Jesteś w: Ostatni dzwonek -> Wesele

„Wesele” - streszczenie szczegółowe

Rycerz oznajmia mu, że przybywa z zaświatów niosąc Polakom oręż do walki. Przypomina dawną świetność kraju i nawołuje do ponownego wskrzeszenia jego potęgi. Rycerz wspomina czasy, w których żył – czasy Jagiellonów:

„Na głos mój ty będziesz drżał:
Grunwald, miecze, król Jagiełło!
Hajno się po zbrojach cięło,
a wichr wył i dął, i wiał;
stosy trupów, stosy ciał,
a krew rzeką płynie, rzeką!”.


Waleczna zjawa wyraża swą gotowość do rzucenia się w wir walki i poprowadzenia w niej Polaków:

„Z pobojowiska
zbroica się w skibach przebłyska,
żelezce, połamane groty,
drzewce powbijane do ciał,
z trupów zapora, z trupów wał,
rycerski zgotowiony stos:
Ofiarnica -
tam leć - tam chodź, tam leć!!!”.


Poeta słysząc te słowa, zaczyna płakać. Zdaje sobie sprawę, że nie ma dla niego miejsca w walce, na polu bitwy. Rycerz próbuje wymusić na nim przysięgę, że ten odda mu swą duszę, lecz Poeta nie ugina się pod naporem nacisków i zjawa znika.

Scena 10
Poeta, Pan Młody


Pan Młody jest świadkiem „przemiany” Poety, wypowiadającego o swojej dotychczasowej twórczości takie słowa:

„(…) Niedołęga
byłem – a dzieła to mitręga
próżna – mgła nic nie warta”.


Metamorfoza polega na tym, że Poeta, zrozumiawszy słowa Rycerza, odnajduje miejsce dla siebie na „polu boju”:

„Teraz naraz się koło mnie zapaliło
i gorę – i piersi się palą (…)”


Pan Młody nie do końca rozumie słowa Poety i pyta, czy naszło go natchnienie na napisanie sonetu, na co ten odpowiada:

„Nie - przewiduję inszą zabawę;
poczułem na szyi arkan -
Polska to jest wielka rzecz:
podłość odrzucić precz,
wypisać świętą sprawę
na tarczy, jako ideę, godło
i orle skrzydła przyprawić,
husarskie skrzydlate szelki
założyć,
a już wstanie któryś wielki,
już wstanie jakiś polski święty”.


Poeta chce za pomocą swojej twórczości pobudzić naród do walki (ma tylko nadzieję, że z przybyciem poranka nie straci zapału do tego zadania).

Scena 11
Pan Młody, Hetman, Chór


Chór wita kolejną zjawę - znanego z konfederacji targowickiej hetmana Braneckiego i prosi go jednocześnie o datek. Hetman nie szczędzi swojego złota, na co Chór reaguje:

„Pali pieniążek moskieski?”.

Jest to aluzja do zdrady, jakiej dopuścił się na w stosunku do Polski Hetman, który współpracował z Carem. Branecki odpowiada, że za swoje grzechy smaży się teraz w piekle, które opisuje tak:

„(…) diabły moją piją krew;
szarpają mi pierś, plecyska
psy zjawiska, łby ogniska;
szarpają, sięgają trzew!”.


W tym momencie zjawę rozpoznaje Pan Młody.

Scena 12
Pan Młody, Hetman


Branecki opowiada o mękach, które przechodzi od stu lat: Diabły co noc pakują mu niecki złotem i krzyczą:

„(…) panie Branecki
nie żałuj”.


Pan Młody twierdzi, że choć Hetman był łotrem za życia, a teraz jest w piekle, to i tak ma więcej szczęścia, ponieważ mógł żyć w wolnej Polsce. Nie widzi żadnego ratunku dla ojczyzny. Hetman nie słucha tych uwag. Nie podoba mu się fakt ożenku Pana Młodego, bądź co bądź, szlachcica, z chłopką:

„Czepiłeś się chamskiej dziewki?!”.

Branecki jest też oburzony zamartwianiem się wrażliwego mężczyzny losami kraju. Komentuje to w ten sposób:

„Asan mi tu Polski nie żałuj,
jesteś szlachcic, to się z nami pocałuj,
jesteś wolny!”.


Pan Młody odpowiada Hetmanowi:

strona:    1    2    3    4    5    6    7    8    9    10    11    12    13    14    15    16    17    18    19    20    21  


Szybki test:

Żyd Mosiek zachwala Panu Młodemu poglądy:
a) Racheli
b) Maryny
c) Zosi
d) Panny Młodej
Rozwiązanie

Dokończ cytat: "Trza być w butach ...:
a) podczas tańców"
b) na weselu"
c) we własnym domy"
d) przy gościach"
Rozwiązanie

Ojciec Panny Młodej porównuje Dziada do:
a) szpaka
b) kruka
c) wrony
d) sępa
Rozwiązanie

Więcej pytań

Zobacz inne artykuły:

StreszczeniaOpracowanie
„Wesele” - streszczenie szczegółowe
Geneza „Wesela” Wyspiańskiego
Stanisław Wyspiański - biografia
Struktura dramatu (dramat realistyczny, obyczajowy, fantastyczny, psychologiczny, symboliczny, narodowy)
Zestawienia gości weselnych ze zjawami
Cechy dramatu Wyspiańskiego na przykładzie „Wesela”
Wydarzenia historyczne poruszone w „Weselu”
Stylizacja na gwarę w „Weselu”
„Teatr mój widzę ogromny”, czyli koncepcja teatru ogromnego
Czas i miejsce akcji w „Weselu” Stanisława Wyspiańskiego
Kalendarium życia i twórczości Stanisława Wyspiańskiego
Symbolika w „Weselu”
Nawiązanie do „Wesela” w kulturze
Najważniejsze cytaty „Wesela”
Bibliografia
Premiera spektaklu „Wesele”




Bohaterowie
Panna Młoda - charakterystyka
Pan Młody - charakterystyka
Gospodarz - charakterystyka
Fantastyczne osoby dramatu
Bohaterowie „Wesela” i ich pierwowzory
Chłopi i inteligencja w „Weselu”



Partner serwisu:

kontakt | polityka cookies