Jesteś w: Ostatni dzwonek -> Wesele

„Wesele” - streszczenie szczegółowe



Pan Młody z Poetą nie wiedzą, o co chodzi Czepcowi Ten uznaje, że rozmowa nie ma sensu. Nigdy go nie rozumieli i nie zrozumieją. Poeta puentuje:

„No pewnie, my do Sasa, wy do lasa”.

    To podkreślenie różnic między inteligencją a chłopstwem.


Scena 19
Poprzedni, Gospodarz


Czepiec budzi Gospodarza i zamyka drzwi do izby, żeby im nikt im nie przeszkadzał. Rozespany mężczyzna dziwi się, po co gościowi kosa. Dziwi się wieściom o ruchu we wsi. Jak się okazało - wszyscy czekali na jego rozkazy. Czepiec próbuje wyciągnąć go z łóżka. Mówi, że ze świtem na dziedziniec przybędą miejscowi chłopi z kosami. Będą gotowi, by Gospodarz poprowadził ich do boju.

Zdziwiony niedoszły dowódca uważa, że Czepiec postradał zdrowy rozsądek. Sen pomieszał mu się z jawą. Gospodarz zapomniał o nocnych wydarzeniach. Czepiec nakazuje wszystkim brać do ręki, co kto znajdzie, i czekać na znak do walki. Grozi też, że jeśli tego nie zrobią, to sam poprowadzi chłopów do walki przeciwko nim. Poeta oburza się:

„Wiecież, kto my!?
Co wy o nas wiecie – nic”.


Czepiec odpowiada mu podobnie, że panowie nie wiedzą nic o jego warstwie. Krytykuje także pokojowe nastawienie Pana Młodego. Gospodarz jest oburzony zachowaniem Czepca. Ten przypomina, że spełniają się słowa właściciela chaty o zaklętej w chłopach mocy, która kiedyś wybuchnie.

Panu Młodemu nie podoba się, że Czepiec chce wszystko rozwiązywać siłowo. Chłop odgryza się. Twierdzi, że młodzieniec woli się stroić w ludowe stroje, pisać książki, poezję. Gdy przychodzi co do czego – boi się.

Poeta, Pan Młody i Gospodarz ciągle nie wiedzą, o jaką wielką sprawę chodzi Czepcowi. Za oknem widać wschodzące słońce. Pan Młody wraz z Poetą zachwycają się widokiem natury za oknem. Czepiec reaguje ostrymi słowami, zarzucając im, że dostrzegają tylko jakieś błahe rzeczy:

„(…) że zarucko kur zapieje,
że na nas czekają w mieście,
że nas tu jest ze dwiedzieście
z kosom, cepem, żelaziwem
i że to, to nie som sny”.
Po tych słowach zgromadzonym panom wraca pamięć. Poeta jest przekonany, że śnił „o czymś takim”. Gospodarz przypomina sobie, że z kimś „o tym” rozmawiał. Czepiec przypomina mu, że był u niego dostojnik z Ukrainy. Rozkazał rozesłać wici. Mówi też o dźwiękach liry, które słyszeli okoliczni. Poeta z Panem Młodym przyznają, że sami też słyszeli lirę po północy. Gospodarz na próżno próbuje sobie cokolwiek przypomnieć...

Na polecenie Czepca Poeta wychodzi na zewnątrz chaty i spogląda na drogę prowadzącą do Krakowa.

Scena 20
Pan Młody, Czepiec, Gospodarz


Pan Młody nie może zrozumieć, dlaczego Czepiec jest tak rozpalony i chętny do walki. Uważa, że wójt jest pijany. Podniecony chłop nakazuje mu wytężyć słuch. Zapowiada, że zbliżają się chłopi i jeźdźcy konni. Pan Młody za wzorem Poety, wybiega z chaty.

