aa
aaaJesteś w: Ostatni dzwonek -> Szewcy
Tymczasem Fierdusieńko ubiera Księżnę w kostium rajskiego ptaka, a Hiper-Robociarz zapowiada nadejście nowej rzeczywistości, w której Czeladnicy – „reprezentatywne typy średniego chałupnictwa” - staną się władzą „dekoracyjną”, będą żyli w luksusie, aż zostaną uśmierceni „kulą w łeb”.
Na scenie pojawia się wezwany przez Hiper-Robociarza Gnębon Puczymorda. Jest ubrany w strój szlachecki i ma pomóc w dokonaniu drugiego wewnętrznego przełomu w łonie proletariatu. Hiper-Robociarz w swym planie uwzględnił nawet martwego Sajetana: „Wielkiego Świętego ostatniej rewolucji świata, który dał nam drogę do Najwyższego Prawa przez opanowanie klas średnich proletariatu. On, ten stary, biedny idiota musi być żywym, to jest: martwym symbolem zastępującym nam waszych świętych i wszystkie mity wasze, pseudochrześcijańscy faszyści, coście ponad miarę uwstrętnili komedię waszych pseudowiar”.
Nowy przywódca neguje stanowisko Wyspiańskiego, krytykuje także majstra szewskiego, wierzącego ślepo w sprawiedliwość. Kolejny raz wypala z colta w Sajetana, a potem wyjaśnia znaczenie nazwiska prokuratora, skomlącego o uwolnienie z łańcucha: „Scurvy – co oznacza szkorbut – twoje nazwisko jest symboliczne. Byłeś szkorbutem chorej na przemianę ducha – w analogii do przemiany materii – ludzkości”.
Na scenie zaczyna panować powszechna nuda. Pojawiają się napisy: „Nuda” oraz „Nuda coraz gorsza”. Znudzony Hiper-Robociarz opuszcza scenę. Receptę na panujący stan znajduje I Czeladnik, który mówi: „Trza się uchlać [...]. Chrać mi się chce na wszystko”. Tymczasem prokurator rzuca się na łańcuchu. Jest rozzłoszczony widokiem Księżnej, ubieranej przez Fierdusieńka oraz Czeladników.
Głos zabiera Sajetan. Z żalem stwierdza, że jego czas mija: „[...] kankry jesteśmy wszyscy na ciele społeczności w jej przejściowej fazie od rozdrobnionej sproszkowanej wielości do prawdziwego społecznego continuum [...]”. Wygłasza bełkotliwy, niezrozumiały monolog.
Księżna w pięknym stroju staje na czerwonym piedestale i z „rozpiętymi nietopezimi skrzydłami” wygłasza mowę o sobie jako supermatce, babieniu mężczyzn i mężczyźnieniu kobiet. Swym wystąpieniem wzbudza zachwyt Puczymordy, Czeladników oraz Sajetana. Wszyscy czterej zaczynają pełzać w jej kierunku na brzuchach. Urokowi Księżnej ulega także Chochoł, który wstaje i, wywoławszy powszechną konsternację (spada z niego słoma i ukazuje się Bubek we fraku), proponuje jej pójście na dancing, by tańczyć tango. Wszyscy, prócz Prokuratora powstrzymywanego przez łańcuch są pod piedestałem, podporządkowani Irinie. Streszczenie „Szewców” w pigułce
Tymczasem Fierdusieńko ubiera Księżnę w kostium rajskiego ptaka, a Hiper-Robociarz zapowiada nadejście nowej rzeczywistości, w której Czeladnicy – „reprezentatywne typy średniego chałupnictwa” - staną się władzą „dekoracyjną”, będą żyli w luksusie, aż zostaną uśmierceni „kulą w łeb”.
Na scenie pojawia się wezwany przez Hiper-Robociarza Gnębon Puczymorda. Jest ubrany w strój szlachecki i ma pomóc w dokonaniu drugiego wewnętrznego przełomu w łonie proletariatu. Hiper-Robociarz w swym planie uwzględnił nawet martwego Sajetana: „Wielkiego Świętego ostatniej rewolucji świata, który dał nam drogę do Najwyższego Prawa przez opanowanie klas średnich proletariatu. On, ten stary, biedny idiota musi być żywym, to jest: martwym symbolem zastępującym nam waszych świętych i wszystkie mity wasze, pseudochrześcijańscy faszyści, coście ponad miarę uwstrętnili komedię waszych pseudowiar”.
Nowy przywódca neguje stanowisko Wyspiańskiego, krytykuje także majstra szewskiego, wierzącego ślepo w sprawiedliwość. Kolejny raz wypala z colta w Sajetana, a potem wyjaśnia znaczenie nazwiska prokuratora, skomlącego o uwolnienie z łańcucha: „Scurvy – co oznacza szkorbut – twoje nazwisko jest symboliczne. Byłeś szkorbutem chorej na przemianę ducha – w analogii do przemiany materii – ludzkości”.
Na scenie zaczyna panować powszechna nuda. Pojawiają się napisy: „Nuda” oraz „Nuda coraz gorsza”. Znudzony Hiper-Robociarz opuszcza scenę. Receptę na panujący stan znajduje I Czeladnik, który mówi: „Trza się uchlać [...]. Chrać mi się chce na wszystko”. Tymczasem prokurator rzuca się na łańcuchu. Jest rozzłoszczony widokiem Księżnej, ubieranej przez Fierdusieńka oraz Czeladników.
Głos zabiera Sajetan. Z żalem stwierdza, że jego czas mija: „[...] kankry jesteśmy wszyscy na ciele społeczności w jej przejściowej fazie od rozdrobnionej sproszkowanej wielości do prawdziwego społecznego continuum [...]”. Wygłasza bełkotliwy, niezrozumiały monolog.
Nagle słychać Straszliwy Głos, który oznajmia: „Oni wszystko mogą”. Na Księżnę opada druciana klatka „jak dla papugi”. Scurvy, rzekłszy, że pękła mu aorta, umiera z pożądania. Księżna z satysfakcją delektuje się jego śmiercią.
Pojawia się dwóch eleganckich panów ubranych w garnitury: Towarzysz X i Towarzysz Abramowski oraz podążający za nimi i uległy Hiper-Robociarz. Dokonuje się ostateczny przewrót. Na polecenie Towarzysza X niedawny przywódca zakrywa klatkę z Iriną czerwoną płachtą. Przybyli dygnitarze mówią o nastaniu nowej rzeczywistości, prezentują założenia totalitaryzmu i unifikacji ludzkości żałując, że sami nie mogą być „automatami”.
Akt III kończy nagłe opadnięcie żelaznej kurtyny i słowa Głosu Straszliwego:
„Trzeba mieć duży takt,
By skończyć trzeci akt.
To nie złudzenie - to fakt”.
strona: 1 2 3 4 5 6
Zobacz inne artykuły:
kontakt | polityka cookies