AntygonaSofokles

Oskarżenie Antygony: argumenty i dwie gotowe przemowy

Antygona złamała zakaz króla i pochowała zdrajcę, więc można ją oskarżyć: złamała prawo państwa, zlekceważyła autorytet władcy i dała zły przykład obywatelom. Ten artykuł zbiera argumenty oskarżenia, dwie gotowe przemowy i odpowiedzi na zarzuty obrońcy.

Argumenty oskarżenia

Wersja pierwsza

Przeciw Antygonie można przedstawić następujące argumenty:

  • złamała prawo państwowe;
  • lekceważyła autorytet władcy;
  • chciała pochować zdrajcę, który doprowadził do wybuchu krwawej wojny;
  • musiała zostać ukarana, aby król nie został posądzony o stronniczość;
  • namawiała siostrę do współudziału w przestępstwie;
  • dawała zły przykład obywatelom Teb.

Wersja druga: z naciskiem na dumę bohaterki

Argumenty oskarżenia Antygony 1. Złamała zakaz nałożony przez króla. 2. Pochowała ciało zdrajcy wbrew prawu Teb. 3. Szczyciła się swoim czynem. 4. Wzgardziła zdaniem władcy i zachowywała się w stosunku do niego bardzo przemądrzale.

Przemowa oskarżycielska: wersja pierwsza

Szanowni państwo, moim zadaniem jest udowodnienie państwu, że Antygona poniosła zasłużoną karę. Przedstawię argumenty, które pomogą państwu zrozumieć, jak poważnego przewinienia dopuściła się ta kobieta.

Antygona pochodziła z kazirodczego związku. Jej bracia ponieśli śmierć w wyniku bratobójczej walki. Jeden z nich, Polinik, był zdrajcą, który wywołał niepotrzebną wojnę. Jego czyny doprowadziły do śmierci wielu ludzi, więc zgodnie z prawem państwowym nie zasługiwał na godny pochówek. Ta kobieta świadomie złamała zakaz wydany przez szanowanego, mądrego władcę. Wystąpiła przeciw prawu państwowemu, które daje społeczeństwu poczucie stabilizacji i bezpieczeństwa.

Kreon cieszył się dużym autorytetem, troszczył się o dobro obywateli. Nie mógł pozwolić na łamanie zakazów - wiedział, iż zrobienie wyjątku dla jednego człowieka mogłoby doprowadzić do buntu. Król musiał być lojalny wobec swoich poddanych, aby zapewnić sobie ich zaufanie. Uniewinnienie Antygony, która była jego siostrzenicą, najpewniej skutkowałoby posądzeniem go o stronniczość.

Antygona była gwałtowna, porywcza. Emocje przesłoniły jej rozsądną ocenę sytuacji. Do udziału w przestępstwie próbowała namówić siostrę, co na szczęście się jej nie udało. Gdyby każdy w swoim postępowaniu kierował się własnymi ideami i przekonaniami, w kraju zapanowałby chaos prowadzący do jego upadku.

Antygona była kobietą, która świadomie zbuntowała się przeciw władcy. Musiała ponieść konsekwencje, inaczej pozycja władcy i stabilność państwa byłyby zagrożone. Z przedstawionych argumentów jasno wynika, iż Antygona w pełni zasłużyła na wymierzoną jej karę.

Przemowa oskarżycielska: wersja druga

Celem mojego dzisiejszego przemówienia jest przedstawienie winy Antygony, córki Edypa i Jokasty, tak aby nikt nie miał co do tego żadnych obiekcji. Ta młoda kobieta złamała zakaz władcy Teb, tym samym występując przeciwko prawu całego państwa.

Antygona w pełni świadoma obowiązujących praw oraz konsekwencji za ich złamanie pochowała ciało zdrajcy i prowodyra ostatniej walki – Polinika. Tuż po obwieszczeniu zakazu próbowała namówić do popełnienia przestępstwa również swoją siostrę Ismenę.

Stając przed Kreonem, przyznała się do odprawienia pochówku oraz szczyciła się swoim czynem, bez jakiejkolwiek skruchy i poszanowania dla majestatu władcy.

Antygona jest osobą wyniosłą, która prawa i nakazy traktuje podług własnego widzimisię. Każdy z Tebańczyków winien podporządkować się tym prawom, ona jedyna złamała je, zachowując się równie zdradziecko, jak Polinejkes. Dała ponieść się emocjom, zapominając o zdrowym rozsądku, mimo upomnień jej mądrzejszej pod tym względem siostry. Zasłaniała się prawami boskimi, choć w każdym greckim państwie prawo jest znane. Wrogom i zdrajcom pochówku odmówić wręcz trzeba.

Kreon, mając na celu obronę praw i dobro państwa, skazał Antygonę na śmierć mimo łączących go z nią więzi rodzinnych. Pozostał sprawiedliwy i przestępcę za złamanie zakazu ukarał. Udowodnił, że posiada cechy najbardziej pożądane u króla.

Antygona, grzebiąc zdrajcę, który z obcymi siłami chciał odzyskać tron, była w pełni świadoma swoich czynów i możliwych konsekwencji. Dlatego należy jej się kara bez względu na jej szlachetną krew.

Schemat przemowy oskarżycielskiej

  1. Zwrot do słuchaczy i teza o winie.
  2. Okoliczności: Polinik jako zdrajca, zakaz Kreona.
  3. Argumenty: złamanie prawa, duma, zły przykład, namowa Ismeny.
  4. Cytat: „Jam to spełniła, zaprzeczyć nie myślę”.
  5. Zakończenie: apel o uznanie winy.

Czego użyje obrońca i jak mu odpowiedzieć

Zarzut obrońcyOdpowiedź oskarżyciela
Antygona kierowała się miłościąmiłość nie usprawiedliwia łamania prawa, które chroni cały lud
Powołała się na prawo boskieto osobiste przekonanie, a nie prawo, które państwo może egzekwować
Lud ją popierałlud milczał ze strachu, a władca nie rządzi sondażem

Pytania i odpowiedzi

Jakie są główne argumenty oskarżenia Antygony?

Złamała prawo państwowe, zlekceważyła autorytet władcy, chciała pochować zdrajcę, namawiała siostrę do współudziału i dawała zły przykład obywatelom.

Jak napisać przemowę oskarżycielską?

Zwróć się do słuchaczy, podaj tezę o winie Antygony, wymień argumenty z przykładami z tekstu i zakończ apelem o uznanie jej winy.

Czym różnią się dwie przemowy?

Druga podkreśla dumę Antygony, brak skruchy przed Kreonem i to, że próbowała namówić siostrę do przestępstwa.