Jesteś w: Ostatni dzwonek -> Dżuma

„Dżuma” - krótkie streszczenie



I
Kronika opowiada o ciekawych wypadkach z Oranu w 194. Roku. Oran to algierskie miasto położone nad morzem. Ludzie zajmują się tam głównie pracą. Nikt nie dba o umierających. Narrator zapowiada dokumentalną opowieść o dramatycznych wydarzeniach.

16 kwietnia doktor Bernard Rieux znajduje na klatce domu zdechłego szczura. Kolejnego dnia dowiaduje się, że na ulicach masowo znajdowane są martwe, zakrwawione szczury. Ciężko chora żona doktora wyjeżdża na leczenie. Na dworcu spotyka sędziego Othona. Po południu zjawia się u niego dziennikarz Raymond Rambert. Odmawia mu udzielenia informacji. Wie, że paryski dziennikarz nie napisze całej prawdy. W rozmowie z Jeanem Tarrou wyraża swe zaciekawienie masowym pojawieniem się martwych szczurów. Ich liczba rośnie.

Do Oranu przyjeżdża matka lekarza. Urzędnik odpowiedzialny za odszczurzanie miasta obiecuje się zająć sprawą. Każdego dnia ciał spalanych martwych gryzoni rośnie. Mieszkańcy Oranu są zaniepokojeni. Nagle nieżywe szczury przestają się pojawiać.

Rieux spotyka chorego dozorcę Michaela. W dojściu do domu pomaga mu jezuita – ojciec Paneloux. Lekarz zostaje wezwany przez Josepha Granda. Ma pomóc Cottardowi po nieudanej próbie samobójczej. Stan zdrowia Michaela pogarsza się. Doktor nie określa, na co zachorował. Dowiaduje się o innych przypadkach choroby. Następnego dnia dozorca umiera w karetce.

O przebiegu epidemii dowiadujemy się z zapisków Jeana Tarrou. Mężczyzna skupia się na szczegółach. Wspomina tramwajarzy i staruszka plującego z balkonu na koty. O padniętych szczurach mówi się wszędzie. W wyniku gorączki umiera dwadzieścia osób. Rieux prosi przewodniczącego lekarzy o izolację chorych. Ten odmawia. Zmienia się pogoda.

Doktor Bernard zeznaje w spranie nieudanej próby samobójczej. Lekarze z powodu ilości zgonów ogłaszają stan epidemii. Mieszkańcy miasta żyją i pracują, jak dawniej. Rieux z doktorem Castelem rozpoznają objawy dżumy. Rieux jest w szoku. Postanawia pomagać orańczykom jako lekarz. Grand na zlecenie urzędu statystycznego przeprowadza w mieście ankiety zgonów. Jest skromnym urzędnikiem. Nie potrafi upomnieć się o awans. W tajemnicy pisze książkę. Miejska komisja sanitarna wprowadza środki profilaktyczne. Działania władz miejskich są według Rieux niedostateczne. Cottard zmienia swoje zachowanie. Zaczyna pomagać ubogim. Okazuje też strach przed policją. Rieux uważa, że boi się samotności. Doktor zamawia lek wzmacniający odporność. Ma obawy o jego skuteczność. Stara się pomagać chorym, jak może. Castel uważa, że za roznoszenie zarazy odpowiedzialne są pchły.

Otwierane są kolejne szpitale pomocnicze. Bernard żąda od prefekta zdecydowanych decyzji. Ogłoszona zostaje izolacja i dezynfekcja mieszkań chorych. Gubernator podejmuje decyzję o zamknięciu miasta.

II
Ludzie zaczynają tęsknić za bliskimi. Rozłąka jest uciążliwa. Kontakty z osobami spoza Oranu zostały ograniczone. Najbardziej zamknięcie odczuwają ludzie niemieszkający na co dzień w Oranie. Wkrótce prefekt wprowadza zarządzenie o oszczędzaniu paliw i żywności. Rieux wysyła depeszę do żony. Rambert zapowiada, że zrobi wszystko, by opuścić miasto. Rieux kieruje jednym ze szpitali dla zakażonych. Odwiedza chorych w domach.

