Bibliografia: książki o „Dżumie” i Camusie
Najważniejsze polskie książki o „Dżumie” i o Camusie to opracowania szkolne (m.in. W. Szydłowskiej, A. Danilewicz, L. Bugajskiego) oraz monografie Joanny Guze, Stanisława Fiuta i Andrzeja Grzegorczyka. Joanna Guze jest też tłumaczką powieści na język polski.
Lista książek
1.Bugajski L., Albert Camus «Dżuma», Warszawa 1990.
2.Danilewicz A., «Dżuma» Alberta Camusa, Warszawa 1991.
3.Fiut S. I., Człowiek według Alberta Camusa: studium antropologii egzystencjalnej, Kraków 1993.
4.Grenier J., Albert Camus: wspomnienia (tłum. Kazimierz Brakoniecki, Olsztyn 2000.
5.Grzegorczyk A., Kochanek prawdy: rzecz o twórczości Alberta Camusa, Katowice 1999.
6.Guze J., Albert Camus: los i lekcja, Warszawa 2004.
7.Kowalska A., «Dżuma» Alberta Camusa, Warszawa 1968.
8.Lipiec Z., Albert Camus «Dżuma» oraz Aleksander Sołżenicyn «Jeden dzień Iwana Denisowicza», Radom 1995.
9.Mordarski R., Albert Camus – między absurdem a solidarnością, Bydgoszcz, 1999.
10.Szydłowska W., «Dżuma» Alberta Camusa, Warszawa 1998.
11.Szydłowska W., Camus, Warszawa 2002.
12.Wysokiński R., Camus, „Edukacja Filozoficzna” 1999, nr 27, s. 275-285
Tekst powieści
Polskie wydania „Dżumy” korzystają z przekładu Joanny Guze. Z tego przekładu pochodzą wszystkie cytaty w artykułach o tej lekturze.
Pytania i odpowiedzi
Kto przetłumaczył „Dżumę” na polski?
Joanna Guze, tłumaczka i znawczyni twórczości Camusa, autorka książki „Albert Camus: los i lekcja”.
Od czego zacząć czytanie o Camusie?
Od krótkiego opracowania szkolnego „Dżumy”, a potem od książki Joanny Guze „Albert Camus: los i lekcja”.
Czy na maturze trzeba znać opracowania krytyczne?
Nie trzeba. Wystarczy dobra znajomość powieści, ale myśli z opracowań mogą pomóc zbudować kontekst, np. filozoficzny.