Jesteś w: Ostatni dzwonek -> Wesele

„Wesele” - streszczenie szczegółowe



ta duża wesołość narodowa,
to mi się rozszerza głowa
szumem, gwarnością, zawrotem
i nawet mi jest wstrętny ból”.

Dziennikarz nie wytrzymuje i wychodzi na dwór, gdzie może ochłonąć.

Scena 9
Poeta, Rycerz


Kolejna zaproszona zjawa - Rycerz - chwyta wyciągniętą w kierunku Dziennikarza dłoń Poety. Przerażony artysta próbuje się wyrwać i krzyczy. W końcu ulega gościowi. Rycerz wzywa Poetę:

„Na koń, zbudź się, ty żak,
ty lecieć masz jak ptak!
Bioręć w pętle!”.

Po tych słowach związuje mu ręce. Przedstawia się, grzmiąc:

„Ja Moc(…)”

Poeta krzyczy. Próbuje uwolnić się od Rycerza. Ten zachowanie to kwituje słowami:

„Ty mój !”.

Artysta zdaje sobie w końcu sprawę, że Rycerz to wytwór jego wyobraźni:

„Głos jak marzeń moich piastun;
Rycerz, Widmo, urojenie
Przyoblekło szatę żywą”.


Rycerz przybywa z zaświatów, by nieść Polakom oręż do walki. Przypomina dawną świetność kraju. Nawołuje do wskrzeszenia jego potęgi. Rycerz wspomina czasy, w których żył – czasy Jagiellonów:

„Na głos mój ty będziesz drżał:
Grunwald, miecze, król Jagiełło!
Hajno się po zbrojach cięło,
a wichr wył i dął, i wiał;
stosy trupów, stosy ciał,
a krew rzeką płynie, rzeką!”.


Zjawa jest gotowa do rzucenia się w wir walki i poprowadzenia Polaków:

„Z pobojowiska
zbroica się w skibach przebłyska,
żelezce, połamane groty,
drzewce powbijane do ciał,
z trupów zapora, z trupów wał,
rycerski zgotowiony stos:
Ofiarnica -
tam leć - tam chodź, tam leć!!!”.


Poeta słysząc te słowa, zaczyna płakać. Zdaje sobie sprawę, że nie ma dla niego miejsca na polu bitwy. Rycerz próbuje wymusić na nim przysięgę, że ten odda mu swą duszę. Poeta nie ugina się pod naciskami. Zjawa znika.Scena 10
Poeta, Pan Młody


Pan Młody jest świadkiem „przemiany” Poety, wypowiadającego o swojej dotychczasowej twórczości takie słowa:

„(…) Niedołęga
byłem – a dzieła to mitręga
próżna – mgła nic nie warta”.


Metamorfoza polega na tym, że Poeta, zrozumiawszy słowa Rycerza, odnajduje miejsce dla siebie na polu boju:

„Teraz naraz się koło mnie zapaliło
i gorę – i piersi się palą (…)”


Pan Młody nie do końca rozumie słowa Poety. Pyta, czy naszło go natchnienie na napisanie sonetu. Ten odpowiada:

„Nie - przewiduję inszą zabawę;
poczułem na szyi arkan -
Polska to jest wielka rzecz:
podłość odrzucić precz,

wypisać świętą sprawę
na tarczy, jako ideę, godło
i orle skrzydła przyprawić,
husarskie skrzydlate szelki
założyć,
a już wstanie któryś wielki,
już wstanie jakiś polski święty”.


Poeta chce za pomocą swojej twórczości pobudzić naród do walki. Ma tylko nadzieję, że rano nie straci zapału.

Scena 11
Pan Młody, Hetman, Chór


Chór wita kolejną zjawę. To znany z konfederacji targowickiej hetman Branicki. Jest poproszony o datek. Hetman nie szczędzi swojego złota, na co Chór reaguje:

„Pali pieniążek moskieski?”.

Jest to aluzja do zdrady. Dopuścił się jej w stosunku do Polski współpracą z carem. Braniecki odpowiada, że za swoje grzechy smaży się teraz w piekle. Opisuje je:

„(…) diabły moją piją krew;
szarpają mi pierś, plecyska
psy zjawiska, łby ogniska;
szarpają, sięgają trzew!”.


W tym momencie zjawę rozpoznaje Pan Młody.

Scena 12
Pan Młody, Hetman


Braniecki opowiada o mękach, które przechodzi od stu lat. Diabły co noc pakują mu niecki złotem i krzyczą:

„(…) panie Branecki
nie żałuj”.


Pan Młody twierdzi, że Hetman był łotrem za życia. Teraz jest w piekle. Ma więcej szczęścia, ponieważ mógł żyć w wolnej Polsce. Nie widzi żadnego ratunku dla ojczyzny. Hetman nie słucha tych uwag. Nie podoba mu się fakt ożenku Pana Młodego (szlachcica) z chłopką:

„Czepiłeś się chamskiej dziewki?!”.

Braniecki jest też oburzony zamartwianiem się wrażliwego mężczyzny losami kraju. Komentuje to w ten sposób:

„Asan mi tu Polski nie żałuj,
jesteś szlachcic, to się z nami pocałuj,
jesteś wolny!”.


Pan Młody odpowiada Hetmanowi:

„Bierz cię diabli”.

Scena 13
Pan Młody, Hetman, Chór


Kolejna wymiana zdań między Hetmanem a Chórem. Jej świadkiem jest Pan Młody. Chór domaga się jak najgorszych kar dla Branickiego. Ten przekornie wykrzykuje co jakiś czas:

„(…) sursum corda*, wiwat Car!”

* - w górę serca!