Miastem wstrząsa kazanie ojca Paneloux. Twierdzi, że dżuma to zasłużona kara. Miastem zaczyna rządzić strach. Grand wspomina o swej pracy nad książką. Liczy na sukces wydawniczy. Odczytuje pierwsze zdanie doktorowi. Rambert wciąż stara się o zgodę na opuszczenie miasta. Tęskni za Paryżem. Liczba zgonów rośnie. Ludzie są przygnębieni. Wzmocnione zostają straże pilnujące wejścia do miasta.

Rozprzestrzenianiu się dżumy sprzyja upalna pogoda. Tarrou w dzienniku informuje, że prefektura stara się ukryć prawdziwą liczbę zgonów. Wspomina o wizycie wraz z doktorem Rieux u pewnego staruszka. Nie wstaje z łóżka. Nic nie robi. Czas odmierza za pomocą ziaren grochu.

Tarrou opisuje notatkach Tarrou opisał typowy dzień w zadżumionym mieście. Powstaje nowy dziennik: „Kurier Epidemii”. Jedynym środkiem transportu są przepełnione tramwaje. Ludzie stali się bardziej religijni. Pragnęli też doznawać rozkoszy. Rieux jest świadomy tragiczności sytuacji. Leki z Paryża nie działają. Dżuma ma odmianę płucną. Tarrou proponuje utworzyć ochotnicze oddziały sanitarne.

Doktor mówi, że nie wierzy w Boga. Rywalizuje z nim o życie ludzi. Wie, że Stwórca zawsze wygra. Wiele w życiu nauczyła go bieda i niskie pochodzenie. Doktor wspomina o obowiązku szczepienia przeciwko dżumie. Do oddziałów sanitarnych wstępują kolejni ludzie. Pomagają w transporcie chorych i ciał. Towarzyszą lekarzom. Sekretarzem ochotniczej organizacji zostaje Grand. Castel pracuje nad lekiem na dżumę.

Grand wciąż poprawia pierwsze zdanie swej książki. Do Oranu napływa pomoc humanitarna. Cottard sugeruje Rambertowi nielegalny sposób opuszczenia miasta. Mężczyzna zarabia, przemycając różne towary o miasta. Prowadzi dziennikarza do pośrednika. Po drodze spotykają Tarrou i Rieux oraz sędziego Othona. Rambert spotyka się z przemytnikami. Z jednym łączy go piłkarska pasja. O swych poczynaniach informuje Rieux. Ojciec Paneloux przystępuje do formacji sanitarnych.

Rambert umawia się ze strażnikami przy bramie - Marcelem i Louisem. Podczas kolacji z Tarrou i Rieux upija się. Jeden z chorych w szpitalu zdrowieje. Cottard odmawia udziału w formacjach sanitarnych. Tarrou wyjawia, że wie, iż jest ścigany przez policję. Rambert znów próbuje nawiązać kontakt z przemytnikami. Zamierzania kończą się niepowodzeniem. Do czasu wyjazdu postanawia pracować w organizacjach sanitarnych.

III
Dżuma opanowuje kolejne dzielnice. W centrum utworzono getto. Ludzie podpalają własne domy. Zaraza najszybciej rozprzestrzenia się w ludzkich skupiskach. W mieście dochodzi do zamieszek. Liczne są kradzieże. Ludzi nie odstrasza kara śmierci. Bardziej boją się choroby.

Pochówki podczas epidemii są błyskawiczne. Kontakt bliskich jest ograniczony do minimum. Z czasem ludzie się do tego przyzwyczajają. Trumny są wykorzystywane wielokrotnie. Cmentarz jest przepełniony. Na obrzeżach miasta powstają masowe groby. Panuje bezrobocie. Ludzie chowani są w masowych grobach nocą. Zostaje otwarte krematorium. Ludzie cierpią z powodu rozłączenia z bliskimi.

