aa
aaaJesteś w: Ostatni dzwonek -> Szewcy
1929 – Poznał Czesławę Konińską-Korzeniowską – kobietą, która odegrała istotną rolę w ostatnich latach jego życia.
1930 – Zaangażował się w pracę filozoficzną. Nawiązał liczne kontakty z polskimi filozofami, m.in. z Władysławem Tatarkiewiczem, Janem Leszczyńskim czy Stefanem Szumanem. Napisał rozprawę o narkotykach, zatytułowaną Nikotyna, alkohol, kokaina, peytotl, morfina, eter.
1931 – W Zakopanem zmarła matka Witkacego.
1932 – Rozpoczął prace nad czwartą powieścią – Jedyne wyjście.
1934 – Ukończył Szewców, a następnie poświęcił się pisaniu artykułów poświęconych filozofii i literaturze. Sprzeciwiał się w nich ówczesnej banalności literatury polskiej.
1935 – Z opublikowanych sześciuset pięćdziesięciu egzemplarzy głównego dzieła filozoficznego Witkacego – Pojęcia i twierdzenia implikowane przez pojęcie Istnienia zaledwie dwadzieścia zostało sprzedanych.
1936 – Na łamach czasopism ogłaszał fragmenty Niemytych dusz – swojego głównego dzieła na temat psychologii i charakteru narodowego. Wziął udział w kongresie filozoficznym, który odbył się w Krakowie.
1937 – Pomógł w organizacji Letniego Programu Wakacyjnego Wykładów Literackich i Naukowych w Zakopanem. Jego zdrowie psychiczne załamało się, dręczyły go depresje oraz coraz silniejsze stany manii samobójczej.
1938 – Skupił się na próbie reaktywowania Teatru Formistycznego, która okazała się nieudana. Poświęcił się zupełnie twórczości filozoficznej.
1939 – Ukończył swój ostatni dramat - Tak zwaną ludzkość w obłędzie, który jednak zaginął. Po wybuchu drugiej wojny światowej uciekł z Warszawy i wraz z innymi uchodźcami skierował się na wschód. 18 września, na wieść o agresji Armii Czerwonej na Polskę, dręczony depresją Witkacy odebrał sobie życie we wsi Jeziorany na Polesiu.
strona: 1 2 3
Partner serwisu: 
kontakt | polityka cookies
Biogram życia i twórczości Witkacego
1929 – Poznał Czesławę Konińską-Korzeniowską – kobietą, która odegrała istotną rolę w ostatnich latach jego życia.
1930 – Zaangażował się w pracę filozoficzną. Nawiązał liczne kontakty z polskimi filozofami, m.in. z Władysławem Tatarkiewiczem, Janem Leszczyńskim czy Stefanem Szumanem. Napisał rozprawę o narkotykach, zatytułowaną Nikotyna, alkohol, kokaina, peytotl, morfina, eter.
1931 – W Zakopanem zmarła matka Witkacego.
1932 – Rozpoczął prace nad czwartą powieścią – Jedyne wyjście.
1934 – Ukończył Szewców, a następnie poświęcił się pisaniu artykułów poświęconych filozofii i literaturze. Sprzeciwiał się w nich ówczesnej banalności literatury polskiej.
1935 – Z opublikowanych sześciuset pięćdziesięciu egzemplarzy głównego dzieła filozoficznego Witkacego – Pojęcia i twierdzenia implikowane przez pojęcie Istnienia zaledwie dwadzieścia zostało sprzedanych.
1936 – Na łamach czasopism ogłaszał fragmenty Niemytych dusz – swojego głównego dzieła na temat psychologii i charakteru narodowego. Wziął udział w kongresie filozoficznym, który odbył się w Krakowie.
1937 – Pomógł w organizacji Letniego Programu Wakacyjnego Wykładów Literackich i Naukowych w Zakopanem. Jego zdrowie psychiczne załamało się, dręczyły go depresje oraz coraz silniejsze stany manii samobójczej.
1938 – Skupił się na próbie reaktywowania Teatru Formistycznego, która okazała się nieudana. Poświęcił się zupełnie twórczości filozoficznej.
1939 – Ukończył swój ostatni dramat - Tak zwaną ludzkość w obłędzie, który jednak zaginął. Po wybuchu drugiej wojny światowej uciekł z Warszawy i wraz z innymi uchodźcami skierował się na wschód. 18 września, na wieść o agresji Armii Czerwonej na Polskę, dręczony depresją Witkacy odebrał sobie życie we wsi Jeziorany na Polesiu.
strona: 1 2 3
Zobacz inne artykuły:
kontakt | polityka cookies