Scena 21
Gospodarz, Czepiec


Gospodarz pozostaje sam na sam z Czepcem. Uznaje, że obaj są pijani. Dodaje, że chłopu ładnie z kosą. Czepiec nie wytrzymuje i wzywa do izby dwóch parobków z postawionymi kosami. Nakazuje im, by stali na warcie. Jeden przy drzwiach w głębi, drugi przy drzwiach weselnych.

Scena 22
Gospodarz, Czepiec, Parobcy


Gospodarz rozkazuje Kasprowi zamknięcie drzwi i pilnowanie, by do izby nie wchodziły kobiety. Czepiec próbuje nakłonić Gospodarza, żeby ten przypomniał sobie, kto u niego był w nocy. Gospodarzowi coś przemyka przez głowę, ale ciągle nie może sobie niczego przypomnieć.

Scena 23
Poprzedni, Pan Młody


Pan Młody staje w drzwiach do izby. Mówi, że wielkie stado białych gołębi lata nad chatą. Prosi swoją żonę, by to zobaczyła. Kasper jednak zasłania drzwi do izby weselne. Mówi, że nie potrzeba tu żadnych kobiet.

Scena 24
Poprzedni, Panna Młoda


Panna Młoda otwiera z impetem drzwi i przegania Kaspra. Jest oburzona zachowaniem panów. Uznaje, że wszyscy potrzebują snu i powinni iść spać.

Scena 25
Poprzedni, Poeta


Do izby wbiega Poeta z zawiadomieniem, że widział huragan czarnych wron nad polem. Przeraził się. Gospodarz nie wierzy swojemu bratu. Pan Młody dostrzega wschód słońca. Poeta zauważa, że na niebie z chmur sformułował się tron, a wokół niego aniołowie.

Scena 26
Poprzedni, Gospodyni


Gospodyni wbiega do izby. Krzyczy, że od strony Krakowa stoi całe pole wojska uzbrojonego w kosy. Gospodarz słysząc to, wykrzykuje:

„Ha! – już stoją!”.

Poeta chce ich zobaczyć na własne oczy i ponownie wybiega na zewnątrz pociągając za sobą Gospodynię.

Scena 27
Poprzedni, prócz Gospodyni i Poety


Panna Młoda ciągnie za sobą Pana Młodego. Pokazuje mu, że coś się dzieje za oknem. Oboje wybiegają na podwórze.

Scena 28
Poprzedni, prócz Państwa Młodych, Poeta


Poeta wraca szybko do gospody. Mówi o kolejnym tajemniczym znaku. Usłyszał w powietrzu śpiew i wrzawę, które po chwili ucichły.

Scena 29
Poprzedni, Pan Młody


Do izby wbiega Pan Młody. Relacjonuje, że na horyzoncie, nad Krakowem, roztacza się krwawa zorza:

„(…)taki sznur krwi wydłużony
ponad Kraków – krwawy pąs,
jakby wieża Zygmuntowska
miała we dwie strony wąs”


Scena 30
Poprzedni, Panna Młoda


Zaraz za mężem do gospody przybiega Panna Młoda. Opowiada, że widziała ogromnego czarnego kruka, który usiadła na ganku. Ptak wzbił się do lotu. Wpadł w gałęzie brzóz, czym wywołał deszcz rosy i odleciał.

Scena 31
Poprzedni, Gospodyni


Do izby wpada Gospodyni. Przerażona krzyczy na Czepca, by nakazał chłopom odłożyć kosy i pójść w końcu spać. Kasper powiadamia, że chłopów zbiera się coraz więcej.

Scena 32
Poprzedni, wielu chłopów z kosami i różną bronią, poubieranych jak do drogi


Gospodyni jest przerażona. Nie wie, skąd chłopi wzięli tyle broni. Czepiec nakazuje spokój. Gospodarz zaczyna sobie przypominać wydarzenia z poprzedniej nocy. Poeta wyjawia bratu, że jawił mu się w nocy rycerz w czarnej zbroi. Gospodarz ciągle próbuje sobie przypomnieć, kogo spotkał i o czym z nim rozmawiał.

