Jesteś w: Ostatni dzwonek -> Nie-Boska komedia

„Nie – Boska komedia” – streszczenie szczegółowe


Na sali w zamku Świętej Trójcy gromadzą się kobiety, dzieci, starcy i arystokraci. Klękają u stóp Męża z błaganiem o litość: „Głosy kobiece: Zlituj się – głód pali wnętrzności nasze i dzieci naszych – dniem i nocą strach nas pożera.” Ojciec Chrzestny występuje w roli pośrednika – posła od Pankracego. Wódz obiecał, że daruje życie tym, którzy przejdą na jego stronę. Wszyscy żądają od Hrabiego, by rozpoczął pertraktacje, lecz Henryk nie ma takiego zamiaru. Arystokraci skłonni są wypowiedzieć mu posłuszeństwo. „Książę: Sami ułożymy z tym zacnym obywatelem warunki poddania zamku.” Mąż wypomina niektórym z obecnych haniebne uczynki: ucisk poddanych, marnotrawstwo czasu i życia: „(...) czemu przepędziłeś wiek młody na kartach i podróżach daleko od Ojczyzny?”, pogardę wobec innych, złe wychowanie dzieci, pazerność, kłamstwa, intrygi sądowe.

Hrabia odprawia posła. Wchodzi oddział żołnierzy z Jakubem na czele. Gotowi są pojmać Ojca Chrzestnego, ale ten umyka. Podnoszą się wzburzone głosy żądające wydania Henryka Pankracemu. Gniew zgromadzonych narasta. Mąż wstrzymuje arystokratów: „Chwila jeszcze, mości Panowie!” Przypomina swoje zasługi wobec nich: jednego wyrwał z przepaści, innym pomógł w trudnych chwilach, z niektórymi przeżył krytyczne momenty na Morzy Czarnym. Wskrzeszając wspomnienia, ostatecznie przekonuje poirytowanych szlachciców, trafia do ich sumień i uczuć. Panowie szykują się do walki. Hrabia poleca rozdać im resztę jadła „(...) wędliny i wódki – a potem na mury!” Zdesperowane kobiety i przeciwnicy walki ciskają przekleństwa na przywódcę. On zaś przeklina ich za podłość.

W okopach Świętej Trójcy pełno jest ciał zabitych. Naokoło poniewierają się strzaskane działa i broń. Biegają żołnierze. Jakub informuje dowódcę o kończącym się zapasie amunicji. Wróg chwilowo został odparty, ale zbiera siły i niebawem rozpocznie szturm. Mąż, przeczuwając nieuchronną klęskę, rozkazuje słudze, by przyprowadził do niego syna, a następnie zajął się obstawieniem pozycji na zamkowych murach. Jakub wraca z Orciem. Młodzieniec twierdzi, że znów ukazała mu się zmarła matka, mówiła: „Dziś wieczorem czekam na syna mego.” Nie wymieniała imienia Męża. Hrabia żegna się z synem i błaga go o wybaczenie: „O synu, przebacz, żem ci dał życie – rozstajemy się – czy wiesz, na jak długo?”
Wierzy, że każdemu z nich przeznaczony jest inny pośmiertny los: „(...) ty zapomnisz o mnie wśród chórów anielskich”. Spodziewa się trafić do piekielnych czeluści, gdzie będzie cierpiał wieczne męki. Orcio słyszy krzyki, wokół panuje zamieszanie – rozpoczyna się atak wroga, stary Jakub gna żołnierzy i panów na mury. Nagle chłopiec, którego jeszcze obejmują rodzicielskie ramiona, pada trafiony kulą. Głos zmarłej Marii przyzywa duszyczkę Orcia. Na zamku dalej wrze bitwa.

