Jesteś w: Ostatni dzwonek -> Potop

„Potop” - TOM III - streszczenie szczegółowe

Wieczorem armia Fryderyka margrabiego badeńskiego przestała istnieć, zaś jej dowódcy udało się zbiec z dwoma szwedzkimi grafami lasami do Czerska, skąd przedostali się do Warszawy. Tymczasem Czarniecki z chorągwiami wrócił do obozu pod Sandomierz.

Rozdział X
Do obozu Stefana Czarnieckiego przybył Charłamp z listami od Sapiehy (stacjonował za rzeką San). Po odczytaniu kartek dowódca wpadł we wściekłość, ponieważ okazało się, że Szwedzi pod jego nieobecność uciekli z trójkąta, w którym byli otoczeni. Posłaniec opowiedział kasztelanowi wydarzenia ostatnich godzin: u wroga panowała krzątanina. Gdy usypali nad wodą szańce, wytoczyli działa. O tym wszystkim Sapiehę powiadomił Babinicz, lecz ten zajęty był ucztą i zabawą ze szlachciankami, stwierdzając, że Szwedzi „symulują”. To był oczywiście błąd.

Szwedzi pod osłoną szańców postawili prowizoryczny most, a pod jego osłoną drugi, którym uciekli z trójkąta. Gdy natknęli się na chorągiew Koszyca, rozpoczęła się bitwa, w czasie której dowódca ów poniósł śmierć, a wróg zbiegł. Charłamp donosił ponadto, że Karol Gustaw ruszył do Prus. Zamierzał powrócić, wzbogacony o elektorskie posiłki. Słysząc te nowiny, Czarniecki wpadł w złość na Sapiehę, który nie posłuchał ostrzegawczych słów Babinicza, woląc ucztować i oddawać się rozpuście.

Rozdział XI
Nazajutrz Zagłoba wypomniał hetmanowi jego skłonność do uczt, w czym widział przyczynę ucieczki wroga. Czarniecki ruszył z wojskiem do Wielkopolski i Gdańska, a Paweł Sapieha wyruszył z chorągwią laudańską do zamku w Lublinie. Udało mu się stamtąd przegonić nieprzyjaciela. Potem odjechał w kierunku Warszawy. Jeszcze w czasie pobytu w Lublinie Wołodyjowski uczył Kmicica, któremu udało się dojść do zdrowia po przygnieceniu przez konia, sprawności we władaniu szablą. Andrzej już nie pluł krwią, a szlachta laudańska, w zamian za obserwowane poświęcenie dla ojczyzny, wybaczyła mu spalenie Wołmontowicz. Sapieha z ośmiotysięcznym wojskiem przeprawił się przez Wisłę. Otrzymał tam wiadomość od Jana Kazimierza, w której król donosił, że wraz z hetmanami i wojskiem przybędzie mu z pomocą. W owej grupie miał być również Czarniecki, lecz opóźniał swe nadejście, ponieważ – jak informował w liście – codzienne staczał bitwy. W przedarciu się do Gdańska nie pomagała mu piechota, ponieważ nie dotarła na czas. Warszawa była doszczętnie spalona, płonęły domy i kościoły. Szwedzi uczynili z miasta potężną twierdzę z trzema tysiącami wojska.