Scena 33
Poprzedni, Haneczka, Zosia


Haneczka wyjawia swemu bratu, Panu Młodemu, że widziała na niebie jakiś ruch, jakby gonitwę koni. Zosia twierdzi, że wyczuwa w powietrzu tajemniczą woń. Haneczka dalej mówi, że na niebie widziała rycerzy toczących ze sobą wojnę. Poeta twierdzi, że te wszystkie widziane znaki mogą być oznaką obłędu. Siostra Pana Młodego zachwyca się kosą Czepca. Prosi, by dał jej ją potrzymać. Chłop odmawia. Gospodarz zaczyna sobie przypominać ducha, z którym rozmawiał ostatniej nocy. Opisuje jego wygląd:

„(…) człowiek stary, z brodą siwą,
twarz owita w siwy włos,
w kożuchu ogromnym czerwonym (…)”.


Z pomocą Gospodarzowi przychodzą Staszek z Kubą. Przeciskają się przez tłum. Opisują wygląd jeźdźca i jego konia. Gospodarz w końcu wykrzykuje:

„Lżej, opadła z piersi zmora. –
Słuchajcie – wytężcie słuch:

strona:    1    2    3    4    5    6    7    8    9    10    11  

Szybki test:

Jaki pieniążek pali Hetmana?
a) moskiewski
b) pruski
c) rosyjski
d) berliński
Rozwiązanie

Zaproszenie fantastycznych gości przez Państwa Młodych zainspirowali:
a) Dziennikarz i Czepiec
b) Nos i Marysia
c) Poeta i Rachel
d) Gospodarz i Gospodyni
Rozwiązanie

Co Wernyhora ma u boku?
a) buławę
b) kosę
c) złoty róg
d) lirę
Rozwiązanie

Więcej pytań

Zobacz inne artykuły:

StreszczeniaOpracowanie
„Wesele” - krótkie streszczenie
„Wesele” - streszczenie szczegółowe
„Wesele” - plan wydarzeń
Geneza „Wesela” Wyspiańskiego
Stanisław Wyspiański - biografia
Mity narodowe w „Weselu” Wyspiańskiego
Obraz inteligencji w „Weselu” Wyspiańskiego
Obraz chłopów w „Weselu” Wyspiańskiego
Ocena społeczeństwa w „Weselu” Wyspiańskiego
„Wesele” jako dramat neoromantyczny
„Wesele” jako dramat symboliczny
„Wesele” jako dramat fantastyczny
„Wesele” jako dramat realistyczny
Symboliczne zakończenie „Wesela”
Symbolika przedmiotów w „Weselu”
Rola zjaw w „Weselu” Wyspiańskiego
Struktura i odmiany dramatu w „Weselu”
„Wesele” jako dramat narodowy
Wymowa ideowa „Wesela” Wyspiańskiego
Kalendarium życia i twórczości Stanisława Wyspiańskiego
Stylizacja na gwarę w „Weselu”
„Teatr mój widzę ogromny”, czyli koncepcja teatru ogromnego
Czas i miejsce akcji w „Weselu” Wyspiańskiego
Ponadczasowość „Wesela” Wyspiańskiego
Symbolika w „Weselu”
Najważniejsze cytaty „Wesela”
Wybrane adaptacje „Wesela” w kulturze
Bibliografia
Premiera spektaklu „Wesele”




Bohaterowie
Bohaterowie „Wesela” i ich pierwowzory
Panna Młoda - charakterystyka
Pan Młody - charakterystyka
Dziennikarz - charakterystyka
Poeta - charakterystyka
Gospodyni - charakterystyka
Rachel - charakterystyka
Czepiec - charakterystyka
Żyd - charakterystyka
Radczyni - charakterystyka
Nos - charakterystyka
Jasiek - charakterystyka
Marysia - charakterystyka
Ojciec - charakterystyka
Dziad - charakterystyka
Klimina - charakterystyka
Ksiądz - charakterystyka
Pozostali bohaterowie „Wesela”



Partner serwisu:

kontakt | polityka cookies