Jesteś w: Ostatni dzwonek -> Wesele

„Wesele” - streszczenie szczegółowe

Między rozmówcami dochodzi do kłótni. Stańczyk nazywa Dziennikarza „Puszczykiem”, nie pozwala mu szargać świętości (Dziennikarz wcześniej nazwał obraz Matki Boskiej Częstochowskiej „malowanką Częstochowską w koronie”:

„(…) ale Świętości nie szargać,
bo trza, żeby święte były,
ale Świętości nie szargać:
to boli”.


co jest to bardzo typowym zachowaniem konserwatystów). Dziennikarz nazywa siebie „Tragediante” (aktorem dramatycznym, tragicznym), na co Stańczyk określa go mianem „Commediante” (komediantem). Błazen wręcza swojemu rozmówcy kaduceusz:

”Oto naści twoje wiosło:
błądzący w odmętów powodzi,
masz tu kaduceus polski,
mąć nim wodę, mąć”


Kaduceusz to laska, stanowiąca atrybut Hermesa, którą uśmierzał spory i godził wrogów.

Dziennikarz zdaje sobie sprawę, że nie pasuje do konserwatystów i zaczyna rozumieć, dlaczego nazywają go samego błaznem w towarzystwie krakowskim:

„Tu moje rozstajne drogi;
ty mój Duch-zły - demon, Szatan;
błazeństwem ja z tobą zbratan,
byłem ci duszą poswatan,
nim dusza stała się trup; -
a teraz mi pachnie grób,
czuję trąd”,


Żałuje, że jego działalność nie podrywa narodu do walki, lecz usypia go w bezczynności. Ma za złe sobie i Stańczykowi, że związali się ze środowiskiem konserwatystów:

”Serce miałem kiedyś młode,
porwałeś mi serce młode,
wlałeś jad goryczny w krew.
Nie widzę, nie widzę dróg,
zaćmił mi się Bóg...”.
Stańczyk żegna go słowami:
„Kłam sercu, nikt nie zrozumie,
hasaj w tłumie!
Masz tu kaduceus, chwyć!
Rządź!
Mąć nim wodę, mąć!”.


Mącenie wody rozumiane jest w tym kontekście jako dalsze dezorientowanie narodu i skłócanie społeczeństwa.

Scena 8
Dziennikarz, Poeta


Poeta podchodzi do Dziennikarza i pyta, czy coś się wydarzyło. Dziennikarz opowiada o swoim spotkaniu ze Stańczykiem oraz zwierza się Poecie, że ma już dość takiego życia, że czuje się spętany:


”(…) więżą mnie konwenansowe szpangi”.
Dalej zastanawia się głośno:
”Czy my mamy prawo do czego?!!
Czy my mamy jakie prawo żyć…”.


Nazywa Polaków motylami w niewoli, uważa też, że kraj gnije w obecnym położeniu. Gdy Poeta próbuje go uspokoić, słyszy zarzuty pod swoim adresem i rodzaju sztuki, którą uprawia:

„Poezjo! - tyś to jest spokojną sjestą;
chcesz mnie uśpić, znieczulić, zniewolić,
byle słówka nie wyrzec goręcej.
(…)
A! ta muzyka tak brzęczy,
jak z ula dzwonienie pszczół -
a my jak szerszenie:
to mi się rzuca do garła
ta duża wesołość narodowa,
to mi się rozszerza głowa
szumem, gwarnością, zawrotem
i nawet mi jest wstrętny ból”.


Dziennikarz nie wytrzymuje i wychodzi na dwór, gdzie może ochłonąć.

Scena 9
Poeta, Rycerz


Kolejna zaproszona zjawa - Rycerz - chwyta wyciągniętą w kierunku Dziennikarza dłoń Poety. Przerażony artysta próbuje się wyrwać i krzyczy, ale w końcu ulega gościowi. Rycerz wzywa Poetę:

„Na koń, zbudź się, ty żak,
ty lecieć masz jak ptak!
Bioręć w pętle!”.

Po tych słowach związuje mu ręce i przedstawia się, grzmiąc:

„Ja Moc(…)”

Poeta, krzycząc w niebogłosy, próbuje w ten sposób uwolnić się od Rycerza, który zachowanie to kwituje słowami:

„Ty mój !”.

Artysta zdaje sobie w końcu sprawę, że Rycerz to produkt jego wyobraźni:

„Głos jak marzeń moich piastun;
Rycerz, Widmo, urojenie
Przyoblekło szatę żywą”.


strona:    1    2    3    4    5    6    7    8    9    10    11    12    13    14    15    16    17    18    19    20    21  


Szybki test:

Gdzie według poety znajduje się Polska?
a) w głowie
b) w oczach
c) w lędźwiach
d) w sercu
Rozwiązanie

Stańczyk na początku swej wypowiedzi atakuje:
a) bratanie się inteligencji i chłopów
b) chłopomanię
c) chłopów
d) inteligencję
Rozwiązanie

Co Wernyhora ma u boku?
a) buławę
b) lirę
c) kosę
d) złoty róg
Rozwiązanie

Więcej pytań

Zobacz inne artykuły:

StreszczeniaOpracowanie
„Wesele” - streszczenie szczegółowe
Geneza „Wesela” Wyspiańskiego
Stanisław Wyspiański - biografia
Struktura dramatu (dramat realistyczny, obyczajowy, fantastyczny, psychologiczny, symboliczny, narodowy)
Zestawienia gości weselnych ze zjawami
Cechy dramatu Wyspiańskiego na przykładzie „Wesela”
Wydarzenia historyczne poruszone w „Weselu”
Stylizacja na gwarę w „Weselu”
„Teatr mój widzę ogromny”, czyli koncepcja teatru ogromnego
Czas i miejsce akcji w „Weselu” Stanisława Wyspiańskiego
Kalendarium życia i twórczości Stanisława Wyspiańskiego
Symbolika w „Weselu”
Nawiązanie do „Wesela” w kulturze
Najważniejsze cytaty „Wesela”
Bibliografia
Premiera spektaklu „Wesele”




Bohaterowie
Panna Młoda - charakterystyka
Pan Młody - charakterystyka
Gospodarz - charakterystyka
Fantastyczne osoby dramatu
Bohaterowie „Wesela” i ich pierwowzory
Chłopi i inteligencja w „Weselu”



Partner serwisu:

kontakt | polityka cookies