Joseph Grand: charakterystyka
Joseph Grand to pięćdziesięcioletni, ubogi urzędnik merostwa, który od lat pisze książkę i ciągle poprawia jej pierwsze zdanie. W czasie epidemii zostaje sekretarzem formacji sanitarnych i prowadzi statystyki. Narrator nazywa go jedynym prawdziwym bohaterem kroniki, bo pomaga innym skromnie i bez rozgłosu.
Grand w skrócie
- Kim jest: urzędnik merostwa na niskim stanowisku, sąsiad Cottarda.
- Wiek: około pięćdziesięciu lat.
- Życie prywatne: opuściła go żona Jeanne, za którą wciąż tęskni.
- Najważniejsze cechy: skromność, sumienność, dobroć, nieśmiałość.
- Los: choruje na dżumę w Boże Narodzenie i jako jeden z pierwszych zdrowieje.
Skromny urzędnik
Joseph Grand – etatowy urzędnik merostwa . Pracuje za marne pieniądze od wielu lat. Od dawna zna doktora Rieux. Narrator wskazuje na niego, jako jedynego prawdziwego bohatera powieści: „(…) jeśli trzeba koniecznie, by jakiś bohater znalazł się w tym opowiadaniu, narrator proponuje właśnie tego nieefektownego i skromnego bohatera, który miał tylko dobre serce i pozornie śmieszny ideał”. Bez wątpienia jest jedną z najbardziej kolorowych postaci Dżumy.
Tak wygląda w oczach narratora: „Był to mężczyzna pięćdziesięcioletni, o żółtym, długim i zagiętym wąsie, o wąskich ramionach i chudych członkach”, „Długi i chudy, pływał w ubraniach, które kupował zawsze zbyt wielkie, w złudzeniu, że będą się nosić dłużej”. Doktor Rieux obserwuje takie cechy Granda: „(…) urodzony w Montelimar, miał manię przytaczania powiedzeń ze swych stron rodzinnych, po czym dorzucał banalne zwroty pochodzące znikąd, jak «czarodziejska pogoda» czy «feeryczne oświetlenie»”.
Charakter i rozbite małżeństwo
Chce pomagać ludziom. Ratuje życie Cottardowi, gdy ten chce popełnić samobójstwo. Jest człowiekiem niezwykle skromnym. Od wielu lat pracuje w merostwie na tym samym, niskim, stanowisku, ale nie prosi o awans czy podwyżkę. Nie potrafi się upominać o to, co mu się należy. Nie boi się ciężkiej pracy. Nie pragnie wysokich nagród za wykonywanie jej. Ciągle tęskni za żoną. Opuściła go, ponieważ czuła się zaniedbywana.
Grand ożenił się bardzo młodo z dziewczyną z sąsiedztwa, Jeanne. Z czasem pracował tyle, że, jak sam mówi, zapomniał kochać, i żona od niego odeszła. Nie umiał napisać do niej listu, bo nie znajdował odpowiednich słów.
Pierwsze zdanie książki
Żyjący skromnie urzędnik pracuje nocami nad napisaniem idealnego dzieła literackiego. Ale jak mówi narrator: „Joseph Grand nie znajdował odpowiednich słów”. Ta cecha nie ułatwia mu tego wielkiego zadania. Powoduje, że cały czas zajmuje się pierwszym zdaniem swojego opowiadania.
Zdanie, nad którym pracuje, brzmi w pierwszej wersji: W piękny poranek majowy wytworna amazonka, siedząc na wspaniałej kasztance, jechała kwitnącymi alejami Lasku Bulońskiego
. Grand przez miesiące zmienia w nim pojedyncze słowa. Gdy w Boże Narodzenie ciężko choruje, prosi Rieux, żeby spalił rękopis, a po wyzdrowieniu zapowiada, że zacznie od nowa.
Sekretarz formacji sanitarnych
Poza pracą nad arcydziełem, o którym krytycy powiedzą: „Panowie, kapelusze z głów!”, urzędnik jest też głównym sekretarzem i statystykiem formacji sanitarnych. Jest jedną z pierwszych osób, którym udaje się pokonać dżumę i wyzdrowieć.
Pytania i odpowiedzi
Dlaczego narrator nazywa Granda bohaterem?
Bo Grand pomaga zwyczajnie, codziennie i bez rozgłosu, ma „tylko dobre serce i pozornie śmieszny ideał”. Narrator chce w ten sposób pokazać, że prawdziwe bohaterstwo nie musi być efektowne.
O czym jest książka Granda?
Nie wiadomo, bo Grand nigdy nie wychodzi poza pierwsze zdanie o amazonce na kasztance w Lasku Bulońskim. Chce, żeby wydawca, przeczytawszy rękopis, powiedział: „Panowie, kapelusze z głów!”.
Czy Grand umiera na dżumę?
Nie. Choruje ciężko w Boże Narodzenie, Rieux podaje mu serum i Grand zdrowieje, ku zdumieniu lekarza.