W innej części okopów słychać odgłosy walki. Jakub zostaje ranny. Nadbiega Mąż, cały pobrudzony krwią. Widzi konającego sługę. Jakub rzuca przekleństwo na swojego pana: „Niech ci czart odpłaci w piekle upór twój i męki moje (...)”, po chwili umiera. Hrabia odkłada szablę. Rozpacza. Przegrana jest nieunikniona – wszyscy żołnierze wyginęli, a ci, którzy ocaleli, „wyciągają ramiona ku zwyciężcom i bełkocą o miłosierdzie.” Wódz spostrzega, że nieprzyjaciel przedarł się już w okolice wieży zamkowej. Buntownicy rozglądają się czujnie, szukają Hrabiego Henryka, ale ten staje na odłamku baszty zwisającym tuż nad przepaścią. Nie pozwoli, by go pojmali i sądzili jak niewolnika: „ja stąpam ku sądowi Boga” – mówi do siebie. Myśli o bezkresnej, ciemnej wieczności z jedyną boską światłością, która „wiecznie jaśnieje – a nic nie oświeca.” Tam zamierza się udać. Z okrzykiem: „Poezjo, bądź mi przeklęta, jako ja sam będę na wieki!” , skacze w przepaść.

strona:    1    2    3    4    5    6    7    8    9    10    11    12    13    14  

Szybki test:

We śnie Mężowi objawia się niezwykła piękność:
a) Dziewica
b) Nimfa
c) Księżniczka
d) Niewiasta
Rozwiązanie

Rewolucjoniści: mężczyźni i kobiety tańczą i śpiewają o wolności wokół:
a) wiekowego dębu
b) płonącego stosu
c) studni
d) szubienicy
Rozwiązanie

Orzeł w utworze symbolizuje:
a) dumę narodową
b) wniesienie się ponad podziały`
c) siłę szlachty
d) rycerską sławę
Rozwiązanie

Więcej pytań

Zobacz inne artykuły:

Inne
Geneza „Nie – Boskiej komedii” Krasińskiego
„Nie – Boska komedia” – streszczenie szczegółowe
Streszczenie „Nie – Boskiej komedii” w pigułce
„Nie – Boska komedia” jako dramat romantyczny
Znaczenie tytułu „Nie – Boska komedia” – związki z Dantem
Biografia Zygmunta Krasińskiego - „poety ruin”
Stylistyka i artyzm „Nie – Boskiej komedii”
Kompozycja „Nie – Boskiej komedii”
Motyw rewolucji i porewolucyjnej przyszłości w „Nie – Boskiej komedii” Krasińskiego
Motyw poezji i poety w „Nie – Boskiej komedii”
„Nie – Boska komedia” jako dramat społeczny - „Dwa orły z nas – ale gniazdo twoje strzaskane piorunem” – polemika Pankracego i Hrabiego Henryka
„Nie – Boska komedia” jako dramat metafizyczny
Charakterystyka pozostałych bohaterów „Nie – Boskiej komedii”
„Świat rozbitych form” – tragizm i etyka w „Nie – Boskiej komedii”
Motyw szaleństwa w „Nie – Boskiej komedii”
Realizm i fantastyka w „Nie – Boskiej komedii”
Tło historyczne „Nie – Boskiej komedii”
Prozaiczna żona czy poetycka kochanka? – motyw miłości, rodziny i małżeńskiego szczęścia w „Nie – Boskiej komedii”
Dramatyzm głównych bohaterów „Nie – Boskiej komedii” Krasińskiego
Twórczość Zygmunta Krasińskiego
Plan wydarzeń „Nie-Boskiej komedii”
Krasiński o „Nie – Boskiej komedii”
Funkcje symboli religijnych w dziełach romantycznych twórców
Delfina Potocka – muza i kochanka Zygmunta Krasińskiego
Realizacje sceniczne „Nie – Boskiej komedii” i uwagi krytyków
Uwagi i recenzje o „Nie – Boskiej komedii” w publikacjach XX – wiecznych
Sądy współczesnych poecie o „Nie – Boskiej komedii” (XIX wiek)
Bibliografia



Partner serwisu:

kontakt | polityka cookies