Miasto – przestrzeń przyjazna czy wroga człowiekowi? Omów zagadnienie na podstawie „Lalki” Bolesława Prusa. W swojej odpowiedzi uwzględnij również wybrany kontekst.

Dla Wokulskiego Warszawa jest miejscem awansu. Zaczynał tu jako ubogi chłopak, pracował w winiarni, uczył się, wszedł do handlu i wyrósł na bogatego kupca. Jego sklep na Krakowskim Przedmieściu jest centrum miasta. Tu spotyka się arystokracja, tu spacerują ludzie, tu zaczyna się jego romans z Izabelą. Miasto daje mu możliwość działania.

Prus pokazuje kontrast: obok bogatego Krakowskiego Przedmieścia leży Powiśle, dzielnica biedy nad Wisłą. Wokulski spaceruje tam po odmowie Izabeli i przypomina sobie swoją trudną młodość. Spotyka robotnika Wysockiego i obiecuje mu pracę. W kamienicy, którą kupuje od Łęckich, mieszkają studenci, którzy nie płacą czynszu, Helena Stawska i inni biedni lokatorzy. Miasto jest wrogie dla tych, którzy nie mają pieniędzy.

W Paryżu Wokulski czuje się obcy. Spaceruje po ulicach, ogląda kamienice i ludzi, ale nie potrafi się w tym mieście odnaleźć. Kupiec, który odniósł sukces w Warszawie, w Paryżu bywa samotny i wciąż myśli o Izabeli. Rzecki w Warszawie mieszka w pokoiku przy sklepie, a jego jedynym towarzystwem jest Pamiętnik. Miasto nie łączy ludzi, a odgradza ich od siebie.

W XIX wieku miasta rosły dzięki handlowi i przemysłowi. Warszawa była pod zaborem rosyjskim, ale rozwijała się szybciej niż reszta kraju. Rosły kamienice czynszowe, a razem z nimi biedne dzielnice. Pozytywiści widzieli w mieście szansę na rozwój, ale krytykowali bezduszność kapitalizmu. Prus wpisuje się w ten nurt: opisuje miasto jako miejsce, w którym szczęście zależy od pozycji.