Jesteś w: Ostatni dzwonek -> Nie-Boska komedia

„Nie – Boska komedia” – streszczenie szczegółowe


Na dziedziniec zdobytego zamku wkraczają na czele tłumów zwycięzcy: Pankracy, Leonard i Bianchetti. Przed nimi snują się skuci zakładnicy: hrabiowie, książęta, z żonami i dziećmi. Pankracy bezdusznie skazuje ich na śmierć. Bianchetti dziwi się, że przy marnym wyposażeniu arystokratów w działa wojenne i broń, oblężenie twierdzy trwało aż dwa miesiące. Ojciec Chrzestny próbuje ująć się za więźniami i ocalić przynajmniej kilku, ale dowódca zwycięzców jest nieprzejednany: „Sam dopilnujesz ich śmierci” – mówi do dawnego posła. Żąda, by przywiedziono przed jego oblicze hrabiego Henryka – żywego lub martwego. Wtedy z szeregu występuje Naczelnik Oddziału z informacją, że nad urwiskiem widział człowieka patrzącego w dal obłąkanym wzrokiem – „potem wyciągnął ręce jak pływacz, który ma dać nurka, i pchnął się z całej siły naprzód (...).” Na potwierdzenie słów wskazuje szablę znalezioną nieopodal miejsca zdarzenia. Pankracy ogląda broń i rozpoznaje własność przeciwnika:

„Ślady krwi na rękojeści – poniżej herb jego domu.
To pałasz hrabiego Henryka – on jeden spośród was dotrzymał słowa.
– Za to chwała jemu, gilotyna wam.”


Następnie nakazuje zburzenie warowni i wykonanie wyroku na jeńcach. Wraz z Leonardem wstępuje na basztę, skąd obydwaj obserwują podbite terytorium. Częścią planu Pankracego jest zaludnienie tych terenów, sprawiedliwy podział gruntów – budowa nowego, wolnego świata. Wódz, snując przyszłe plany, odczuwa nagle obecność osoby trzeciej. Początkowo nie dostrzega nikogo, potem spogląda w górę i nad ostrym szczytem widzi „chmurę pochyłą, na której dogasają promienie słońca.” Leonard nic takiego nie zauważa, dziwią go rojenia Mistrza, a ten coraz bardziej blednie, bo obłok, który obserwuje, przybiera większe kształty – pojawia się na nim sylwetka umęczonego Chrystusa – „oburącz wspart na krzyżu, jak na szabli mściciel. – Ze splecionych piorunów korona cierniowa.” Pankracego poraża ogromna światłość, błaga Leonarda, by przysłonił mu oczy. Pragnie ciemności. Krzycząc: „Galilaee, vicisti!” (Galilejczyku zwyciężyłeś!), osuwa się w objęcia towarzysza i kona.
„Galilaee, vicisti!” – „Galilejczyku zwyciężyłeś!” – słowa te wyrzec miał konający cesarz – Julian Apostata (cesarz rzymski, lata panowania: 361 – 363) po klęsce odniesionej w wojnie z Persami. Był wrogiem chrześcijaństwa, pomimo, że został wychowany w tej wierze – jego stryj Konstantyn Wielki i cała rodzina wyznawali chrześcijaństwo. On odrzucił przyjętą religię i powrócił do kultu wielu bogów. Istnieją przypuszczenia, że zabił go żołnierz – chrześcijanin właśnie. Wtedy rzekomo uznał zwycięstwo Galilejczyka – Chrystusa nad sobą.

strona:    1    2    3    4    5    6    7    8    9    10    11    12    13    14  

Szybki test:

Mąż w obozie rewolucjonistów podaje się za:
a) angielskiego łowcę głów
b) francuskiego rzeźnika
c) hiszpańskiego mordercę
d) portugalskiego konkwistadora
Rozwiązanie

Orcio zmarł:
a) trafiony kulą
b) z głodu
c) raniony przez Pankracego
d) na grużlicę
Rozwiązanie

Buntownicze nastroje potęguje:
a) zemsta arystokracji
b) zła aura
c) alkohol
d) głód
Rozwiązanie

Więcej pytań

Zobacz inne artykuły:

Inne
Geneza „Nie – Boskiej komedii” Krasińskiego
„Nie – Boska komedia” – streszczenie szczegółowe
Streszczenie „Nie – Boskiej komedii” w pigułce
„Nie – Boska komedia” jako dramat romantyczny
Znaczenie tytułu „Nie – Boska komedia” – związki z Dantem
Biografia Zygmunta Krasińskiego - „poety ruin”
Stylistyka i artyzm „Nie – Boskiej komedii”
Kompozycja „Nie – Boskiej komedii”
Motyw rewolucji i porewolucyjnej przyszłości w „Nie – Boskiej komedii” Krasińskiego
Motyw poezji i poety w „Nie – Boskiej komedii”
„Nie – Boska komedia” jako dramat społeczny - „Dwa orły z nas – ale gniazdo twoje strzaskane piorunem” – polemika Pankracego i Hrabiego Henryka
„Nie – Boska komedia” jako dramat metafizyczny
Charakterystyka pozostałych bohaterów „Nie – Boskiej komedii”
„Świat rozbitych form” – tragizm i etyka w „Nie – Boskiej komedii”
Motyw szaleństwa w „Nie – Boskiej komedii”
Realizm i fantastyka w „Nie – Boskiej komedii”
Tło historyczne „Nie – Boskiej komedii”
Prozaiczna żona czy poetycka kochanka? – motyw miłości, rodziny i małżeńskiego szczęścia w „Nie – Boskiej komedii”
Dramatyzm głównych bohaterów „Nie – Boskiej komedii” Krasińskiego
Twórczość Zygmunta Krasińskiego
Plan wydarzeń „Nie-Boskiej komedii”
Krasiński o „Nie – Boskiej komedii”
Funkcje symboli religijnych w dziełach romantycznych twórców
Delfina Potocka – muza i kochanka Zygmunta Krasińskiego
Realizacje sceniczne „Nie – Boskiej komedii” i uwagi krytyków
Uwagi i recenzje o „Nie – Boskiej komedii” w publikacjach XX – wiecznych
Sądy współczesnych poecie o „Nie – Boskiej komedii” (XIX wiek)
Bibliografia



Partner serwisu:

kontakt | polityka cookies