aa
aaaJesteś w: Ostatni dzwonek -> Potop
Sienkiewicz nie obył się jednak bez schematyzacji postaci, które dzielą się na grupy społeczne. Wyróżniamy:
- przywódczą arystokrację stojącą na czele narodu. Została oceniona bardzo surowo. Występują tu przeważnie postaci historyczne, takie jak Radziwiłłowie, Sapieha, Opalińscy.
- szlachtę, mającą wielu siedemnastowiecznych reprezentantów. Wyróżniamy tam ziemian, rycerzy. Choć niektórzy (mniejszość) są postaciami negatywnymi, to jednak dążą do poprawy, a ich „zbłądzenie” jest wynikiem kłamstw magnatów.
- mieszczan, których, choć nie ma bezpośrednio w powieści, to jednak dostrzegamy ich w relacjach narratora o powstaniu: „O mieszczanach tylko słyszał Kmicic, iż dawnych czasów, pogrążonej ojczyzny i króla żałują (…) Mówiono też, że cechy miały broń ukrytą, zwłaszcza płatnerze, rzeźnicy, kuśnierze i potężny cech szewiecki (…) i przy lada pomocy z zewnątrz, gotowi by byli na Szwedów uderzyć”.
- chłopów. Obserwujemy ich odważną walkę przy obronie Jasnej Góry, podczas bitwy w wąwozie (górale). Narratorska ocena tej warstwy jest bardzo pozytywna: „(…)chłopi bowiem po równi ze szlachtą i mieszczany wyciągnęli do lasów. Lud z gór, lud z puszcz głębokich, lud z ługów i pól tkwił w lasach, czynił zasieki Szwedom po drodze, napadał na mniejsze prezydia, wycinał w pień podjazdy. Cepy, widły i kosy nie gorzej od szlacheckich szabel opłynęły krwią szwedzką”.
Kijas pisze, że postaci powieści: „I te przedstawione dokładnie, i te naszkicowane paru wyrazistymi szkicami, bez względu na to, czy są wzięte z historii, czy z fantazji autora czerpiącej tylko podnietę z drobnych szczegółów historycznych, czy też całkowicie powołane do życia przez Sienkiewicza – są zawsze ogromnie plastyczne i żywe oraz niezmiernie popularne wśród czytelników”.
Z kolei Stefan Żeromski w Przemówieniu o Sienkiewiczu twierdził: „Plastyczność takich figur, jak Zagłoba, Roch Kowalski, Rzędzian, Bogusław Radziwiłł, Kmicic i jego kompania, Wołodyjowski, Kiemlicze, Podbipięta nadawała utworowi Henryka Sienkiewicza znamię sztuki w najwyższym stylu, wprowadziła te postaci do areopagu najcenniejszych kreacji w literaturze świata, unieśmiertelniła ich trwanie w pamięci powszechnej”.
strona: 1 2 3 4
a) wyłącznie w partiach dialogowych wspomina o przeszłości bohaterów
b) skrupulatnie przedstawia dzieje każdej z nowych postaci
c) nie wspomina o przeszłości bohaterów
d) nie uznaje poprzedzania wystąpienia postaci podawaniem jej historii
Rozwiązanie
Ustęp „Przywilejów i konstytucji za panowania Jego Królewskiej Mości Michała I roku Pańskiego 1670” wspomina:
a) Samuela Kmicica
b) Andrzeja Kmicica
c) Jana Kmicica
d) Stefana Kmicica
Rozwiązanie
Sienkiewicz nie wymyślił:
a) służby Kmicica u Janusza Radziwiłła
b) miłości Kmicica do Aleksandry Billewiczówny
c) rozsadzenia kolubryny przez Kmicica podczas obrony Jasnej Góry
d) służby Kmicica w wojsku litewskim pod Sapiehą
Rozwiązanie
Partner serwisu: 
kontakt | polityka cookies
Sposoby kreowania postaci w powieści „Potop”
Sienkiewicz nie obył się jednak bez schematyzacji postaci, które dzielą się na grupy społeczne. Wyróżniamy:
- przywódczą arystokrację stojącą na czele narodu. Została oceniona bardzo surowo. Występują tu przeważnie postaci historyczne, takie jak Radziwiłłowie, Sapieha, Opalińscy.
