Jesteś w: Ostatni dzwonek -> Potop

„Potop” - TOM III - streszczenie szczegółowe

Paweł Sapieha postanowił, że nie będzie już nigdy ucztował. Tymczasem poważnie chory Ketling opowiedział Kmicicowi, jak Bogusław zaniemógł po powrocie z Podlasia do zamku, potem wyruszył na Pomorze, zaś obecnie z Duglasem przebywał w warownym obozie przy Narwi i Bugu. Nie mógł stamtąd przedostać się do Warszawy, ponieważ Czarniecki zagrodził drogę, a Karol Gustaw wyruszył z wojskiem do Prus.

Do Warszawy powrócił z orszakiem dworskim, koronnym wojskim i chorągwią tatarską Subaghazim król Jan Kazimierz. Po przejściu przez most zbudowany przez Oskierkę, zostali powitani uroczyście przez Sapiehę i jego żołnierzy. Bardzo szybko w mieście i jego okolicach poustawiano mnóstwo namiotów, kupieckich kramów i niezliczone stada koni. Monarcha od razu zaczął wydawać dyspozycje. Wysłał na przykład posłańca do Wittenberga z nakazem poddania (oczywiście odpowiedź była odmowna).

Warszawa dla Szwedów była istnym magazynem zdobyczy. Zwożono do niej skarby z rabowanych zamków, kościołów, klasztorów i miast, zaś później – drogą wodną – przewożono wszystko do Szwecji.

Choć mijały tygodnie, nieprzyjaciel nie skapitulował. Wciąż trwała „walka ognia”. Z szańca zdobytego przez Kmicica, a obecnie miejscu jego dowodzenia, nieustannie odpierano ataki (mimo braku dział). Wyłom w murze, nad powiększaniem którego prace nadzorował generał Grodzicki, wciąż nie był ukończony. Choć król wysłał zmiennika do Andrzeja, ten powiedział, że nie potrzebuje odpoczynku i odesłał mężczyznę. Gdy zmiennik zdał relację monarsze z sytuacji. Szańce były ciągle obrzucane granatami, w wyniku czego nie było czym oddychać, a ludzie zapadali się w poorane w ziemi doły, Jan Kazimierz zdecydował, że spróbuje odbić pałace na Krakowskim Przedmieściu.

Rozdział XIII
Choć atak na Krakowskie Przedmieście się nie udał, to jednak cieszono się, ponieważ do Warszawy przybył z piechotą i armatami Jan Zamoyski i Stefan Czarniecki, który pozostawił misję napaści na wojsko Duglasa oddziałom litewskim Sapiehy pod komendą Jana Skrzetuskiego. Na szańcu zdobytym przez Andrzeja ustawiono nowe działa, a dowództwo powierzono generałowi Grodzickiemu, ponieważ Kmicica wezwano do Ujazdowa. Tymczasem król: „wobec całego sztabu wysławiał młodego rycerza, nie szczędził mu pochwał sam Czarniecki ni Sapieha, ni Lubomirski, ni hetmani koronni, on zaś stał przed nimi w podartym i zasypanym ziemią ubraniu, na twarzy całkiem dymami prochowymi okopcony, niewysparny, utrudzon, lecz radosny, że szaniec utrzymał, na tyle pochwał zasłużył i sławę niezmierną u obu wojsk pozyskał”.