Z kolei Sapieha, nie mogąc liczyć na pomoc piechoty i wsparcie dział, czekał nadal na wsparcie Jana Kazimierza i… ponownie urządził ucztę. Zaprosił na nią pułkowników z chorągwi laudańskiej i Kmicica, który przed przyjęciem zaproszenia wysłał oddział Tatarów z Akbah-Ułanem, by sprawdzili drogę od Babic. Pułkownik słyszał o zbliżaniu się podjazdu wroga. Przyjęcie nie trwało długo. Po jakimś czasie żołnierze usłyszeli pierwsze wystrzały dział, a Szwedzi zaatakowali chorągwie Kotwicza i Oskierki. Akbah-Ułan wrócił ze swoim oddziałem krzycząc, że zbliża się wojsko i wozy nieprzyjaciela, który chciał przedostać się za mury miasta. Słysząc to, Wołodyjowski, Kmicic i Wańkowicz ruszyli z ludźmi w kierunku Babic. Niestety, spóźnili się: dwieście wozów z oddziałem ciężkiej jazdy właśnie przekraczało bramę i wjeżdżało za mury Warszawy. Andrzej rozpoznał wśród nich rajtarów Bogusława i czym prędzej ruszył powstrzymać wroga. Udało się mu pojmać jedynie stu ostatnich, zamykających orszak. Wówczas pułkownik i jego towarzysze zdali sobie sprawę, że Tatarzy zostali zaatakowani przez Szwedów specjalnie, ponieważ chcieli oni odwrócić uwagę Polaków i przedostać się do miasta. Jednym z pojmanych jeńców był mężczyzna przedstawiający się jako Ketling. Był to szkocki oficer rajtarii Janusza Radziwiłła, znający Andrzeja z Kiejdan. Teraz przyznał się bohaterom, że przybywa z Taurogów.

Rozdział XII

strona:    1    2    3    4    5    6    7    8    9    10    11    12    13    14    15    16  


Szybki test:

Aleksandra nie mając wieści o Kmicicu postanowiła:
a) wysłać list do króla
b) udać się na dwór hetmański
c) opuścić Litwę
d) wstąpić do klasztoru
Rozwiązanie

Po ślubie Andrzej został starostą:
a) upickim
b) żmudzkim
c) laudańskim
d) kiejdańskim
Rozwiązanie

Karol Gustaw:
a) przyjechał do Zamościa na zaproszenie Jana Zamoyskiego
b) zdobył i spalił Zamość
c) nigdy nie usiłował zdobyć Zamościa
d) po kilku dniach oblężenia zrezygnował z planów przejęcia Zamościa
Rozwiązanie

Więcej pytań

Zobacz inne artykuły:

Inne
Charakterystyka Andrzeja Kmicica / Babinicza
Czas i miejsce akcji „Potopu”
Geneza i okoliczności powstania „Potopu”
„Potop” - TOM I - streszczenie szczegółowe
Charakterystyka Aleksandry Billewiczówny
„Potop” - TOM II - streszczenie szczegółowe
Przegląd bohaterów historycznych „Potopu”
Sposoby kreowania postaci w powieści „Potop”
„Potop” - TOM III - streszczenie szczegółowe
Obraz XVII-wiecznego społeczeństwa w powieści Henryka Sienkiewicza
„Ku pokrzepieniu serc” - znaczenie utworu „Potop”
Bohaterowie fikcyjni oraz znani z historii, a nieobecni we współczesnych podręcznikach
Tło historyczne „Potopu” - stosunki polsko-szwedzkie w XVII wieku
Streszczenie „Potopu” w pigułce
Jan Onufry Zagłoba - charakterystyka
Język i styl powieści historycznej „Potop”
„Potop” Henryka Sienkiewicza jako powieść historyczna
Kompozycja i artyzm powieści „Potop”
Szczegółowy plan wydarzeń „Potopu”
Powieść historyczna w dziewiętnastowiecznej Polsce
Janusz Radziwiłł - charakterystyka
Biografia Henryka Sienkiewicza
Motyw miłości w „Potopie”
Motywy literackie w „Potopie”
Filmowe adaptacje „Potopu”
Polscy powieściopisarze o „Potopie”
Krytycy literaccy i badacze o „Potopie”
Ciekawostki o Henryku Sienkiewiczu
Wypowiedzi o Sienkiewiczu
Kalendarium twórczości Henryka Sienkiewicza
Kalendarium życia Henryka Sienkiewicza
Najważniejsze cytaty z „Potopu”
Bibliografia



Partner serwisu:

kontakt | polityka cookies