Jesteś w: Ostatni dzwonek -> Potop

„Potop” - TOM III - streszczenie szczegółowe

Widząc krewniaka spętanego i prowadzonego w upodleniu, czerwony Michał Radziwiłł krzyknął: „- Mości panowie! to mój brat, to moja krew, a jam ni zdrowia, ni mienia nie żałował dla ojczyzny! Wróg mój, kto na tego nieszczęśnika rękę podniesie”. Po długich pertraktacjach dokonano w końcu wymiany: pan Gnoiński z pułku Michała Radziwiłła oddał się Tatarom jako zakładnik za księcia Bogusława (przekazano go hetmanowi). Obiecano im także okup w wysokości stu tysięcy talarów. Michał Wołodyjowski długo nie mógł wybaczyć Andrzejowi, że darował życie Bogusławowi. Tymczasem Kmicic z ordą ruszyli w dalszą drogę.

Rozdział XXVI
Anusia z Oleńką i oficerem Braunem uciekły z Taurogów. Po dotarciu do utworzonej przez Tomasza partii, który na ich widok się rozpłakał, dziewczęta były bezpieczne. Partia Billewicza składała się z ośmiuset ludzi (piechoty i jeźdźców), w większości uzbrojonych jedynie w kosy i widły. Miecznik postanowił, że nie wyruszą do Puszczy Białowieskiej, ponieważ drogę otoczyły szwedzkie wojska. Skierowali się lasami do laudańskiej okolicy. Po postoju w Lubiczu, ujrzeli, że dwór ocalał (Wodokty i Mitruny niestety zostały spalone). Oleńka, przekroczywszy próg majątku, zaczęła wspominać. Na szczęście była przy niej w tych ciężkich chwilach Anusia. Panny modliły się do późna w nocy.

Nazajutrz wszyscy wyruszyli do odbudowanych po spaleniu przez Kmicica Wołmontowicz. Dochodziły do ich uszu wieści o wygranej ze Szwedami bitwie w Prostkach, o zwycięstwach Babinicza (palił Prusy i Taurogi), któremu wymknął się jedynie Sakowicz. Anusia nie ukrywała swego zachwytu nad rycerzem. Napisała dwa identyczne listy do ukochanego. Donosiła mu, że wraz z Aleksandrą uciekły z Taurogów, a teraz przebywały w partii miecznika rosieńskiego, obleganej przez Szwedów i Sakowicza. Na koniec prosiła o pomoc, nazywając go „zbawcą”. Jedną kopertę dała Jurkowi Billewiczowi, drugą zaś Braunowi. Obaj mieli dostarczyć ją adresatowi (była większa nadzieja, że któremuś się uda). Anusia jednak nie wiedziała, że tydzień później Braun zginie z rąk Sakowicza, a Jurek polegnie w Poniewieżu, uciekając przed podjazdem wroga.


Rozdział XXVII
Po zamordowaniu Brauna Sakowicz porozumiał się z obersztem Hamiltonem – Anglikiem w służbie szwedzkiej i komendantem w Poniewieżu, celem uderzenia na miecznika rosieńskiego. Od czasu ucieczki Anusi Sakowicz chodził rozwścieczony, ponieważ kochał ją szczerze. Teraz uknuł fałszywy plan. Wysłał do Wołmontowicz list do Tomasza, w którym podawał się za Babinicza i kłamał, że wkrótce nadejdzie z pomocą. Przeczytawszy wiadomość, Billewicz nie krył radości.

Tymczasem Kmicic po spaleniu Taurogów nie wiedział, że Oleńka z Anusią przebywała z miecznikiem w Wołmontowiczach, sądząc, że uciekły do Puszczy Białowieskiej. Dlatego też postanowił dalej walczyć na Żmudzi z wrogiem i podążyć za ukochaną później. Skierował się w kierunku Wołmontowicz, na które już napadli Szwedzi z Sakowiczem i Hamiltonem.

Miecznik na początku najazdu nie czuł strachu, ponieważ był pewien nadchodzącego Babinicza (tak wynikało przecież z listu). Później, gdy Szwedzi ich otoczyli zrozumiał, że nie ma szans na odparcie ataku. Stało się jednak inaczej. Babinicz przybył i, ocaliwszy zebranych, pojechał dalej. Ludzie czekali na jego powrót, by podziękować za uratowanie życia, gdy miecznik przyniósł wieści, że wybawca odjechał. Zdobył Poniewież, zabił Szwedów i oddalił się z ordą w nieznanym kierunku. Anusię ta wiadomość rozczarowała. Choć liczyła na porwanie przez Babinicza, nie przyjechał po nią. Szybko jednak znalazła pocieszenie brakiem zainteresowania stwierdzając, że pan Wołodyjowski jest lepszym kandydatem na męża. Aby rozweselić przyjaciółkę, Billewiczówna po chwili zamyślenia rzekła: „- A może (…) może pan Babinicz wierności dla tamtej dochowuje, o której ci w drodze z Zamościa wspominał”.

strona:    1    2    3    4    5    6    7    8    9    10    11    12    13    14    15    16  


Szybki test:

Aleksandra nie mając wieści o Kmicicu postanowiła:
a) udać się na dwór hetmański
b) wstąpić do klasztoru
c) wysłać list do króla
d) opuścić Litwę
Rozwiązanie

Sakowicz to wierny sługa:
a) Janusza Radziwiłła
b) Kmicica
c) Bogusława Radziwiłła
d) Zagłoby
Rozwiązanie

W Warce nad Pilicą dochodzi do bitwy Czarnieckiego z margrabią:
a) saskim
b) badeńskim
c) szwedzkim
d) brandenburskim
Rozwiązanie

Więcej pytań

Zobacz inne artykuły:

Inne
Charakterystyka Andrzeja Kmicica / Babinicza
Czas i miejsce akcji „Potopu”
Geneza i okoliczności powstania „Potopu”
„Potop” - TOM I - streszczenie szczegółowe
Charakterystyka Aleksandry Billewiczówny
„Potop” - TOM II - streszczenie szczegółowe
Przegląd bohaterów historycznych „Potopu”
Sposoby kreowania postaci w powieści „Potop”
„Potop” - TOM III - streszczenie szczegółowe
Obraz XVII-wiecznego społeczeństwa w powieści Henryka Sienkiewicza
„Ku pokrzepieniu serc” - znaczenie utworu „Potop”
Bohaterowie fikcyjni oraz znani z historii, a nieobecni we współczesnych podręcznikach
Tło historyczne „Potopu” - stosunki polsko-szwedzkie w XVII wieku
Streszczenie „Potopu” w pigułce
Jan Onufry Zagłoba - charakterystyka
Język i styl powieści historycznej „Potop”
„Potop” Henryka Sienkiewicza jako powieść historyczna
Kompozycja i artyzm powieści „Potop”
Szczegółowy plan wydarzeń „Potopu”
Powieść historyczna w dziewiętnastowiecznej Polsce
Janusz Radziwiłł - charakterystyka
Biografia Henryka Sienkiewicza
Motyw miłości w „Potopie”
Motywy literackie w „Potopie”
Filmowe adaptacje „Potopu”
Polscy powieściopisarze o „Potopie”
Krytycy literaccy i badacze o „Potopie”
Ciekawostki o Henryku Sienkiewiczu
Wypowiedzi o Sienkiewiczu
Kalendarium twórczości Henryka Sienkiewicza
Kalendarium życia Henryka Sienkiewicza
Najważniejsze cytaty z „Potopu”
Bibliografia



Partner serwisu:

kontakt | polityka cookies