Jesteś w: Ostatni dzwonek -> Antygona

„Antygona” - streszczenie szczegółowe


A więc cichaczem przyszło mi wysłuchać,
Że miasto nad tą się żali dziewicą (...)”

Demokracja ateńska – każdy obywatel w sposób rzeczywisty i czynny, nie za pośrednictwem przedstawicieli bierze udział w rządach. Państwo to rozszerzona gmina miejska: miasto – państwo. Główne jej zasady to: wolność, czyli życie obywateli wedle upodobania, w granicach prawa, równość obywateli wobec prawa, dostęp do udziału we władzy, zgoda i harmonia – dobro indywidualne służące dobru całego kraju, interesy jednostek podporządkowane interesom państwa, praworządność – podległość obywateli wobec prawa, które zostało ustanowione przez społeczeństwo i również przez nie mogło być zmieniane. Przyjmuje się, ze demokracja ateńska trwała od początków VI wieku do połowy IV wieku p.n.e.

Kreon jest nieprzejednany, drażni go upór syna, postrzega go w kategoriach buntu. Nakazuje przyprowadzić „buntowniczkę”, by ją zgładzić na oczach młodzieńca:

„Wiedźcie tu dziewkę; niechajże wyrodna
W oczach kochanka ginie tu, natychmiast!”


Postanawia oszczędzić Ismenę – jako niewinną. Natomiast na Antygonę wydaje wyrok:

„Gdzieś na bezludnym zamknę ją pustkowiu,
W skalistym lochu zostawię żyjącą,
Strawy przydając jej tyle, by kaźnię
Pozbawić grozy i klątwy nie ściągnąć;”


Kreon stara się, by jego werdykt nie brzmiał groźnie, co miało świadczyć o pozornym humanitaryzmie i po części „uniewinniać” samego oprawcę, który lęka się potępienia ze strony bogów.

Stasimon III

Chór wykonuje hymn na cześć miłości – wszechpotężnego uczucia, przed którym trudno się obronić.

Chór wykonuje pieśń na cześć miłości, przedstawia ją jako uczucie prowokujące do szaleństwa i często je przypominające:

„Ni bóg nie ujdzie przed twoim nawałem,
Ani śmiertelny. Kim władasz, wre szałem.”


Jest to aluzja do związku Hajmona i Antygony oraz spotkania kochanków, które nie nastąpiło po wydaniu drastycznego wyroku.
Przodownik chóru oznajmia nadejście Antygony zmierzającej do „ciemnej hadesu przystani”.
Epejsodion IV

Antgona podąża do miejsca, gdzie ma umrzeć. Rozpacza z powodu skróconego ziemskiego życia, samotności oraz niemożności realizacji osobistych planów, marzeń – bycia żoną i matką. Godnie przyjmuje wydany na nią wyrok i gotowa jest wypełnić „przeznaczenie”.

Na scenie pojawia się Antygona. Bohaterka prowadzona jest na stracenie. Jej żałosny śpiew - lament (kommos) przeplata się z partiami chóru.

Kommos – śpiew w tragedii greckiej o żałosnym, smutnym zabarwieniu wykonywany na przemian przez jednego lub dwóch aktorów i chór; pieśń o charakterze lamentacyjnym.

Antygona biada nad własnym losem. Śmierć przychodzi do niej za wcześnie, w pełni życia, kiedy jeszcze nie poznała dobrze miłości. Dziewczyna wspomina postać greckiej bogini Niobe zamienionej w skałę po stracie ukochanych dzieci.

Niobe – ucieleśnia pychę, ból kobiety – matki po stracie dzieci, niewysłowiony smutek. Legenda głosi, że Niobe posiadała czternaścioro potomstwa. Chełpiła się tym, czym naraziła się innej bogini – Latonie. Wówczas ta posłała swoje dzieci, zrodzone ze związku z Zeusem: Apolla i Artemidę i przykazała, by uśmierciły pociechy rywalki. Nad rozpaczającą Niobe ulitował się Zeus i zamienił ją w skałę. Podobno posąg stale roni łzy - uosabia również nieskończone cierpienie i wieczny żal.

„Mnie też kamienną pościel przeznaczono” – łka Antygona. Chór dopowiada i przypomina, że Niobe była boginią, a Antygona jest zwykłą śmiertelniczką, niemniej jej czyny i sposób, w jaki ma zostać stracona, są hołdem złożonym bogom. Winy za swój los upatruje skazana w klątwie ciążącej nad domem Labdakidów. Wie, że przeznaczenie musi się wypełnić, co dodatkowo potęguje dramatyzm sytuacji. Antygona zawodzi, że wkrótce nie ujrzy już promieni słońca i wyraża obawę, że zostanie zapomniana. Pojawia się Kreon i rozkazuje, by czym prędzej zaprowadzić dziewczynę do miejsca kaźni, gdzie ma powoli umierać:

strona:    1    2    3    4    5    6  

Szybki test:

Chórowi w „Antygonie” przewodzi:
a) Przewodnik
b) Przodownik
c) Kapłan
d) Starzec
Rozwiązanie

Postać Eurydyki pojawia się po raz pierwszy w:
a) Eksodosie
b) Epeisodionie IV
c) Epeisodionie V
d) Stasimonie V
Rozwiązanie

Po złamaniu zakazu przez Antygonę Ismena:
a) pragnie ponieść karę wraz z siostrą
b) nazywa Kreona zdrajcą
c) wypiera się popełnienia czynu
d) oskarża siostrę o złamanie prawa
Rozwiązanie

Więcej pytań

Zobacz inne artykuły:

Inne
„Antygona” - streszczenie szczegółowe
„Antygona” jako tragedia antyczna
Antygona - charakterystyka szczegółowa
Teatr grecki
Cechy tragedii antycznej
Pochodzenie i rozwój dramatu antycznego
Streszczenie „Antygony” w pigułce
Kreon – charakterystyka szczegółowa
Prawda rozumu a prawdy uczucia w „Antygonie”
Konflikt miedzy jednostką a społeczeństwem w „Antygonie”
Konflikt między tym, co boskie a tym co, ludzkie
Konflikt tragiczny w „Antygonie” Sofoklesa
Biografia Sofoklesa
Charakterystyka pozostałych bohaterów „Antygony”
Mit rodu Labdakidów - streszczenie
Sofokles - twórczość
Plan wydarzeń „Antygony”
„Antygony” różne – reminiscencje: przekłady, kontynuacje i nawiązania...
Interpretacje sceniczne „Antygony” (przykłady)
Sofokles - kalendarium życia
O Sofoklesie powiedzieli...
Oskarżenie Antygony - lista argumentów i przemowa
Obrona Antygony - lista argumentów i przemowa
Mit tebański – streszczenie
Czy Antygona jest bohaterką tragiczną?
Ismena - charakterystyka postaci
Antygona – problematyka tragedii Sofoklesa
Na czym polega uniwersalność „Antygony”?
Tragizm bohaterów „Antygony” Sofoklesa: Antygona, Kreon, Hajmon, Ismena
Bibliografia



Partner serwisu:

kontakt | polityka cookies