aa
aaaJesteś w: Ostatni dzwonek -> Szewcy
1914 – Narzeczona Witkacego – Jadwiga Janczewska – popełniła samobójstwo. Z przyjacielską pomocą zwrócił się do artysty Bronisław Malinowski, który zabrał go ze sobą na Nową Gwineę w charakterze rysownika i fotografa. Gdy dotarła do niego wiadomość o wybuchu pierwszej wojny światowej wyjechał do Petersburga, gdzie wstąpił do elitarnej szkoły oficerskiej, przez co zraził do siebie ojca – zagorzałego przeciwnika caratu.
1915 – Jako oficer Pułku Pawłowskiego został ranny podczas bitwy pod Mołdecznem. W Lovranie zmarł ojciec Witkacego.
1916-1917 – Ranny artysta pozostał w petersburskim szpitalu. Okres rekonwalescencji poświęcił malarstwu oraz eksperymentom z narkotykami. Stał się naocznym świadkiem rewolucji w Rosji, co wpłynęło dobitnie na jego twórczość artystyczną i myśl filozoficzną.
1918 – Powrócił do Polski, gdzie nawiązał bliskie kontakty z grupą malarzy znanych jako formiści. W tym czasie rozpoczął również karierę dramaturga, gdy ukazały się dwie pierwsze sztuki jego autorstwa: Maciej Korbowa i Bellatrix oraz Nowa homeopatia zła. Napisał również pracę teoretyczną zatytułowaną Nowe formy w malarstwie i wynikające stąd nieporozumienia.
1919 – Przetłumaczył Szaleństwo Almayera autorstwa Josepha Conrada na język polski. W pracy pomagała mu kuzynka wielkiego pisarza polskiego pochodzenia – Aniela Zagórska. Ukończył prace nad swoim kolejnym dramatem, zatytułowanym Pragmatycy.
1920 – Był to rok obfitujący w niezwykły urodzaj – Witkacy napisał wtedy aż dziesięć sztuk scenicznych, m.in.: Tumora Mózgowicza, Mister Price’a, Nowe Wyzwolenie, a także operetkę Panna Tutli-Putli. Opracował i wygłosił swoją słynną teorię Czystej Formy w dziele Wstęp do teorii Czystej Formy w Teatrze.
1921 – Ukończył kolejne utwory sceniczne: W małym dworku, Niepodległość trójkątów, Metafizyka dwugłowego cielęcia, Gyubal Wahazar, Kurka Wodna i Bezimienne dzieło. Często uczestniczył w wystawach awangardowych i zabierał głos w polemice nad sztuką, poprzez liczne artykuły.
1922 – Kolejne dramaty autorstwa Witkacego zostały ukończone: Mątwa, Nadobnisie i koczkodany, Jan Maciej Karol Wścieklica oraz Szkice estetyczne. Biogram życia i twórczości Witkacego
1914 – Narzeczona Witkacego – Jadwiga Janczewska – popełniła samobójstwo. Z przyjacielską pomocą zwrócił się do artysty Bronisław Malinowski, który zabrał go ze sobą na Nową Gwineę w charakterze rysownika i fotografa. Gdy dotarła do niego wiadomość o wybuchu pierwszej wojny światowej wyjechał do Petersburga, gdzie wstąpił do elitarnej szkoły oficerskiej, przez co zraził do siebie ojca – zagorzałego przeciwnika caratu.
1915 – Jako oficer Pułku Pawłowskiego został ranny podczas bitwy pod Mołdecznem. W Lovranie zmarł ojciec Witkacego.
1916-1917 – Ranny artysta pozostał w petersburskim szpitalu. Okres rekonwalescencji poświęcił malarstwu oraz eksperymentom z narkotykami. Stał się naocznym świadkiem rewolucji w Rosji, co wpłynęło dobitnie na jego twórczość artystyczną i myśl filozoficzną.
1918 – Powrócił do Polski, gdzie nawiązał bliskie kontakty z grupą malarzy znanych jako formiści. W tym czasie rozpoczął również karierę dramaturga, gdy ukazały się dwie pierwsze sztuki jego autorstwa: Maciej Korbowa i Bellatrix oraz Nowa homeopatia zła. Napisał również pracę teoretyczną zatytułowaną Nowe formy w malarstwie i wynikające stąd nieporozumienia.
1919 – Przetłumaczył Szaleństwo Almayera autorstwa Josepha Conrada na język polski. W pracy pomagała mu kuzynka wielkiego pisarza polskiego pochodzenia – Aniela Zagórska. Ukończył prace nad swoim kolejnym dramatem, zatytułowanym Pragmatycy.
1920 – Był to rok obfitujący w niezwykły urodzaj – Witkacy napisał wtedy aż dziesięć sztuk scenicznych, m.in.: Tumora Mózgowicza, Mister Price’a, Nowe Wyzwolenie, a także operetkę Panna Tutli-Putli. Opracował i wygłosił swoją słynną teorię Czystej Formy w dziele Wstęp do teorii Czystej Formy w Teatrze.
1921 – Ukończył kolejne utwory sceniczne: W małym dworku, Niepodległość trójkątów, Metafizyka dwugłowego cielęcia, Gyubal Wahazar, Kurka Wodna i Bezimienne dzieło. Często uczestniczył w wystawach awangardowych i zabierał głos w polemice nad sztuką, poprzez liczne artykuły.
1923 – Wziął ślub z Jadwigą Unrug, wnuczką Juliusza Kossaka. Nie przeniósł się jednak na stałe do Warszawy, skąd pochodziła jego żona. Na przemian mieszkał w stolicy u Jadwigi i w Zakopanem u matki. Napisał kolejne trzy sztuki: Wariat i zakonnica, Szalona lokomotywa oraz Janculka, córka Fizdejki. Opublikował również zbiór szkiców scenicznych napisanych w latach 1919-1922, zatytułowany Teatr.
1924 – Ukończył kolejny utwór, zatytułowany Matka. Z powodów ekonomicznych postanowił porzucić ambitne malarstwo w Czystej Formie na rzecz portretów. Nie oznaczało to wcale, iż jego dzieła pozbawione były jaskrawej oryginalności. Powrócił do eksperymentów z narkotykami, aby zbadać ich wpływ na swoją twórczość.
1925 – Napisał Sonatę Belzebuba, ostatnią sztukę z lat dwudziestych ubiegłego stulecia, jaka się zachowała. Założył wraz z przyjaciółmi amatorski teatr eksperymentalny w Zakopanem – Teatr Formistyczny. Na jego scenie wystawiał między innymi sztuki swojego autorstwa. Rozpoczął prace nad powieścią Pożegnanie z jesienią.
1926 – Aktorzy z warszawskiego teatru odmówili gry w Tumorze Mózgowiczu, ponieważ uznali sztukę za niedorzeczną. Ukończył prace nad Pożegnaniem jesieni.
1927 – Ukończył swoją trzecią powieść – Nienasycenie oraz rozpoczął prace nad Szewcami. Teatr Formistyczny z przyczyn finansowych przestał funkcjonować.
1928 – Opublikował Regulamin Firmy Portretowej S.I. Witkiewicz - przeznaczony dla swoich klientów tekst zawierający elementy humorystyczne oraz rozumiane na serio postulaty.
strona: 1 2 3
Zobacz inne artykuły:
kontakt | polityka cookies