsze cytaty „Szewców”
Bibliografia




Bohaterowie
Charakterystyka Księżny Iriny Wsiewołodownej Zbereźnickiej-Podberezkiej
Charakterystyka Sajetana Tempe
Charakterystyka prokuratora Scurviego
Charakterystyka pozostałych bohaterów „Szewców”



Partner serwisu:

kontakt | polityka cookies