Cytaty z Witkacego

Opracowanie

· A czy Bóg, gdyby chciał, mógłby stworzyć drugiego Boga, takiego samego – przecież jest wszechmocny. Wtedy by się nie nudził.

· Artysta musi być bezwzględnie szczery. To co czuje i jak czuje w pewnej chwili, w której w jego umyśle powstaje obraz – to musi on wypowiedzieć bez żadnych zastrzeżeń, żadnych zboczeń, z całą żywiołową bezwzględnością – cynicznie i naiwnie, jak mówił Nietzsche.

· Artysta, prawdziwy artysta, a nie przeintelektualizowany młynek mielący automatycznie wszystkie możliwe wariacje i perturbacje, nie powinien bać się cierpienia.

· Artyści są ostatnimi odbłyskami ginącego indywidualizmu.

· Bardzo wygodne stanowisko nie rozumieć. Doszedłem 38 lat tą metodą.

· Czegóż wymagać od publiczności, jeśli krytyka stoi poniżej jej przeciętnego poziomu.

· Czyż nie rozumiesz tych wymiarów, w których kontemplacja zwiędłej trawki na stokach Gubałówki zastąpi ci auto na Riwierze.

· Dobroć nie może wypływać ze słabości, tylko z potęgi.

· Dobrze jest, psiakrew, a kto powie, że nie, to go w mordę!

· Forma jest tym, co nadaje pewną jedność złożonym przymiotom i zjawiskom.

· Ile mam co do powiedzenia, żadna nauka, tysiąc akademii nie zdoła tego we mnie zabić. A jeżeli nie, niech zostanę ekonomem czy subiektem: wszystko jedno.

· Jestem pyłkiem w tym wszystkim, ale pyłkiem koniecznym.

· Każdy artysta żyje tak jak mu nakazuje jego własna artystyczna intuicja.

· Każdy może tworzyć byle co i ma prawo być z tego zadowolonym, byle by nie był w swej pracy szczerym i znalazł kogoś, który równie kłamliwie będzie to podziwiał.

· Kłamstwa się mszczą.

· Ludzie dobrzy dla zwierząt bywają potworni w stosunku do bliźnich swoich.

· Ludzie nie są znowu tak wielkim bydłem i bez idei żyć im trudno.

· Męczeństwo dla formy zewnętrznej jest rzeczą śmieszną.

· Mieć odwagę i wolę być sobą - nie być miękkim w rzeczach zasadniczych, a bez oporu w drobiazgach - jest jedną z mądrości życia.

· Najgorszy jest półnonsens życia osobistego i społecznego, najgorsza jest połowiczność w ogóle, ta zasadnicza cecha naszej epoki.

· Naucz się panować nad własną siłą. To trudniejsze od pokonania słabości – wierz mi.

· Nie ma większej siły nad myśl.

· Niebezpiecznie jest opierać wielkość swą na ujemnej wartości swych nieprzyjaciół.

· Niedobrze jest bezkarnie prześcignąć samego siebie.

· O, jakie dziwne formy może przybierać szaleństwo ludzi zdrowych.

· Od genialności do trywialności jest tylko jeden krok.

· Od społeczeństwa nie wywiniesz się bratku, z niego wyszedłeś i nic tu nie pomogą żadne abstrakcje.

· Opisać kobietę od środka jest nie sposób. Na tym załamują się największe tytany literatury. Kobietę od środka opisać może tylko kobieta. Rzecz dziwna - nigdy tego nie robi.

· Praca artystyczna pozostawia pustkę, którą trzeba czymkolwiek zapchać.

· Są pewne pervers-natury, które literaturę, biorą jako muzykę, malarstwo tłumaczą na język literacki, a od muzyki doznają halucynacji wzrokowych.

· Szatan nie może istnieć bez Boga, ani Bóg bez szatana, dlatego go stworzył.

· Szczęście czy nieszczęście to prawie wszystko jedno, z wyjątkiem niezmiernie krótkich chwil złudzenia. Nic nie jest tym, czym być powinno. · Świadome przeciwdziałanie fatalistycznym wypadkom gorsze jest od biernego poddania się przeznaczeniu.

· Świat cały jest tylko błękitną wklęsłością chińskiej filiżanki.

· Taką samą przez się działającą formą, wywołującą estetyczne zadowolenie nazywam Czystą Formą. Nie jest to więc forma pozbawiona treści, bo takiej żaden żywy stwór stworzyć nie potrafi, tylko ta w której życiowe składniki stanowią element drugorzędny.

· Teraźniejszość jest jak rana — chyba żeby zapełnić ją rozkoszą. · Tylko łącząc się, odnajdujemy to, co nas dzieli.

· U niektórych samoanaliza staje się po prostu tylko samolizą — samolizaniem się wdzięcznego kotka.

· Walczę z krańcowym zniechęceniem do życia i powoli wysuwam sie jak robaczek spod przywalającego mnie głazu.

· Wielkość jest tylko w perwersji. · Wszystko w sztuce (a kto wie, czy i nie w życiu) polega tylko na stosunkach. Zaprzeć się w sobie, o ten swój najpiękniejszy trzon, rozpuczyć się w butę niebywałej wprost, ponadludzkiej, wszechstworzeniowej wielkości, rozdąć w sobie wicher namiętności do granic śmiertelnej burzy, przepuścić przez potężny filtr żelazobetonowego rozumu i potem z całej tej potwornej, wypiętrzonej ponad własną miarę wieży ciśnień metafizycznej siknąć przez wąziutką rurkę czystą, zimną, zaklętą w sobie formę samą w sobie – oto jest sztuka.

· Życie ma swój urok, tylko trzeba zdobyć siłę do jego opanowania.

· Życie to jest to arcydzieło albo farsa, które my z materiału naszego ja, najszerzej zacząwszy od subtelności sumienia, skończywszy na sprężystości łydek, stworzymy.