Jesteś w: Ostatni dzwonek -> Nie-Boska komedia

„Nie – Boska komedia” – streszczenie szczegółowe

Autor: Ewa Petniak

We wstępie do części trzeciej narrator wyraża ubolewanie, że święte wartości takie jak: tradycja, wiara w Boga, przestają mieć znaczenie, przemijają, ponieważ nadchodzą drastyczne zmiany: „świat dąży ku swoim celom”. Walka „starego z nowym” będzie krwawa.

U bram miasta, pośród wzgórz, zgromadził się wygłodniały i nędzny tłum. Ludzie rozstawili namioty i trwają w oczekiwaniu. Panuje wśród nich wielki chaos, słychać narzekania, groźby i przekleństwa. Buntownicze nastroje potęguje alkohol, który wszyscy bez umiaru spożywają: „(...) kubek lata wszędzie, obiega wszędzie. – Niech żyje kielich pijaństwa i pociechy!”

Na czoło zubożałego ludu wysuwa się przywódca – Pankracy: „Głos jego przeciągły, ostry, wyraźny – każde słowo rozeznasz, zrozumiesz (...)”. Obiecuje sprawiedliwość ciemiężonym, chleb biednym i wzywa do buntu, rewolucji, widząc w niej jedyną możliwość zmiany losu wyzyskiwanego pospólstwa. Wśród zwolenników Pankracego jest człowiek zwany Przechrztą.

W szałasie, przy blasku lamp siedzą Żydzi zwani przechrztami (Chór Przechrztów) - przyjęli oni wiarę chrześcijańską, by zjednoczyć siły i pokonać wroga – klasę panów. Pragną walczyć u boku katolików, lecz, gdy walka zakończy się sukcesem, obrócą się przeciw nim i wymordują. Ich wiara jest tylko pozorna, za cel stawiają sobie zniszczenie chrześcijaństwa. Mają swojego wodza, nazywanego tak jak oni – Przechrztą. Ów przekonuje swych braci:
„Cieszmy się, bracia moi. – Krzyż, wróg nasz podcięty, zbutwiały, stoi dziś nad kałużą krwi, a jak się powali, nie powstanie więcej. – Dotąd pany go bronią.”

Wtem słychać pukanie, wchodzi Leonard – zagorzały rewolucjonista. Ocenia, jak buntownicy przygotowują się do walki, a potem wraz z ich przywódcą – Przechrztą udają się do naczelnego wodza - Pankracego. Chór Przechrztów śpiewa o krwawej zemście, zniszczeniu i zbrodniach.
Adam Mickiewicz w cyklu wykładów z literatury słowiańskiej mówił następująco o sylwetce Pankracego: „Postać człowieka z ludu, który jest wodzem nowego społeczeństwa, nowej epoki, ma niektóre rysy wybornie uchwycone. Poeta ujął w nim stronę negatywną rewolucyjnych dążności społeczeństwa europejskiego. Wyobraża wszystkie te dążności skupione w jednej osobie. Jednostka ta jest powołana do zniszczenia wszystkiego. Posiada tylko rozum. (...) Ten człowiek rozumny zdołał posiąść władzę; wszelkie uczucia ludzkie są mu według poety obce. Jego twarz doskonale odbija taki charakter: to czoło wysokie, przestronne, ta łysa czaszka, to spojrzenie zimne i niewzruszone, te lica nigdy nie uśmiechnięte przypominają wizerunek jakiegoś przywódcy z czasów terroru. Wszystko to utrafione aż do brzmienia jego głosu. Nazywa się Pankracy. Imię to po grecku oznacza zespół wszystkich sił brutalnych. (...)”