Scena 14
Pan Młody, Dziad


Pan Młody opowiada Dziadowi o wydarzeniach, których właśnie był świadkiem:

„(…) ty Diabły, ze samego Piekła,
włóczyły przede mną człowieka,
ach, powietrza, tchu…”,


Powiedziawszy to, wychodzi na świeże powietrze. Pozostawia Dziada samego.

Scena 15
Dziad, Upiór


Dziadowi ukazuje się Upiór i który wita go słowami:

„Przyjacielu, przyjacielu…”


Dziad jest przerażony. Próbuje przegonić zjawę. Upiór nie zwraca na to uwagi i prosi o wodę do obmycia. Zalękniony starzec zauważa krew na jego ubraniu i włosach.

Upiór nuci pod nosem piosenkę ludową pt. „A stało się to w Zapusty”. Opowiada ona o wydarzeniach rabacji galicyjskiej. Dziad ponownie próbuje przegonić zjawę, która w pewnym momencie przedstawia się:

„(…) ja Szela!!
Przyszedłem tu do Wesela,
bo byłem ich ojcom kat,
a dzisiaj ja jestem swat!!”.


Upiór nazywa Dziada „bratem”. Ponownie prosi o kubeł wody. Krew ścieka z niego na podłogę. Dziad nie ma zamiaru mu usługiwać i po raz kolejny przegania nieproszonego gościa. Upiór zapowiada, że ma zamiar pozostać na weselu:

„(…) na Wesele, na Wesele,
podź tańcować, bośmy brać”.


Scena 16
Kasper, Kasia, Jasiek


Kasper z Kasią próbują zostać sami. Rodzi się między nimi uczucie. Przeszkadza im w tym Jasiek. Para najpierw próbuje wysłać go do stodoły. Bezskutecznie. Dopiero zachęcenie, by poszedł po wódkę, daje pożądane rezultaty. Kasia i Kasper zostają sami.

Scena 17
Kasper, Kasia


Kasper nalega, by Kasia zechciała z nim jak najszybciej opuścić gospodę. Pragnie być z nią sam na sam. Kasia kokietuje go. Mówi, że zgubiła gdzieś wstążkę do wiązania spódnicy. Kasper nalega na opuszczenie przyjęcia. Nuci jej pioseneczkę:

„Ino mi się nie broń dziś,
jutro mozes sobie iść”.


Scena 18
Kasper, Kasia, Nos


Para natyka się na Nosa. Proponuje on Kasprowi zamianę. Da mu butelkę wódki i kieliszek w zamian za możliwość pocałowania Kasi. Młodzian przystaje na taką zamianę. Kasia nie jest zadowolona. Odpędza od siebie Nosa. Ten grzecznie ją przeprasza i odchodzi. Kasper zauważa, że butelka, którą dał mu Nos, jest pusta. Mówi:
„Cało flaszke bestia schloł”.

strona:    1    2    3    4    5    6    7    8    9    10    11  

Szybki test:

Stańczyk nazywa dziennikarza:
a) Sową
b) Puszczykiem
c) Bocianem
d) Krukiem
Rozwiązanie

Poeta uznaje oczytaną Żydówkę - Rachelę za
a) anioła
b) muzę
c) towarzysza dyskusji
d) dar niebios
Rozwiązanie

Kto wg Nosa „gdyby jeszcze żył, toby pił”?
a) Mickiewicz
b) Chopin
c) Słowacki
d) Kościuszko
Rozwiązanie

Więcej pytań

Zobacz inne artykuły:

StreszczeniaOpracowanie
„Wesele” - krótkie streszczenie
„Wesele” - streszczenie szczegółowe
„Wesele” - plan wydarzeń
Geneza „Wesela” Wyspiańskiego
Stanisław Wyspiański - biografia
Mity narodowe w „Weselu” Wyspiańskiego
Obraz inteligencji w „Weselu” Wyspiańskiego
Obraz chłopów w „Weselu” Wyspiańskiego
Ocena społeczeństwa w „Weselu” Wyspiańskiego
„Wesele” jako dramat neoromantyczny
„Wesele” jako dramat symboliczny
„Wesele” jako dramat fantastyczny
„Wesele” jako dramat realistyczny
Symboliczne zakończenie „Wesela”
Symbolika przedmiotów w „Weselu”
Rola zjaw w „Weselu” Wyspiańskiego
Struktura i odmiany dramatu w „Weselu”
„Wesele” jako dramat narodowy
Wymowa ideowa „Wesela” Wyspiańskiego
Kalendarium życia i twórczości Stanisława Wyspiańskiego
Stylizacja na gwarę w „Weselu”
„Teatr mój widzę ogromny”, czyli koncepcja teatru ogromnego
Czas i miejsce akcji w „Weselu” Wyspiańskiego
Ponadczasowość „Wesela” Wyspiańskiego
Symbolika w „Weselu”
Najważniejsze cytaty „Wesela”
Wybrane adaptacje „Wesela” w kulturze
Bibliografia
Premiera spektaklu „Wesele”




Bohaterowie
Bohaterowie „Wesela” i ich pierwowzory
Panna Młoda - charakterystyka
Pan Młody - charakterystyka
Dziennikarz - charakterystyka
Poeta - charakterystyka
Gospodyni - charakterystyka
Rachel - charakterystyka
Czepiec - charakterystyka
Żyd - charakterystyka
Radczyni - charakterystyka
Nos - charakterystyka
Jasiek - charakterystyka
Marysia - charakterystyka
Ojciec - charakterystyka
Dziad - charakterystyka
Klimina - charakterystyka
Ksiądz - charakterystyka
Pozostali bohaterowie „Wesela”



Partner serwisu:

kontakt | polityka cookies