- szlachtę, mającą wielu siedemnastowiecznych reprezentantów. Wyróżniamy tam ziemian, rycerzy. Choć niektórzy (mniejszość) są postaciami negatywnymi, to jednak dążą do poprawy, a ich „zbłądzenie” jest wynikiem kłamstw magnatów.
- mieszczan, których, choć nie ma bezpośrednio w powieści, to jednak dostrzegamy ich w relacjach narratora o powstaniu: „O mieszczanach tylko słyszał Kmicic, iż dawnych czasów, pogrążonej ojczyzny i króla żałują (…) Mówiono też, że cechy miały broń ukrytą, zwłaszcza płatnerze, rzeźnicy, kuśnierze i potężny cech szewiecki (…) i przy lada pomocy z zewnątrz, gotowi by byli na Szwedów uderzyć”.
- chłopów. Obserwujemy ich odważną walkę przy obronie Jasnej Góry, podczas bitwy w wąwozie (górale). Narratorska ocena tej warstwy jest bardzo pozytywna: „(…)chłopi bowiem po równi ze szlachtą i mieszczany wyciągnęli do lasów. Lud z gór, lud z puszcz głębokich, lud z ługów i pól tkwił w lasach, czynił zasieki Szwedom po drodze, napadał na mniejsze prezydia, wycinał w pień podjazdy. Cepy, widły i kosy nie gorzej od szlacheckich szabel opłynęły krwią szwedzką”.
Kijas pisze, że postaci powieści: „I te przedstawione dokładnie, i te naszkicowane paru wyrazistymi szkicami, bez względu na to, czy są wzięte z historii, czy z fantazji autora czerpiącej tylko podnietę z drobnych szczegółów historycznych, czy też całkowicie powołane do życia przez Sienkiewicza – są zawsze ogromnie plastyczne i żywe oraz niezmiernie popularne wśród czytelników”.
Z kolei Stefan Żeromski w Przemówieniu o Sienkiewiczu twierdził: „Plastyczność takich figur, jak Zagłoba, Roch Kowalski, Rzędzian, Bogusław Radziwiłł, Kmicic i jego kompania, Wołodyjowski, Kiemlicze, Podbipięta nadawała utworowi Henryka Sienkiewicza znamię sztuki w najwyższym stylu, wprowadziła te postaci do areopagu najcenniejszych kreacji w literaturze świata, unieśmiertelniła ich trwanie w pamięci powszechnej”.
strona: 1 2 3 4
Szybki test:
Sienkiewicz:a) wyłącznie w partiach dialogowych wspomina o przeszłości bohaterów
b) skrupulatnie przedstawia dzieje każdej z nowych postaci
c) nie wspomina o przeszłości bohaterów
d) nie uznaje poprzedzania wystąpienia postaci podawaniem jej historii
Rozwiązanie
Ustęp „Przywilejów i konstytucji za panowania Jego Królewskiej Mości Michała I roku Pańskiego 1670” wspomina:
a) Samuela Kmicica
b) Andrzeja Kmicica
c) Jana Kmicica
d) Stefana Kmicica
Rozwiązanie
Sienkiewicz nie wymyślił:
a) służby Kmicica u Janusza Radziwiłła
b) miłości Kmicica do Aleksandry Billewiczówny
c) rozsadzenia kolubryny przez Kmicica podczas obrony Jasnej Góry
d) służby Kmicica w wojsku litewskim pod Sapiehą
Rozwiązanie
Zobacz inne artykuły:
kontakt | polityka cookies