W namiocie, pośród porozrzucanych butelek i kielichów znajduje się Pankracy. Przychodzą do niego Przechrzta i Leonard. Pankracy nakazuje Przechrzcie udać się następnego dnia rankiem do hrabiego Henryka i powiadomić go o planowanej wizycie wodza. Pankracy chce spotkać się z hrabią „osobiście, potajemnie, pojutrze w nocy” celem nakłonienia go do współpracy. Przechrzta lęka się o swoje bezpieczeństwo – wszak wkroczy na teren wroga, ale Pankracy nie ma takich obaw: „Puścisz się sam, moje imię strażą twoją – szubienica, na której powiesiliście Barona zawczoraj, plecami twymi.” Dowódca rewolucjonistów ma świadomość przewagi nad obozem arystokratów. Przechrzta opuszcza namiot.

Leonarda dziwi zachowanie Pankracego: „Na co ta odwłoka, te połśrodki, układy – rozmowy? (...)”. Nie jest skłonny do żadnych kompromisów. Oręż i walka są dla niego najbardziej przekonywującymi argumentami. Sądzi, iż w ten sposób należy rozbić świat „panów”, zapanować nad nim, dając podwaliny nowej rzeczywistości, w której zapanuje wolność, równość i braterstwo.

strona:    1    2    3    4    5    6    7    8    9    10    11    12    13    14  

Szybki test:

Oblężenie twierdzy w której broniła się arystokracja trwało:
a) dwa miesiące
b) dwa tygodnie
c) miesiąc
d) trzy dni
Rozwiązanie

Ojciec Chrzestny życzy Orciowi na chrzcie by został:
a) księdzem
b) poetą
c) urzędnikiem
d) oficerem
Rozwiązanie

Hrabia zarzuca buntownikom:
a) sprzeniewierzenie się obyczajom
b) ateizm
c) wszystkie odpowiedzi są prawdziwe
d) podeptanie tradycji
Rozwiązanie

Więcej pytań

Zobacz inne artykuły:

Inne
„Nie – Boska komedia” – streszczenie szczegółowe
Geneza „Nie – Boskiej komedii” Krasińskiego
Streszczenie „Nie – Boskiej komedii” w pigułce
„Nie – Boska komedia” jako dramat romantyczny
Stylistyka i artyzm „Nie – Boskiej komedii”
Kompozycja „Nie – Boskiej komedii”
Motyw rewolucji i porewolucyjnej przyszłości w „Nie – Boskiej komedii” Krasińskiego
Motyw poezji i poety w „Nie – Boskiej komedii”
„Nie – Boska komedia” jako dramat społeczny - „Dwa orły z nas – ale gniazdo twoje strzaskane piorunem” – polemika Pankracego i Hrabiego Henryka
Znaczenie tytułu „Nie – Boska komedia” – związki z Dantem
Biografia Zygmunta Krasińskiego - „poety ruin”
„Nie – Boska komedia” jako dramat metafizyczny
Charakterystyka pozostałych bohaterów „Nie – Boskiej komedii”
„Świat rozbitych form” – tragizm i etyka w „Nie – Boskiej komedii”
Motyw szaleństwa w „Nie – Boskiej komedii”
Realizm i fantastyka w „Nie – Boskiej komedii”
Tło historyczne „Nie – Boskiej komedii”
Prozaiczna żona czy poetycka kochanka? – motyw miłości, rodziny i małżeńskiego szczęścia w „Nie – Boskiej komedii”
Dramatyzm głównych bohaterów „Nie – Boskiej komedii” Krasińskiego
Plan wydarzeń „Nie-Boskiej komedii”
Twórczość Zygmunta Krasińskiego
Funkcje symboli religijnych w dziełach romantycznych twórców
Krasiński o „Nie – Boskiej komedii”
Realizacje sceniczne „Nie – Boskiej komedii” i uwagi krytyków
Delfina Potocka – muza i kochanka Zygmunta Krasińskiego
Uwagi i recenzje o „Nie – Boskiej komedii” w publikacjach XX – wiecznych
Sądy współczesnych poecie o „Nie – Boskiej komedii” (XIX wiek)
Bibliografia



Partner serwisu:

kontakt | polityka cookies