IV
Jesienią ludzie z formacji sanitarnych obojętnieją. Są przemęczeni. Rambert zarządza jedną ze stacji kwarantanny. Stan zdrowia żony Rieux pogarsza się. Castel opracowuje lek na dżumę. Pierwszym pacjentem ma być synek sędziego Othona. Rieux czuje się zmęczony i przytłoczony. Wie, że może stawiać tylko diagnozy. Członkowie grup sanitarnych zaniedbują własną higienę.

Jedynie Cottard jest w swoim żywiole. Jego „dżumą” jest ciążący na nim wyrok. Tarrou i Cottard udają się do Opery Miejskiej. Główny aktor podczas przedstawienia zdradza objawy choroby. Rambert nadal usiłuje wydostać się z miasta. Ostatecznie decyduje się zostać i pomagać. Lek na dżumę jest gotowy. Pierwszym pacjentem, który je przyjmie jest chory syn sędziego Othona. Po podaniu szczepionki umiera. Rieux ma pretensje do ojca Paneloux o śmierć niewinnego dziecka.

Ojciec Paneloux wygłasza drugie kazanie. Dżuma ma być próbą wiary. Jest upokorzeniem, które trzeba zaakceptować. Cierpienie ma doprowadzić do zbawienia. Miłość do Boga jest całkowitym wyrzeczeniem się siebie. Duchowny zostaje posądzony o fatalizm. Wkrótce potem zaczyna ciężko chorować. Nie ma typowych objawów dżumy. Umiera.

strona:    1    2  

Zobacz inne artykuły:

StreszczeniaOpracowanie
„Dżuma” - streszczenie szczegółowe
„Dżuma” - krótkie streszczenie
Albert Camus - życiorys
Kompozycja „Dżumy” Alberta Camusa
Struktura „Dżumy” Alberta Camusa
Czas i miejsce akcji „Dżumy”
Problematyka „Dżumy” Alberta Camusa
„Dżuma” - plan wydarzeń
Co symbolizuje „dżuma” z powieści Camusa?
Portret lekarza w „Dżumie” Alberta Camusa
„Dżuma” - moralne przesłanie utworu
Jak zmienił się Oran w wyniku epidemii dżumy?
Egzystencjalizm w „Dżumie”
Dramat postaw moralnych w „Dżumie” Camusa
Motyw przyjaźni w „Dżumie”
Jak zachowywali się bohaterowie wobec dżumy w powieści Camusa?
„Dżuma” jako powieść o wojnie
„Dżuma” jako poowieść o śmierci
„Dżuma” jako powieść o złu - motyw zła
„Dżuma” jako powieść parabola
Motyw przemiany w „Dżumie”
Motyw apokalipsy w „Dżumie”
Motyw pracy w „Dżumie”
Motyw ludzkiej solidarności w „Dżumie”
Motyw cierpienia w „Dżumie”
Motyw choroby w „Dżumie”
Co oznacza twierdzenie „bakcyl dżumy nigdy nie umiera i nie znika”?
Najważniejsze cytaty z powieści „Dżuma”
Postawy ludzi wobec zagrożenia w „Dżumie” Camusa
Znaczenie motta powieści „Dżuma”
Nawiązania w kulturze do „Dżumy”
Bibliografia
Bezpośrednie odwołania do innych dzieł literackich w „Dżumie”




Bohaterowie
Doktor Bernard Rieux - charakterystyka
Jean Tarrou - charakterystyka
Ojciec Paneloux - charakterystyka
Raymond Rambert - charakterystyka
Cottard - charakterystyka
Joseph Grand - charakterystyka
Pozostali bohaterowie „Dżumy”



Partner serwisu:

kontakt | polityka cookies