Gdy Kmicic, Wołodyjowski i Zagłoba zapytali dochodzącego do zdrowia Ketlinga o Taurogi, ten odpowiedział, ze Radziwiłł zakochał się w Billewiczównie, dla której organizował zabawy i turnieje, składał hołdy. Księżna (żona nieboszczyka Janusza) obserwując to wszystko, wyjechała ze swą pasierbicą do Kurlandii (choć dziewczyna miała zostać małżonką Bogusława). Ketling zrelacjonował reakcję Radziwiłła na odmowę przyjęcia oświadczyn przez Oleńkę. Słysząc negatywną odpowiedź, Bogusław o mało co nie oszalał. Kazał wywieść miecznika Tomasza do Tylży za granicę elektorską, czyniąc tym samym strażnikiem panny Ketlinga. Pewnego dnia Aleksandra poprosiła narratora tej opowieści o nabity pistolet. Gdy on spełnił tę prośbę, ostrzegł przy tym piękną dziewczynę, że nadworny medyk szykował dla niej „miksturę”. Na szczęście nie doszło na najgorszego, ponieważ Bogusław: „gdy miał na cnotę tej panienki nastąpić”, rozchorował się bardzo na febrę. Po rekonwalescencji, zlękniony boskiej kary i opuszczony przez wszystkie żądze, sprowadził miecznika z powrotem do swego zamku, a sam wyruszył na Podlasie. Wówczas to, podczas nieobecności gospodarza, do Taurogów przywieziono porwaną z „tykocińskiej wyprawy Bogusława” Anusię Borzobochatą-Krasieńską. Piękna panna już po tygodniu rozkochała w sobie wszystkich żołnierzy i zaskarbiła sobie sympatię Oleńki. Do grona jej wielbicieli należał także Sakowicz. Na koniec Ketling poinformował, że panienki z pewnym zaprzyjaźnionym oficerem szykowały spisek. Chciały uciec do białowieskiej puszczy.

strona:    1    2    3    4    5    6    7    8    9    10    11    12    13    14    15    16  


Szybki test:

Podczas kolejnego postoju Karola Gustawa – tym razem na plebanii w Rudniku – w bitwie wsławił się nastoletni chłopiec:
a) Michałko
b) Maćko
c) Mietek
d) Miłosz
Rozwiązanie

Strażnikiem trójkąta Wisła-San-szańce po naradzie Czarnieckiego, Lubomirskiego i Sapiehy został:
a) Czarniecki
b) Lubomirski
c) Sapieha
d) Zagłoba
Rozwiązanie

Sakowicz to wierny sługa:
a) Bogusława Radziwiłła
b) Zagłoby
c) Janusza Radziwiłła
d) Kmicica
Rozwiązanie

Więcej pytań

Zobacz inne artykuły:

Inne
Charakterystyka Andrzeja Kmicica / Babinicza
Czas i miejsce akcji „Potopu”
Geneza i okoliczności powstania „Potopu”
„Potop” - TOM I - streszczenie szczegółowe
Charakterystyka Aleksandry Billewiczówny
„Potop” - TOM II - streszczenie szczegółowe
Przegląd bohaterów historycznych „Potopu”
Sposoby kreowania postaci w powieści „Potop”
„Potop” - TOM III - streszczenie szczegółowe
Obraz XVII-wiecznego społeczeństwa w powieści Henryka Sienkiewicza
„Ku pokrzepieniu serc” - znaczenie utworu „Potop”
Bohaterowie fikcyjni oraz znani z historii, a nieobecni we współczesnych podręcznikach
Tło historyczne „Potopu” - stosunki polsko-szwedzkie w XVII wieku
Streszczenie „Potopu” w pigułce
Jan Onufry Zagłoba - charakterystyka
Język i styl powieści historycznej „Potop”
„Potop” Henryka Sienkiewicza jako powieść historyczna
Kompozycja i artyzm powieści „Potop”
Szczegółowy plan wydarzeń „Potopu”
Powieść historyczna w dziewiętnastowiecznej Polsce
Janusz Radziwiłł - charakterystyka
Biografia Henryka Sienkiewicza
Motyw miłości w „Potopie”
Motywy literackie w „Potopie”
Filmowe adaptacje „Potopu”
Polscy powieściopisarze o „Potopie”
Krytycy literaccy i badacze o „Potopie”
Ciekawostki o Henryku Sienkiewiczu
Wypowiedzi o Sienkiewiczu
Kalendarium twórczości Henryka Sienkiewicza
Kalendarium życia Henryka Sienkiewicza
Najważniejsze cytaty z „Potopu”
Bibliografia



Partner serwisu:

kontakt | polityka cookies