Cytaty z Witkacego
Opracowanie
· A czy Bóg, gdyby chciał, mógłby stworzyć drugiego Boga, takiego samego – przecież jest wszechmocny. Wtedy by się nie nudził.
· Artysta musi być bezwzględnie szczery. To co czuje i jak czuje w pewnej chwili, w której w jego umyśle powstaje obraz – to musi on wypowiedzieć bez żadnych zastrzeżeń, żadnych zboczeń, z całą żywiołową bezwzględnością – cynicznie i naiwnie, jak mówił Nietzsche.
· Artysta, prawdziwy artysta, a nie przeintelektualizowany młynek mielący automatycznie wszystkie możliwe wariacje i perturbacje, nie powinien bać się cierpienia.
· Artyści są ostatnimi odbłyskami ginącego indywidualizmu.
· Bardzo wygodne stanowisko nie rozumieć. Doszedłem 38 lat tą metodą.
· Czegóż wymagać od publiczności, jeśli krytyka stoi poniżej jej przeciętnego poziomu.
· Czyż nie rozumiesz tych wymiarów, w których kontemplacja zwiędłej trawki na stokach Gubałówki zastąpi ci auto na Riwierze.
· Dobroć nie może wypływać ze słabości, tylko z potęgi.
· Dobrze jest, psiakrew, a kto powie, że nie, to go w mordę!
· Forma jest tym, co nadaje pewną jedność złożonym przymiotom i zjawiskom.
· Ile mam co do powiedzenia, żadna nauka, tysiąc akademii nie zdoła tego we mnie zabić. A jeżeli nie, niech zostanę ekonomem czy subiektem: wszystko jedno.
· Jestem pyłkiem w tym wszystkim, ale pyłkiem koniecznym.
· Każdy artysta żyje tak jak mu nakazuje jego własna artystyczna intuicja.
· Każdy może tworzyć byle co i ma prawo być z tego zadowolonym, byle by nie był w swej pracy szczerym i znalazł kogoś, który równie kłamliwie będzie to podziwiał.
· Kłamstwa się mszczą.
· Ludzie dobrzy dla zwierząt bywają potworni w stosunku do bliźnich swoich.
· Ludzie nie są znowu tak wielkim bydłem i bez idei żyć im trudno.
· Męczeństwo dla formy zewnętrznej jest rzeczą śmieszną.
· Mieć odwagę i wolę być sobą - nie być miękkim w rzeczach zasadniczych, a bez oporu w drobiazgach - jest jedną z mądrości życia.
· Najgorszy jest półnonsens życia osobistego i społecznego, najgorsza jest połowiczność w ogóle, ta zasadnicza cecha naszej epoki.
· Naucz się panować nad własną siłą. To trudniejsze od pokonania słabości – wierz mi.
· Nie ma większej siły nad myśl.
· Niebezpiecznie jest opierać wielkość swą na ujemnej wartości swych nieprzyjaciół.
· Niedobrze jest bezkarnie prześcignąć samego siebie.
· O, jakie dziwne formy może przybierać szaleństwo ludzi zdrowych.
· Od genialności do trywialności jest tylko jeden krok.
· Od społeczeństwa nie wywiniesz się bratku, z niego wyszedłeś i nic tu nie pomogą żadne abstrakcje.
· Opisać kobietę od środka jest nie sposób. Na tym załamują się największe tytany literatury. Kobietę od środka opisać może tylko kobieta. Rzecz dziwna - nigdy tego nie robi.
· Praca artystyczna pozostawia pustkę, którą trzeba czymkolwiek zapchać.
· Są pewne pervers-natury, które literaturę, biorą jako muzykę, malarstwo tłumaczą na język literacki, a od muzyki doznają halucynacji wzrokowych.
· Szatan nie może istnieć bez Boga, ani Bóg bez szatana, dlatego go stworzył.
· Szczęście czy nieszczęście to prawie wszystko jedno, z wyjątkiem niezmiernie krótkich chwil złudzenia. Nic nie jest tym, czym być powinno. · Świadome przeciwdziałanie fatalistycznym wypadkom gorsze jest od biernego poddania się przeznaczeniu.
· Świat cały jest tylko błękitną wklęsłością chińskiej filiżanki.
· Taką samą przez się działającą formą, wywołującą estetyczne zadowolenie nazywam Czystą Formą. Nie jest to więc forma pozbawiona treści, bo takiej żaden żywy stwór stworzyć nie potrafi, tylko ta w której życiowe składniki stanowią element drugorzędny.
· Teraźniejszość jest jak rana — chyba żeby zapełnić ją rozkoszą. · Tylko łącząc się, odnajdujemy to, co nas dzieli.
· U niektórych samoanaliza staje się po prostu tylko samolizą — samolizaniem się wdzięcznego kotka.
· Walczę z krańcowym zniechęceniem do życia i powoli wysuwam sie jak robaczek spod przywalającego mnie głazu.
· Wielkość jest tylko w perwersji. · Wszystko w sztuce (a kto wie, czy i nie w życiu) polega tylko na stosunkach. Zaprzeć się w sobie, o ten swój najpiękniejszy trzon, rozpuczyć się w butę niebywałej wprost, ponadludzkiej, wszechstworzeniowej wielkości, rozdąć w sobie wicher namiętności do granic śmiertelnej burzy, przepuścić przez potężny filtr żelazobetonowego rozumu i potem z całej tej potwornej, wypiętrzonej ponad własną miarę wieży ciśnień metafizycznej siknąć przez wąziutką rurkę czystą, zimną, zaklętą w sobie formę samą w sobie – oto jest sztuka.
· Życie ma swój urok, tylko trzeba zdobyć siłę do jego opanowania.
· Życie to jest to arcydzieło albo farsa, które my z materiału naszego ja, najszerzej zacząwszy od subtelności sumienia, skończywszy na sprężystości łydek, stworzymy.