aa
aaaJesteś w: Ostatni dzwonek -> Opowiadania Żeromskiego
Siłaczka jest opowieścią o tak uniwersalnych sprawach, jak dążenie do celu czy uleganie przeciwnościom losu. Poznajemy z jej kart takie postawy, jak altruizm, heroizm, poświęcenie, czy całkiem inne: konformizm, ugodowość.
W swej kilkunastostronicowej noweli Stefan Żeromski przedstawił historię dwojga młodych ludzi, których losy zetknęły się w czasach studenckich, by skrzyżować się po kilku latach w momencie śmierci jednego z bohaterów.
W części retrospektywnej poznajemy Stasię Bozowską i Pawła Obareckiego sprzed kilku lat. Ona była wówczas siedemnastoletnią, żywą i ambitną dziewczyną, wielbicielką Darwina. Marzyła o medycznych studiach za granicą. On z kolei, nazywany przez kolegów: „refleksjonistą, marzycielem, wielkim leniuchem, zresztą przyszłą sławą”, był ubogim studentem czwartego roku medycyny, pragnącym szerzyć wśród najbiedniejszych zasady higieny i profilaktyki.
Życie i jego twarde reguły sprawiły jednak, że Obarecki, z aktywnego i pomocnego młodzieńca stał się zgorzkniałym i ospałym mieszkańcem Obrzydłówka. Członkiem miejscowej, prowincjonalnej elity, przyjmującej pacjentów w myśl zasady: „dawajcie pieniądze i wynoście się…”. Stasia Bozowska, tytułowa Siłaczka, z kolei poświęciła młodość i szansę na rodzinne ciepło dla realizacji tego, w co wierzyła. Umarła, do końca szerząc ideał pracy u podstaw.
Stefan Żeromski wypowiada się w swym utworze na wiele ważnych kwestii. W postaci Bozowskiej wyraża swą pochwałę dla postawy altruistycznej, heroicznego wysiłku w celu poprawienia życia opuszczonym i zaniedbanym, wywyższa jej poświęcenie i stawia ją za wzór. Potępia postawę Obareckiego, jego egoizm, słomiany zapał, konformizm. Choć Stanisława napotykała na swej drodze takie same przeszkody, jak on, to jednak potrafiła dotrzymać wierności wyznawanym zasadom.
Nowela jest głosem pisarza w sprawie pozytywistycznych haseł, takich jak praca organiczna i praca u podstaw. Żeromski wykazał, że w konfrontacji z rzeczywistością realizacja wzniosłych idei jest niemożliwa, ponieważ jednostka nie zmieni zbiorowości, nawet, jeżeli dysponuje taką siłą i energią, jak Siłaczka (przecież w końcu ponosi klęskę, nie zmienia sytuacji i pozycji chłopów).
Partner serwisu: 
kontakt | polityka cookies
Problematyka „Siłaczki”
Siłaczka jest opowieścią o tak uniwersalnych sprawach, jak dążenie do celu czy uleganie przeciwnościom losu. Poznajemy z jej kart takie postawy, jak altruizm, heroizm, poświęcenie, czy całkiem inne: konformizm, ugodowość.
W swej kilkunastostronicowej noweli Stefan Żeromski przedstawił historię dwojga młodych ludzi, których losy zetknęły się w czasach studenckich, by skrzyżować się po kilku latach w momencie śmierci jednego z bohaterów.
W części retrospektywnej poznajemy Stasię Bozowską i Pawła Obareckiego sprzed kilku lat. Ona była wówczas siedemnastoletnią, żywą i ambitną dziewczyną, wielbicielką Darwina. Marzyła o medycznych studiach za granicą. On z kolei, nazywany przez kolegów: „refleksjonistą, marzycielem, wielkim leniuchem, zresztą przyszłą sławą”, był ubogim studentem czwartego roku medycyny, pragnącym szerzyć wśród najbiedniejszych zasady higieny i profilaktyki.
Życie i jego twarde reguły sprawiły jednak, że Obarecki, z aktywnego i pomocnego młodzieńca stał się zgorzkniałym i ospałym mieszkańcem Obrzydłówka. Członkiem miejscowej, prowincjonalnej elity, przyjmującej pacjentów w myśl zasady: „dawajcie pieniądze i wynoście się…”. Stasia Bozowska, tytułowa Siłaczka, z kolei poświęciła młodość i szansę na rodzinne ciepło dla realizacji tego, w co wierzyła. Umarła, do końca szerząc ideał pracy u podstaw.
Stefan Żeromski wypowiada się w swym utworze na wiele ważnych kwestii. W postaci Bozowskiej wyraża swą pochwałę dla postawy altruistycznej, heroicznego wysiłku w celu poprawienia życia opuszczonym i zaniedbanym, wywyższa jej poświęcenie i stawia ją za wzór. Potępia postawę Obareckiego, jego egoizm, słomiany zapał, konformizm. Choć Stanisława napotykała na swej drodze takie same przeszkody, jak on, to jednak potrafiła dotrzymać wierności wyznawanym zasadom.
Nowela jest głosem pisarza w sprawie pozytywistycznych haseł, takich jak praca organiczna i praca u podstaw. Żeromski wykazał, że w konfrontacji z rzeczywistością realizacja wzniosłych idei jest niemożliwa, ponieważ jednostka nie zmieni zbiorowości, nawet, jeżeli dysponuje taką siłą i energią, jak Siłaczka (przecież w końcu ponosi klęskę, nie zmienia sytuacji i pozycji chłopów).
Zobacz inne artykuły:
kontakt | polityka cookies